உட்கட்சிப் போராட்டம் || பாகம் – 9

பாகம் – 8

கோட்பாடு என்றால் என்ன ?

தத்துவத்தின் கோணத்திலிருந்து மட்டுமே அதை அணுகுவதென்றால், விசயங்களின் வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் பொது விதியே, கோட்பாடு என பொருள்படும். குறிப்பிட்ட விசயங்களை குறிப்பிட்ட வளர்ச்சி விதிகள் நிர்ணயிக்கின்றன. ஒரே மாதிரியான விசயங்கள் ஒட்டு மொத்தத்தில் ஒரே விதமான வளர்ச்சி விதிகளால்தான் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன;

கோட்பாடு என்னும் விசயத்தை நாங்கள் எப்படி பொருள்படுத்துகிறோம் என்றால், விசயங்களின் வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் பொதுவான விதிகளின் அடிப்படையில் பிரச்சினைகளை அணுகவும் ஆராயவும் நாம் கையாளும் முறையென்று அணுகுகிறோம். பிரச்சினைகளின் பரிசீலனை, ஆராய்ச்சி ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கும் பொது விதி தவறாக இருக்குமேயானால், நமது நிலை, கண்ணோட்டம், முறை முதலியன தவறாக இருக்குமேயானால், பிரச்சினையை பரிசீலிப்பதிலும், ஆராய்வதிலும் பிழை நிச்சயம் ஏற்படத்தான் செய்யும். சில பிரச்சினைகளின் வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் விதிகளை நாம் தவறாகப் புரிந்து கொண்டோமேயானால், பின் அந்தப் பிரச்சினையை ஆராய்வதற்கு நாம் கையாளும் முறையும் நிச்சயம் தவறாகத்தானிருக்கும். அதனால் நாம் கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினையை லேசாக மதிப்பிடக்கூடாது. கோட்பாட்டில் பிழை ஏற்படுமானால், பின் தனிப்பட்ட தவறுகள் மட்டுமின்றி, முறைப்படி, தீராத தன்மை கொண்ட, தொடர்ச்சியாகப் பல நடைமுறை பிரச்சினைகளை பாதிக்கும் தவறுகள் நேரும்.

கோட்பாடு சம்பந்தப்படாத நிகழ்கால கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் என்ன? முற்றிலும் நடைமுறை தன்மைபடைத்த பிரச்சினைகள் என்ன?

இந்த பிரச்சினைகள் பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளாக, தினசரி அலுவல் அன்றாட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் ஆகும். உதாரணமாக, மக்களைத் திரட்டுவது, அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றுபடுத்துவது என்பது கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினை; இதில் நமக்குள் யாருக்கும் வேறுபாடில்லை; மக்களைத் திரட்டுவது, அமைப்பு ரீதியாகச் ஒன்றுபடுத்துவது என்னும் பணியில் விசேச கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும். பொதுமக்கள் அமைப்புகள் அதற்கு தலைமை கொடுக்க வேண்டும். இத்தகைய பணியில் இராணுவமும் உதவிபுரிய வேண்டும்; தனது பங்கை செலுத்த வேண்டும்; இவை எல்லாம் கோட்பாடு சம்பந்தமான பிரச்சினைகள்; இதில் நமக்குள் யாருக்கும் அபிப்பிராய பேதமில்லை; அதாவது கோட்பாடு சம்பந்தமாக நமக்குள் மாறுபாடான அபிப்பிராயபேதமில்லை.

ஆனால் சில தோழர்கள் மக்கள் போக்குவரத்து படையும், இராணுவத்தின் மக்கள் போக்குவரத்து இலாகாவும் தற்காலிகமாக கலைக்கப்பட வேண்டுமென்றும், அவர்கள் பொதுமக்கள் அமைப்புகளில் வேலை செய்வதற்கு அனுப்பப்பட வேண்டுமென்றும் அபிப்பிராயங் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் சில தோழர்கள் மக்கள் போக்குவரத்து கோஷ்டி கலைக்கப்படக் கூடாது என்று கருத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; சில தோழர்கள் ஒரு பொதுமக்கள் அமைப்பு நான்கு இலாக்காக்களாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டுமென்று யோசனை கூறுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதை ஐந்தாகப் பிரிக்க வேண்டுமென்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்சினைகள் எல்லாம் முற்றிலும் நடைமுறைத் தன்மை படைத்த பிரச்சினைகளேயாகும். அவை ஒன்றும் கோட்பாடு சம்பந்தமான பிரச்சினையன்று.

இன்னுமொரு உதாரணம்: இன்று எதிரியின் பின்னணியில், நமது எதிர்ப்பு யுத்தத்தின் போர்த்தந்திரக் கோட்பாடு, பிரிந்த கொரில்லா யுத்த போர்த்தந்திரமாகும். இந்த விசயத்தில் நமக்குள் அபிப்பிராய வேறுபாடு இல்லையென்றால், அதன் பொருள் போர்த்தந்திரம் பற்றிய கோட்பாட்டில் நமக்குள் அபிப்பிராய பேதமில்லை என்பதேயாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட தளபதி, நிலைமையின் நிர்ப்பந்தத்தினால் உந்தப்பட்டு, அல்லது சாதகமான விசேஷ வாய்ப்புகள் காரணமாக அணிவகுத்த யுத்தபோர் நடத்துகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்; அது வெற்றி அடையலாம் அல்லது தோல்வியிலும் முடியலாம். இது தனிப்பட்ட நடைமுறை பிரச்சினை; இதற்கும் கோட்பாடு பிரச்சினைக்கும் சம்பந்தம் ஒன்றுமில்லை; இம்மாதிரி நடத்தப்படும் போர்கள் ஓரிரண்டு தவறாகவே இருந்தபோதிலும்; இத்தவறுகள் அப்பொழுதும் தனிப்பட்ட தவறுகளேயாகும்;

தளபதி, எதிரியின் அணிகளுக்குப் பின்னால் அணி வகுத்த யுத்தம் நடத்த வேண்டுமென்பதை ஒரு கோட்பாடாகக் கொள்ளாத வரையில் அது தனிப்பட்ட தவறுதானாகும். ஒருவேளை குறிப்பான ஒரு நிலையின் காரணமாக, நன்றாக போராடவும் கூடும். அதனால் இம்மாதிரியான தனிப்பட்ட, முற்றிலும் நடைமுறைத் தன்மை கொண்ட பிரச்சினைகளில் நாம், நான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்றே கால் என்று அடம்பிடித்துக் கொண்டும் ஒரு முடிவில்லாத முறையில் வாதித்துக் கொண்டும் இருக்கக் கூடாது.

மற்றொரு உதாரணம் : நமது ராணுவம், இன்றுள்ள தயாரிப்புடன் விரோதியின் பலமான ஸ்தானங்களையும், பிரதான நகரங்களையும் கோட்பாட்டின்படியே தாக்கக்கூடாது. இந்த கோட்பாடு பற்றி நமக்கு மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் இல்லையென்றால் விசேஷ நிலைமையை உத்தேசித்து அல்லது விசேஷ அவசியத்தினால் ஒரு முன்னேறிய தாக்குதல் தொடுத்தாலும், எதிரியின் ஒரு ஸ்தானத்தையோ அல்லது நகரத்தையோ கைப்பற்றினாலும், அது கோட்பாடு சம்பந்தப்படாத தனிப்பட்ட நடைமுறை பிரச்சினையேயாகும்.

ஆயினும் இந்த பலமான ஸ்தானத்தை, அந்த நகரத்தை பிடித்து விட்டோம், ஆதலின் விரோதியின் எல்லா பலம் பொருந்திய ஸ்தானங்களையும், நகரங்களையும் உடனே தாக்கத் தொடங்குவோம் என்றால், இங்கு கோட்பாட்டு பிரச்சினை எழுகிறது. உள்நாட்டு யுத்தகால கட்டத்தில் பெரிய நகரங்களின் மீது தாக்குதல்கள் தொடுக்க வேண்டுமென்று நமது தோழர்கள் சிலர் வாதித்தார்கள்; சில பெரிய நகரங்களை தாக்கும்படி செஞ்சேனையை கட்டளையிட்டார்கள்; இத்தகைய நடைமுறைப் பிரச்சினைகள் கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்டதாகும்; ஏனெனில் பெரிய நகரங்களை செஞ்சேனை தாக்க வேண்டு மென்னும் கோட்பாட்டில் உள்ள பிடிப்பினால் உந்தப்பட்டுத்தான் பெரிய நகரங்களைத் தாக்கியுள்ளனர். கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட இத்தகைய நடைமுறைப் பிரச்சினையில், கோட்பாடு சம்பந்தமாக நாம் சமரசம் செய்து கொள்ளக் கூடாது. கோட்பாட்டில் இன்னும் பெரிய நகரங்கள் மீது முன்னேறி தாக்குதல்கள் தொடுக்க கூடாது என்றுதான் நிற்க வேண்டும்.

ஸ்தூலமான நடைமுறைப் பிரச்சினைகளுக்கு பெரும்பாலும் பல்வேறு பரிகாரங்கள் இருக்கும். ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குப் போவதற்கு பெரும்பாலும் யதார்த்தத்தில் சாத்தியமான பல்வேறு பாதைகளிருக்கும். இந்தப் பரிகாரங்களும், பாதைகளும், அந்த சமயத்தில் நம்மை எதிர்நோக்கும் நிலைமைக்குத் தக்கவாறு ஒவ்வொன்றும் அதனதன் சாதகபாதக அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கும். சில வழிகளும், பாதைகளும் நமக்கு மிகவும் சாதகமாக இருக்கக் கூடும்; ஆனால் அதே சமயத்தில் அபாயம் நிறைந்ததாயிருக்கும். அதனால் பாதுகாப்பை உத்தேசித்து அதைக் காட்டிலும் குறைந்த அளவுக்கே சாதகமாகவுள்ள வழியையோ, அல்லது பாதையையோ நாம் பின்பற்றுவது உசிதமாக இருக்கும்.

அதனால் இத்தகைய ஸ்தூலமான, முற்றிலும் நடைமுறைத் தன்மை கொண்ட பிரச்சினைகளில், மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் எழுந்தால், அவ்வபிப்பிராயங்கள் கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்டவையல்லாத வரையில், சமரசம் செய்து கொள்வதற்கும், விட்டுக் கொடுப்பதற்கும், மற்றவர்களுடைய அபிப்பிராயத்தை ஏற்றுக் கொள்வதற்கும் நம்மாலியன்றளவுக்கு முயற்சி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். “சமரசம் செய்து கொள்வதில் உன் ஆற்றலைக் காட்டு ” அப்பொழுது பிரச்சினைகள் சுமுகமாக முடியும்; பிரச்சினைகள் உடனுக்குடன் தீரும். நாம் எப்பொழுதுமே நமது அபிப்பிராயத்தையே வலியுறுத்திக் கொண்டிருக்கக் கூடாது; மற்றவர்களையே விட்டுக் கொடுக்கும்படியும். இணங்கும் படியும் நமது அபிப்பிராயப்படியே காரியங்களைச் செய்யும்படியும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. அப்படிச் செய்தால் பிரச்சினைகள் தீருவதை காலதாமதப்படுத்தியவர்களாவோம்; வேலையின் முன்னேற்றத்தை தடை செய்தவர்களாவோம்; சச்சரவுகளை வலுக்கச் செய்வோம்; கட்சிக்குள் வீண் வம்பளக்கும் போக்கை பலப்படுத்தியவர்களாவோம்; தோழர்களுக்குள் ஒற்றுமைக்கு இடைஞ்சல் செய்தவர்களாவோம். அதனால்தான் முற்றிலும் நடைமுறை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளில் மாறுபட்ட அபிப்பிராயங் கொண்ட கட்சி அங்கத்தினர்களுடன் சாத்தியமான எல்லா வகையிலும் சமரசம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

இப்பொழுது, கோட்பாடு சம்பந்தமில்லாத நிகழ்கால கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட கொள்கைப் பிரச்சினைகள் என்ன என்பதும், முற்றிலும் நடைமுறை சம்பந்தமான பிரச்சினைகள் என்ன என்பதும் நமக்குத் தெரியும்; அவை போராட்டத்தின் குறிக்கோள், அக்குறிக்கோளை எய்துவதற்கு உகந்த போராட்ட வடிவம், போர்த்தந்திரம், செயல்தந்திரம், நமது பொதுவான நிலை, குறிப்பான பிரச்சினைகள் சம்பந்தப்பட்ட நிலை முதலியவற்றுடன் சம்பந்தப்படாதவை. மேலே கூறியுள்ள உதாரணங்கள் இவ்வகைப்பட்ட பிரச்சினைகளாகும்.

இனி இதுவரை சொன்னதைத் தொகுத்துக் கூறுவோம். கட்சி, தொழிலாளி வர்க்கம் ஆகியவற்றிற்கான போராட்ட நலனை மனதிற்கொண்டே சகல பிரச்சினைகளிலும் ஈடுபட வேண்டுமென்பது நமக்கு வழிகாட்டும் பொதுக் கோட்பாடு. இந்தப் பொதுக் கோட்பாட்டிற்கு எல்லாம் உட்படுத்த வேண்டும். இந்தப் பொதுக் கோட்பாட்டிற்கு முரணான எந்தக் கண்ணோட்டமும், அபிப்பிராயமும், செயலும் எதிர்க்கப்பட வேண்டும். பல்வேறு கோட்பாடுகளும், பெரிய கோட்பாடுகள் எனவும், சிறிய கோட்பாடுகள் எனவும் பாகுபாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. பகுதி முழுமைக்குட்பட்டது;

உடனடி அவசியம், நீண்டகால அவசியத்திற்கு உட்பட்டது சிறிய கோட்பாடுகள், பெரிய கோட்பாடுகளுக்கு உட்பட்டவை என்பதே விதி. கோட்பாடு சம்பந்தமான விசயங்களில் எழும் வேற்றுமை விசயத்தில் ஒத்துப் போவது, சமரசம் செய்து கொள்வது என்பதற்கு இடமேயில்லை; ஒருமைப்பாடு ஏற்படுவதற்கு அப்பிரச்சினைகளை பரிபூரணமாக விவாதிக்க வேண்டும். ஆயினும் கோட்பாடு சம்பந்தப்படாத எல்லா பிரச்சினைகளிலும் விடாப்பிடியாக விட்டுக் கொடுக்காமலும் ஒத்துப் போகாமலும் இருக்கக் கூடாது; ரொம்பவும் வன்மையாகப் போராடவும் வாதிக்கவும் கூடாது; இல்லாவிடில் நமது வேலை தடைபடும். ஐக்கியம் சீர்குலையும்.

உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் தன்னுடைய அரசியல் கொள்கை “சரியானதாக” இருக்கும் வரையில், சில அமைப்பு தவறுகளை அவர் செய்தால் அதனால் ஒன்றுமில்லை. அல்லது அது இரண்டாந்தர முக்கியத்துவம் கொண்டது தான் என்று ஒரு தோழர் சொல்வதை நான் ஒருமுறை கேள்விப்பட்டேன். அதனால் உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் அமைப்புக் கட்டுப்பாட்டிற்கு ஒவ்வாத பல்வேறு வழிகளிலும் தனது எதிரிகளை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு அனுமதியுண்டு என்று அவர் அபிப்பிராயப்படுகிறார். இத்தகைய வாதமும், கண்ணோட்டமும் தவறானது என்று சொல்லத் தேவையில்லை. ஏனெனில் சரியான அரசியல் கொள்கையும், சரியான அமைப்புக் கொள்கையும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானது என்று அவர் கருதுகிறார். கட்சிக்குள் ஒழுங்கையும் அமைப்பையும் சீர்குலைப்பது, கோட்பாடு விசயத்தில் பெருந்தவறு இழைப்பதாகும் என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. விசேஷமாக இன்று அது பெருந்தவறாகும். கட்சிக்குள் உள்ள ஐக்கியத்தையும், ஒருமைப்பாட்டையும் பலவீனப்படுத்துவதென்பது எதிரிக்குச் செய்யும் சிறந்த சேவையாகும்; கட்சியின், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் நலன்களுக்கு மிகப்பெருந் தீங்கிழைப்பதாகும்; கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட வேறு எத்தவறைக் காட்டிலும் கடுமையான தவறு செய்ததாகும்.

கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட இந்த விசயத்திலும் சரி வேறு பல பிரச்சினைகளிலும் சரி, குறிப்பிட்ட காலத்தில் பல்வேறு கோட்பாடு பிரச்சினைகள் கட்சியின் நலனை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது என்கிற அடிப்படையில் ஒப்பிட்டும், பாகுபாடு படுத்தியும் பார்ப்பதற்கும் தோழர்கள் கூடுமான வரையில் முயற்சி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பெரிய கோட்பாட்டிற்கு சிறிய கோட்பாடு உட்பட வேண்டும், முழுமைக்கு பகுதி உட்பட வேண்டும். என்னும் விதிப்படி எந்த கோட்பாடுகள் சம்பந்தமாக அடம் பிடிக்கக் கூடாது; தற்காலிகமாக விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், எந்தக் கோட்பாடு பிரச்சினைகளில் உறுதிகாட்ட வேண்டுமென்றும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது என்றும் நாம் முடிவு செய்வோம்.

உட்கட்சி ஒருமைப்பாட்டையும், ஐக்கியத்தையும் நிலை நிறுத்துவதற்காக, இந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவமோ அல்லது அவசரமோ இல்லாத கோட்பாட்டுப் பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக மாறுபட்ட அபிப்பிராயங் கொண்ட, கட்சியில் உள்ள மற்றவர்களுடன் சில சமயங்களில் தற்காலிகமான  சமரசம் செய்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அம்மாதிரியான கோட்பாட்டுப் பிரச்சினைகளை தற்காலிகமாக நாம் கிளப்பக்கூடாது. அதன் மீது ஓயாமல் விவாதம் நடத்திக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. அதற்குப்பதிலாக அந்தச் சமயத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அவசர பிரச்சினைகளை நாம் வலியுறுத்த வேண்டும். இது கோட்பாட்டில் சமரசம் செய்து கொண்டதாகாது; நடுவாந்திரப் பாதையாகாது; யதார்த்த செயலில் செய்து கொண்ட சமரசமாகும். மெஜாரிட்டி முடிவுக்கு பணிவதேயாகும்.

மேலே கூறியுள்ளவை கட்சிக்குள் உள்ள கோட்பாடற்ற போராட்ட பிரச்சினைகளாகும். உட்கட்சி கோட்பாடற்ற போராட்டமும், யாந்திரீகமான, மிதமிஞ்சிய போராட்டமும் எதிலிருந்து வருகிறது? அதன் தோற்றுவாய்கள் என்ன? பின்வருவனவற்றிலிருந்து அவை உதிக்கின்றன:

முதலாவதாக, கட்சிக்குள் நமது தோழர்களின் தத்துவப் பயிற்சி பொதுவாக மிகக்குறைவாக இருக்கிறது; பலவிதங்களில் அவர்களது அனுபவம் போதுமானதாக இல்லை. நீண்ட காலத்திற்கு பூரா கட்சியின் மத்தியமும், தலைமையும் யதார்த்தத்தில் உருப்பெற வேயில்லை; இன்று வரை பல்வேறு ஸ்தலங்களில் வெகு சில தலைமைகளும், மத்தியங்களும்தான் உருப்பெற்று இருக்கின்றன.

இரண்டாவதாக, கட்சிக்குள் நிறைய குட்டி பூர்ஷ்வா நபர்கள் இருக்கிறார்கள். குட்டி பூர்ஷ்வாவின் வெறி, ஆவேசம், விவசாய குட்டி பூர்ஷ்வாவின் பழிதீர்க்கும் மனோபாவம் முதலியன உட்கட்சிப் போராட்டத்தை பாதித்துக் கொண்டேதானிருக்கின்றன.

மூன்றாவதாக, கட்சிக்குள் நிலவும் ஜனநாயக வாழ்வு அசாதரணமாயிருக்கிறது. பிரச்சினைகளை ஒருவரோடு ஒருவர் யதார்த்த நோக்குடன் விவாதிக்கும் முறை இன்னும் நிலைநாட்டப்படவில்லை; முரட்டுத்தனமாகவும், தன்மனப் பார்வையுடனும் பிரச்சினைகளை ஆராயும், முடிவுகட்டும் முறை பெருமளவுக்கு இன்னும் இருந்து வருகிறது.

நான்காவதாக, சந்தர்ப்பவாதிகள் கட்சிக்குள் ஊடுருவி விட்டார்கள்; நம் தோழர்களில் ஒரு பகுதியினர் உள்ளத்தில் ஒரு சந்தர்ப்பவாத மனோபாவப் போக்கு இருந்து வருகிறது; தாங்கள் எவ்வளவு நல்ல முறையில் “போல்ஷ்விக் ஆகியுள்ளார்” என்பதைக் காட்டுவதற்காக, வலதுசாரியைக் காட்டிலும் “இடதுசாரி” மேலானது என்று எண்ணிக்கொண்டு அவர்கள் பெரும்பாலும் வேண்டுமென்றே “இடதுசாரி”யாக இருப்பதற்கு முயலுகின்றனர். தங்கள் சொந்த கௌரவத்தை உயர்த்தும் பொருட்டுமற்றவர்களைத் தாக்குகிறார்கள்.

ஐந்தாவது ட்ராட்ஸ்கிய துரோகிகளும் எதிர்புரட்சிக்காரர்களும் கட்சிக்குள் ரகசியமாக நுழைந்து விட்டார்கள்; உட்கட்சிப் போராட்டத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டு கட்சியை சீர்குலைக்கப் பார்க்கின்றனர். பெரும்பாலும் இந்த ட்ராட்ஸ்கிய துரோகிகள், கட்சிக்கொடியின் மறைவில் சில தோழர்களை வேண்டுமென்றே தாக்குகின்றனர். அதன் பிறகு ஒரு ட்ராட்ஸ்கிய துரோகி தாக்கப்பட்ட தோழரைத் தொடர்பு கொள்வதற்கும், தங்கள் கோஷ்டியில் ஒரு ஒற்றனாக அவரை இழுப்பதற்கும், அனுப்பப்படுவான்.

உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் காணப்படும் திரிபுகளின் தோற்றுவாய்கள் இத்தகையவை.

ஆரம்பத்திலிருந்தே நமது கட்சியில் தீவிர சுய விமர்சனமும் , உட்கட்சிப் போராட்டமும் இருந்து வந்திருக்கிறது இது முற்றிலும் அவசியமானது; ரொம்ப நல்லதும் கூட. நமது உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் ரொம்ப விசயங்கள் சரியாகவும் பொருத்தமாகவும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அதனால் நமது கட்சி, உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் பலதும் சாதித்திருக்கிறது; கட்சியின் தத்துவப் பயிற்சி நிலையையும் ஓரளவுக்கு உயர்த்தியிருக்கிறோம். இந்த சுயவிமர்சனங்களும், உட்கட்சிப் போராட்டங்களும்தான் நமது கட்சியை முன்னேற்றப் பாதையில் உந்திச் செல்லும் சக்தியாக விளங்குகின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது. கட்சிக்கு அவை இன்றியமையாதவை.

ஆயினும் நமது கட்சியின் நீண்ட சரித்திரப் பூர்வமான வளர்ச்சியில் கடந்தகால உட்கட்சிப் போராட்டம் முறையாக நடத்தப்படவில்லை என்பதையும் மறுக்க முடியாது. அதன் விளைவாக உட்கட்சிப் போராட்டம் பெருஞ்சேதம் உண்டாக்கிற்று. அதனால் இன்று நாம் செய்ய வேண்டியது என்னவென்றால், கடந்த கால தவறிலிருந்து நாம் பலன் பெற வேண்டும்; வீணாக நாம் பெரும்நஷ்டம் அடையாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். கடந்த கால உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் சரித்திரப் பூர்வமான படிப்பினைகளை கற்றறிவதன் மூலம் கட்சியின் மகத்தான முன்னேற்றத்தை நாடவேண்டும்.

உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் கூடுதலான சாதனைகளைப் பெறுவதற்கும், குறைந்த நஷ்டத்தில் கட்சியின் அதிகபட்ச முன்னேற்றத்தை சாதிப்பதற்கும் நிற்பதே நிகழ்காலத்திலும் எதிர் காலத்திற்கும் உட்கட்சிப் போராட்டக் கொள்கையாகும். சீனக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியின் சரித்திரப் பூர்வமான உட்கட்சிப் போராட்டப் படிப்பினைகளை கற்றறிவதன் மூலம் நாம் அதை வகுத்து வைக்கவேண்டும். இதற்கு கடந்தகால உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் காணும் பல்வேறு திரிபுகளையும் தவறுகளையும் அறவே சரிப்படுத்தியாக வேண்டும்; உட்கட்சிப் போராட்டத்தை முறையாகவும் பலன் தரும் முறையிலும் நடத்தவேண்டும்.

(தொடரும்)

உட்கட்சிப் போராட்டம் || பாகம் – 8

பாகம் – 7

IV. கட்சிக்குள் கோட்பாடற்ற போராட்டம்

தோழர்களே! இப்பொழுது உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் மற்றொரு திரிபை  – கட்சிக்குள் கோட்பாடற்ற போராட்டத்தை – விவாதிக்கப் போகிறேன். இத்தகைய போக்கு குறிப்பாகவும் மோசமான அளவிலும் சீனக் கட்சியில் நிலவுகிறது. அந்நிய நாட்டுக் கட்சிகளில் “வீண் வம்பளக்கும் போக்கு”  இருந்து வந்த போதிலும், சீனக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியிலிருப்பது போன்று அங்குள்ள நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இருப்பதாக நான் எண்ணவில்லை. ஆதலால் இத்தகைய போக்கு பற்றி நமது தோழர்கள் பரிபூரணமாக உணரும்படியாகச் செய்ய வேண்டும்; அதை சமாளிப்பதற்கு அவசியமான நடவடிக்கைகளையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையெனில் கட்சியின் ஐக்கியத்திற்கும் வேலைக்கும் பெரும் இடைஞ்சல் ஏற்படும்.

கட்சிக்குள் கோட்பாடற்ற தகராறுகள், போராட்டங்கள் எவை?

கீழ்க்காணும் தகராறுகளும், போராட்டங்களும் கோட்பாடற்றவை என்ற கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறேன். அதாவது அவை  நமது கட்சி, தொழிலாளி வர்க்கம் ஆகியவற்றின் புரட்சிகரமான நலன்களை பிரதி நிதித்துவப்படுத்தும் பொதுவானநிலை கோட்பாடு முதலியவற்றிலிருந்து மாறுபடுவதாகும்.

முதலாவதாக, சில தோழர்கள் கட்சி நிலையிலிருந்தோ அல்லது கட்சி முழுமையின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டோ பிரச்சினைகளைக் கிளப்புவதோ, மற்ற தோழர்களை எதிர்த்தல் அல்லது போராட்டங்களை நடத்துவதோ இல்லை; தனது தனிப்பட்ட நலனையோ அல்லது கோஷ்டியின் நலனையோ கண்ணோட்டத்தில் கொண்டே பிரச்சினைகளை கிளப்பவும், மற்ற தோழர்களை எதிர்த்துப் போராட்டம் நடத்தவும் செய்கின்றனர். அதாவது உட்கட்சி போராட்டம் நடத்துவதில் அவர்கள் நிலை சரியானதில்லை. அதனால், பிரச்சினைப் பற்றி அவர்கள் கண்ணோட்டம், கொள்கை, வழிகளை, அவை தங்களுக்கும் ஒருசில நபர்களுக்கும் உபயோககரமாக இருக்கும் வரையில் ஆதரிப்பார்கள். அதற்காக வாதாடவும் செய்வார்கள். குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகள் தங்களுக்கோ அல்லது அந்த ஒருசில நபருக்கோ அனுகூலமாகவில்லை என்றால், அவற்றை எதிர்ப்பார்கள்; நிராகரித்து விடுவார்கள். அத்தகைய நடவடிக்கைகள் கட்சிக்கு, அல்லது புரட்சிக்கு பயன் தரத்தக்கவையா என்பதைப் பற்றி அவர்களுக்குக் கவலையில்லை. அப்படியில்லையென்றால் அத்தகைய நடவடிக்கைகளை இரண்டாந்தர முக்கியத்துவங் கொண்டவையாக ஒருபுறம் தள்ளிவிடுகின்றனர். ஆகவே இவர்கள் எதிர்ப்பதும் சரி, ஆதரிப்பதும் சரி, முற்றிலும் கோட்பாடற்றவையே; கட்சி, புரட்சி முதலியவற்றின் கோட்பாடுகளிலிருந்து விலகியதேயாகும். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், அவர்கள் கோட்பாடு கட்சியின், புரட்சியின் கோட்பாடு அல்ல; அவர்கள் சொந்த நலனுக்கான கோட்பாடுகள். ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய சொந்த நலனையே தனது கோட்பாடாகக் கொண்டு விட்டால், பின் அவரது நலனும் கோட்பாடும் மற்றவர்களுடைய நலன் கோட்பாடு முதலியவற்றுடன் நிச்சயம் மோதத்தான் செய்யும்; ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிடத்தான் செய்வார்கள்.

உதாரணமாக, நீங்கள் உங்களுக்குள் ஒருவரோடு ஒருவர் பணியாட்கள், குதிரைகள், உணவு, துணி, வைத்திய வசதி, பதவி உயர்வு முதலியவை சம்பந்தமாக சண்டையிட்டுக் கொண்டீர்கள் அல்லது போராடினீர்கள். இத்தகைய விசயங்கள் தனிப்பட்ட, கோட்பாடற்ற விசயப் பகுதியில் சேரும். பணியாட்கள், உணவு, துணி, வைத்திய வசதி முதலியனவற்றை கட்சி பயனடையும் வகையில் விநியோகிப்பதற்கு பொது விதிகள் பற்றி, தோழர்கள் ஆலோசனை கூறுவதில்லை; கட்சி அல்லது பள்ளிக்கூடம் இந்த கோட்பாடுகளை அமல் நடத்த வேண்டும் என்று கேட்பதில்லை; ஆனால் அவர்களது கேள்விகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன:-  “எனக்கு அவர்கள் ஏன் ஒரு பணியாள் அல்லது குதிரை கொடுக்கக்கூடாது? எனக்கு ஏன் அவர்கள் வைத்திய வசதி கொடுக்கக்கூடாது? என்னை ஏன் அவர்கள் உயர்த்தக்கூடாது? எனக்கு ஏன் அவர்கள் உணவும், உடையும் கொடுக்கக்கூடாது?” எல்லாம் “என்னை”ச் சுற்றித்தான் எழுகிறது; “நான்” என்ற நிலையிலிருந்துதான் எல்லாம் தோன்றுகின்றன; இந்த ரீதியில் தகராறுகள் கிளப்பப்பட்டு கட்சிக்குள் போராட்டங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. அதனால் தனிப்பட்ட முறையில் திருப்தியடைந்திருந்தால், மற்றபடி விசயங்கள் முறையற்ற முறையில் அமைந்திருந்தாலும் அதைப் பற்றி அவர்கள் சிறிதேனும் கவலைப்பட்டுக் கொள்வதில்லை. இது ஒரு வகையான கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும்.

மற்றொரு உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்வோம், சில தோழர்கள் ஊதாரித்தனத்தை எதிர்க்கின்றனர். சில தோழர்கள் கட்சியின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கட்சி நிலையில் நின்று ஊதாரித்தனத்தை எதிர்க்கின்றனர். அவர்கள் எளிய வாழ்க்கைக் கோட்பாட்டையும் ஊதாரித்தனத்திற்கு உள்ள பல திருஷ்டாந்தங்களையும் எடுத்துக்காட்டி, விமர்சித்து, அதை அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள்; சிக்கனத்திற்கு சில யோசனைகள் சமர்ப்பித்து அதை அமல் நடத்தும்படி கட்சியைக் கேட்கின்றனர். இது சரியானது.

ஆனால் இன்னும் சில தோழர்கள் கட்சியின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கட்சியின் நிலையில் நின்று ஊதாரித்தனத்தை எதிர்ப்பதில்லை. இவர்கள் கிளப்பும் கேள்விகள் பின் வருமாறு:

“சிலர் எவ்வளவு பணம் விரயம் செய்திருக்கின்றனர்; சிலருக்கு இவ்வளவு நல்ல உணவு கிடைத்துள்ளது ; சிலருக்கு இவ்வளவு நல்ல உடை இருக்கிறது; சிலருக்கு…  அப்படியானால் அது மாதிரி நான் ஏன் சாப்பிடக்கூடாது? அம்மாதிரி பணம் செலவிடக்கூடாது? அம்மாதிரி உடை அணிந்து கொள்ளக்கூடாது? பழம் பெருச்சாளியாவதற்கு போதிய வருடங்கள் எனக்கு ஆகவில்லை என்பதினாலா? அல்லது நான் கட்சிக்கு ஒரு சேவையும் செய்யவில்லை என்பதினாலா?” ஆதலால் அவர் ஊதாரித்தன எதிர்ப்பு என்ற கோஷத்திற்காக நின்று போராடுகிறார். மற்றவர்களைப் போல் பணத்தை வீண் விரயம் செய்வதற்கு தனக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை என்பதுதான் இதற்கு காரணம். இதுவும் ஒருவகையான கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும்.

இன்னுமொரு உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன்! கிழக்கு ஏன்வேயில் அரசாங்க சிப்பந்திகளுக்கு குறைவான சம்பளம் கொடுக்கப்பட்டது.* ஆகவே சில தோழர்கள் சம்பளம் கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டு அரசாங்க அமைப்புகளில் வேலை செய்வதற்கு அனுப்பப்படும்படியாக கேட்டுக் கொண்டார்கள்; அவர்கள் போவதற்கு அனுமதிக்கப்படாத பொழுது, அரசாங்க சிப்பந்திகள் சம்பளம் பெறுவதை எதிர்க்கும் கோஷத்தின் பேரில் அவர்கள் போராட்டம் துவக்கினார்கள். மேலும் அரசாங்க சிப்பந்திகளின் வாழ்க்கை அலவன்ஸ்களை நிர்ணயிப்பது எங்ஙனம் என்பதற்கு கோட்பாடு சம்பந்தமான யோசனைகள் கொடுக்கவோ, அவற்றை விவாதிக்கவோ இல்லை. இதுவும் ஒருவகை கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும்.

இரண்டாவதாக, சில தோழர்கள் கட்சிக்குள் தகராறுகளை கிளப்பிவிட்டு போராட்டம் நடத்துகிறார்கள்; ஆனால் அது கட்சி விவகாரங்களை அபிவிருத்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பதில்லை. அதற்கு மாறாக அவற்றை இன்னும் படுமோசமாக்குவதற்குதான் செய்கின்றனர்; அல்லது அந்தரங்க நோக்கத்துடன் செய்கின்றனர். அத்தகைய நோக்கம் தவறானதாகும். இதுவும் கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும். உதாரணமாக முக்கியமானவர் என்று எண்ணப்பட வேண்டுமென்பதற்கு, சொந்த அந்தஸ்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கு, கௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்காமலிருப்பதற்கு, ஏன்? மற்றவர்களை பழி தீர்த்துக் கொள்வதற்குகூட, சில தோழர்கள் நிலைமை, அப்பொழுதுள்ள சுற்றுச்சார்பு முதலியவைகளை கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் கட்சிக்குள் மற்ற தோழர்களை எதிர்த்து அவர்கள் வேலைகளையும், திட்டங்களையும் கட்சிக்குள் ஒழுங்கு, ஒற்றுமை முதலியவற்றையும் சீர்குலைத்துக் கொண்டு, தகராறுகளை கிளப்பி விட்டு, போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றனர். இதுவும் இதே கோட்பாடற்ற பகுதியைத்தான் சேரும்.

மூன்றாவதாக, சில தோழர்கள் ஏதாவது ஒன்றை அமல் நடத்த வேண்டுமென்றோ அல்லது கைவிட வேண்டுமென்றோ கட்சியைக் கேட்டுக் கொண்டு, கோட்பாடுகள் அடிப்படையில் பிரச்சினைகளை கிளப்புவதில்லை; ஆனால் தனிப்பட்ட இதய சலனங்கள், விருப்பு வெறுப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிரச்சினைகளை எழுப்புகிறார்கள், போராட்டங்களை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் ஆட்களை ஏசுகிறார்கள்; அவர்கள் மீது வெறி கொள்கிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு விநாடி மனதிருப்தியடையவும், மன வருத்தத்தையும், குரோதத்தையும் கொட்டிக்கொள்ளவும் விரும்புகின்றனர். இதுவும் ஒரு வகையான கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும். இன்னும் சில தோழர்கள் உண்டு; இவர்களுக்கு தங்களுக்குள்ள குறைவான அனுபவத்தினாலும், குறைவான தத்துவ பயிற்சியினாலும் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் பிரச்சினைகளை கிளப்பவும், விவாதிக்கவும் முடியாமற் போகிறது. இவர்கள் பொதுக் கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கு பதிலாக தனித்து நிற்கும் துண்டு துக்காணியான, அறவே நடைமுறை சம்பந்தமற்ற பிரச்சினைகளிலும் கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளிலும், கோட்பாடு சம்பந்தமில்லாத நிகழ்காலக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளிலும் மற்ற தோழர்களுடன் ஒருக்காலமும் தீராத தகராறுகளில் ஈடுபடுகின்றனர். ஆதலால் இதுவும் ஒருவகை கோட்பாடற்ற போராட்டமாகும். அதை பிடிவாதம் பிடிக்கக்கூடாது.

உதாரணமாக, சில போராட்டங்கள், சில காரியங்கள் சில போராட்ட வடிவங்கள், சில அமைப்பு முறைகள் முதலியன பற்றி சில தோழர்கள் மாறுபாடான அபிப்பிராயங்கள் கொண்டுள்ளனர். இவர்கள் தான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்றேகால் என்று நிலைநாட்டுகின்றனர். பொதுவான போர்த்தந்திர, செயல்தந்திர கோட்பாடுகளையும், பொதுவான நடைமுறைக் கொள்கையையும் போராட்டம், ஸ்தாபனம் ஆகியவற்றின் அமைப்புகள் பற்றிய பொதுவான கருத்துக்களையும் கொஞ்சம் கூட சம்பந்தப்படுத்திக் கொள்ளாமலே முடிவில்லாமல் வாதாடுவார்கள். அவர்களுடைய பிரச்சினைகள் தவறான முறையில் கிளப்பப்பட்டிருக்கிறது. ஆதலின் வழக்கமாகவே சரியான முடிவுக்கு வருவது சாத்தியமில்லை. இல்லையெனில் மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்களுள் ஏதாவது ஒன்றாவது சரியாக இருக்க வேண்டும். பிரயோஜனமில்லாத வீண்பேச்சுத்தான் பெரும்பாலும் ஏற்படும் பலன்.

நான்காவதாக, உட்கட்சிப் போராட்டம் வகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ள அமைப்பு முறைகளை அனுஷ்டிக்காமல், நியாய, அநியாய வழி எதுவானாலும் பரவாயில்லை என்று நடத்தப்படுகிறது. இதன் திருஷ்டாந்தங்கள் ஆவன :- கட்சிக்குள் கோட்பாடில்லா முறைகளில் தோழர்களை தன் பக்கத்திற்கு இழுத்துக் கொள்வது அல்லது எதிர்த்துத் தாக்குவது; தொல்லைகளைக் தூண்டிவிடுவது அதன் மூலம் தோழர்களுக்குள் பிளவுகள்  உண்டாக்குவது; மற்ற தோழர்களுக்கு எதிராக சதி செய்து அவர்களுக்கு வலை விரித்து வைப்பது; ஒருவர் முன்னிலையில் ஒன்றும் சொல்லாமல் போன பிறகு அவர்களுக்கு பின்னாலிருந்து பேசுவது; கட்சியை பொறுப்பின்றி விமர்சனம் செய்வது; வம்பளப்பது; வதந்திகளைப் பரப்புவதில் ஈடுபடுவது; பொய் சொல்வது; பிற தோழர்களை அவதூறு செய்வது முதலியன.

மேலே கூறப்பட்டுள்ள போராட்டங்கள் கோட்பாடில்லாத போராட்டங்கள். இதுவன்றி கோட்பாடான போராட்டத்தில் சில கோட்பாடற்ற போராட்ட அம்சங்களைக் கலக்கவும், கோட்பாடான போராட்டக் கொடியின் கீழ் கோட்பாடற்ற போராட்டங்களை நடத்தவும் செய்கின்ற சில தோழர்கள் உண்டு. இன்னும் சிலருக்கு, குறிப்பிட்ட ஒரு நபருக்கும், மற்றவருக்குமிடையேயுள்ள தகராறு பற்றி இருவருக்குமிடையேயுள்ள அசாதாரண உறவு நிலையில்தான் விசேச அக்கறையே ஒழிய அச்சச்சரவின் சாராம்சம் என்ன என்பதில் அக்கறை கிடையாது.

படிக்க :
♦ உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் 3 முக்கியத் திரிபுகள் || லியூ ஷோசி
♦ தனிநபர் மீதான தாக்குதல், உட்கட்சிப் போராட்டமாகாது || லியூ ஷோசி

கட்சிக்குள் நிகழும் இத்தகைய கோட்பாடில்லாத போராட்டங்கள் அனைத்தும் நல்லதன்று; கட்சிக்கு தீங்கிழைக்கக் கூடியவை.

தோழர்கள் கேட்கக்கூடும்; கோட்பாடு என்றால் என்ன என்று? கோட்பாடு சம்பந்தப்படாத, முற்றிலும் நடைமுறைத் தன்மை படைத்த பிரச்சினைகள் என்பவை எவை? நிகழ்கால கொள்கை சம்பந்தமான பிரச்சினை என்பது எது? எந்தப் பிரச்சினை சம்பந்தமாகவும் நான் ஏன் கொள்கையையே உடும்புப் பிடியாகப் பிடித்துக் கொள்ளக் கூடாது? என்னுடன் மாறுபாடாக கருத்துக் கொண்டவர்களுடன் சாத்தியமான சகல வழிகளிலும் நான் ஏன் சமரசமாகப் போக வேண்டும்?

தோழர்களே! உண்மையிலேயே தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டிய விசயங்கள் இவை.

———-

* ஜப்பானிய எதிர்ப்பு யுத்தகாலத்தில் விடுதலைப் பிரதேசங்களிலிருந்து அரசாங்க சிப்பந்திகளுக்கு சகல அன்றாட தேவைகளும் கொடுக்கப்பட்டு வந்தன. சொந்த சில்லறை செலவுக்குக் கொடுக்கும் பணம்போக அவர்களுக்கு சம்பளம் என்று  ஒன்றும் கிடையாது.

– ஆசிரியர் குறிப்பு

பிரெடரிக் எங்கெல்ஸ் : பாகம் – 4

பாகம் 3 : ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டாக பரிணமித்த இளம் எங்கெல்ஸ்

முதன் முதலாக பிரான்சில் தோன்றி, பின்னர் மற்ற மேலைய ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் பரவிய 1848-ம் ஆண்டுப் புரட்சி மார்க்சையும் எங்கெல்சையும் தங்கள் தாய்நாட்டுக்குத் திரும்பி வரச் செய்தது. இங்கே, ரைனிஷ் பிரஷ்யாவில், கொலோன் நகரிலிருந்து வெளிவந்த ஜனநாயகத் தன்மையுள்ள Die Neue Rheinische Zeitung என்ற பத்திரிகையை அவர்கள் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்து நடத்தினார்கள். ரைனிஷ் பிரஷ்யாவில் எல்லாப் புரட்சிகர ஜனநாயக வேட்கைகளின் இதயமாக, ஆன்மாவாக இவ்விரு நண்பர்களும் விளங்கினர்.

மக்களின், சுதந்திரத்தின் நலன்களைப் பாதுகாத்து அவர்கள் பிற்போக்குச் சக்திகளைக் கடைசிவரை எதிர்த்துப் போராடினர்; பிற்போக்குச் சக்திகளின் கை மேலோங்கியது என்பது நாமறிந்த சங்கதிதான். Die Neue Rheinische Zeitung தடை செய்யப்பட்டது. நாடு கடத்தப்பட்ட காலத்தில் தமது பிரஷ்யக் குடியுரிமையை இழந்துவிட்டிருந்த மார்க்ஸ் பிரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். ஆயுதந்தாங்கிய மக்கள் எழுச்சியில் எங்கெல்ஸ் பங்கு கொண்டார், சுதந்திரத்துக்காக மூன்று முனைகளில் போர் புரிந்தார். கலகக்காரர்கள் தோல்வியுற்ற பிறகு சுவிட்சர்லாந்து வழியே லண்டனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

மார்க்சும் அங்கேயே குடியமைத்துக் கொண்டார். எங்கெல்ஸ் மீண்டும் ஒரு குமாஸ்தா ஆகிவிட்டார். கொஞ்ச காலம் கழித்து, தாம் 1840-1850-ம் ஆண்டுகளில் வேலை பார்த்த அதே மான்செஸ்டர் வர்த்தக நிலையத்திலேயே பங்குதாரராக ஆனார். 1870 வரை அவர் மான்செஸ்டரிலேயே வாழ்ந்து வர, மார்க்ஸ் லண்டனில் வாழ்ந்து வந்தார்.

படிக்க :
♦ அறிவாளிகளின் அந்தரங்கம் – லெனின்
♦ கம்யூனிச எதிர்ப்பு எழுத்தாளர்கள்: அறிவாளிகளா, உளவாளிகளா?

இருந்தபோதிலும் அவ்விருவரும் பரஸ்பரம் உற்சாகம் பொங்கும் அறிவுத் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்வதை அது தடுக்கவில்லை அநேகமாக தினந்தோறும் ஒருவருக்கொருவர் கடிதங்கள் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்தக் கடிதப் போக்குவரத்து மூலம் இவ்விரு நண்பர்களும் தங்கள் கருத்துக்களையும் கண்டுபிடிப்புகளையும் பரஸ்பரம் பரிமாறிக் கொண்டார்கள், விஞ்ஞான சோசலிசத்தை வகுத்துக் கொடுப்பதில் இணைந்து பணிபுரிவதைத் தொடர்ந்தார்கள். 1870-ம் ஆண்டில் எங்கெல்ஸ் லண்டனுக்கு வந்து அங்கேயே தங்கிவிட்டார்.

கடும் உழைப்பு நிறைந்த அவர்களுடைய பொதுவான அறிவுத்துறை வாழ்க்கை 1883-ம் ஆண்டு வரை நீடித்தது. 1883-ம் ஆண்டில் மார்க்ஸ் காலமானார். மார்க்ஸ் பங்குக்கு இந்தப் பொதுவான அறிவுத்துறை வாழ்க்கையின் பலன் மூலதனம் என்ற நூலாகும்; நமது சகாப்தத்திலேயே அரசியல் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய நூல்கள் யாவற்றிலும் தலைசிறந்த நூல் இதுதான்.

எங்கெல்சைப் பொறுத்தமட்டில் அதன் பலன் பல பெரிய, சிறிய நூல்கள் எழுதியதுதான். முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தின் சிக்கல் நிறைந்த தோற்றங்களைப் பற்றிய பகுப்பாராய்ச்சியிலே மார்க்ஸ் ஈடுபட்டார். எங்கெல்ஸ் எளிய நடையில் எழுதிய நூல்களில், அடிக்கடி எதிர்வாதங்களைச் சந்திக்கிழுத்துத் தாக்கும் நூல்களில் வரலாறு பற்றிய பொருள்முதல்வாதக் கருத்தோட்டத்தையும் மார்க்சின் பொருளாதாரத் தத்துவத்தையும் செயல்படுத்திய வழியிலே, மிகப் பொதுவான விஞ்ஞானப் பிரச்சினைகளையும், பல வகைப்பட்ட சென்றகால, நிகழ்கால நிகழ்ச்சிகளையும் விளக்கினார்.

எங்கெல்சின் இந்நூல்களில் பின்வருவனவற்றைக் குறிப்பிடுவோம்: டூரிங்குக்கு மறுப்பாக எழுதிய வாதவடிவம் கொண்ட நூல் (இந்நூலில் தத்துவஞானம், இயற்கை விஞ்ஞானம். சமுதாய விஞ்ஞானங்கள் ஆகிய துறைகள் சம்பந்தப்பட்ட மாபெரும் பிரச்சினைகள் ஆராயப் பட்டுள்ளன); குடும்பம், தனிச் சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம் என்ற நூல் (இது ரசிய மொழியில் பெயர்க்கப்பட்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் வெளியிடப்பட்டது. மொழிபெயர்ப்பின் மூன்றாம் பதிப்பு 1895-ல் வெளிவந்தது); லுட்விக் ஃபாயர்பாஹ் என்ற நூல் (இதன் ரசிய மொழிபெயர்ப்பு கி.பிளெஹானவ் குறிப்புகளுடன் ஜெனிவாவில் 1892-ல் வெளிவந்தது); ரசிய அரசாங்கத்தின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை பற்றிய ஒரு கட்டுரை (ஜெனீவாவில் வெளிவந்த Der Sozial-demokrat) ”சமூக ஜனநாயகவாதி” என்ற பத்திரிகையின் 1, 2 இதழ்களில் ரசிய மொழியில் பெயர்க்கப்பட்டது); குடியிருப்புப் பிரச்சினையைப் பற்றிய சில குறிப்பிடத்தக்க கட்டுரைகள்; கடைசியாக, ரசியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பற்றி எழுதப்பட்ட இரண்டு சிறிய, ஆனால் மதிப்பு மிகுந்த கட்டுரைகள் (ரசியாவைப் பற்றி பிரெடெரிக் எங்கெல்ஸ் என்ற நூல், ரசிய மொழியில் வேரா ஸசூலிச் பெயர்த்தது, ஜெனீவா, 1894).

மூலதனத்தைப் பற்றிய தமது விரிவான வேலையை முடிக்குமுன்னர் மார்க்ஸ் காலமானார். இருந்தாலும், நகல் குறிப்புகள் வடிவத்தில் அது ஏற்கெனவே எழுதி முடிக்கப்பட்டிருந்தது. தமது நண்பர் மறைந்த பிறகு மூலதனத்தின் இரண்டாவது, மூன்றாவது தொகுதிகளைத் தயாரித்து வெளியிடும் சிரமமிக்க வேலையை எங்கெல்ஸ் மேற்கொண்டார். அதன் இரண்டாம் தொகுதியை 1885-ம் ஆண்டிலும், மூன்றாம் தொகுதியை 1894-ம் ஆண்டிலும் அவர் வெளியிட்டார் (அவரது மரணம் நான்காம் தொகுதியைத் தயாரிப்பதைத் தடுத்துவிட்டது). இவ்விரு தொகுதிகள் விசயத்தில் எங்கெல்ஸ் அபாரமாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது. மூலதனத்தின் இரண்டாவது, மூன்றாவது தொகுதிகளை வெளியிட்டதன் மூலம் எங்கெல்ஸ் தமது நண்பராகிய மேதைக்கு மாண்புமிக்க நினைவுச் சின்னம் நிறுவினார்; அந்த நினைவுச் சின்னத்தில் தம்மையறியாமலேயே தமது பெயரையும் அழியாத வகையில் பொறித்துவிட்டார் என்று ஆஸ்திரிய சமூக – ஜனநாயகவாதி ஆட்லெர் குறிப்பிட்டது மிகவும் சரி.

உண்மையிலே மூலதனத்தின் இவ்விரு தொகுதிகளும் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் இருவருடைய பணியேயாகும். மனதையுருக்கும் நட்பைக் குறித்துப் பல உதாரணங்கள் காட்டும் பழங்கதைகள் உண்டு. ஐரோப்பியப் பாட்டாளி வர்க்கம் தனது விஞ்ஞானத்தைப் படைத்தவர்கள் இரண்டு அறிஞர்கள், இரண்டு போராட்ட வீரர்கள், அவர்களிடையே நிலவிய உறவு முன்னோர்கள் மனித நட்பு பற்றி எழுதியுள்ள நெஞ்சையள்ளும் கதைகளையெல்லாம் மிஞ்சக் கூடியதாயிருந்தது என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம். எங்கெல்ஸ் எப்பொழுதுமே – மொத்தத்தில், நியாயமாகத்தான் – மார்க்சுக்கு முதன்மை கொடுத்தார். பழைய நண்பர் ஒருவருக்கு எழுதுகையில் ‘மார்க்ஸ் வாழ்ந்திருந்த காலத்தில் நான் அவருக்குப் பக்கவாத்தியம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தவன்தான்” என்று எங்கெல்ஸ் குறிப்பிட்டார்.

மார்க்ஸ் உயிரோடிருக்கும்போது அவர்மீது எங்கெல்ஸ் வைத்திருந்த பாசத்துக்கும், மறைந்த மார்க்சின் நினைவு பற்றி அவர் வைத்திருந்த புனித மதிப்புக்கும் எல்லையே கிடையாது. இந்தக் கடின சித்தமுள்ள போராட்ட வீரருக்கு, கட்டுப்பாடு மிகுந்த சிந்தனையாளருக்குள், ஆழ்ந்த அன்பு செலுத்தும் இதயம் இருந்தது.

(தொடரும்)

உட்கட்சிப் போராட்டம் || பாகம் – 7

பாகம் – 6

இயந்திரகதியான, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் வடிவங்கள் :

நான்காவதாக, கட்சிக்குள் உள்ள போராட்ட முறைகளும், கட்சிக்கு வெளியே உள்ள போராட்ட முறைகளும் கலக்கப்படுகின்றன. சில தோழர்கள் உட்கட்சிப் போராட்ட முறைகளை இயக்க மறுப்பியல் ரீதியான கட்சியல்லாத பொதுமக்கள் அமைப்புகளில் கையாளுகின்றனர்; கட்சியில் சேராத ஊழியர்கள் பொதுமக்களுடன் போராட்டம் நடத்தும் பொழுது உட்கட்சி போராட்ட முறைகளை உபயோகப்படுத்துகின்றனர். இதற்கு நேர்மாறாக சில தோழர்கள் கட்சிக்கு வெளியில் உபயோகப்படுத்தும் போராட்ட முறைகளை விரோதியிடத்திலும் அந்நிய நபர்களிடத்திலும் உபயோகப்படுத்தும் போராட்ட முறைகளை கட்சிக்குள் இருக்கும் தோழர்கள் சம்பந்தமாக போராட்டம் நிகழ்த்தும்போது உபயோகிக்கின்றனர்.

விரோதியையும் அந்நிய நபர்களையும் எதிர்ப்பதற்கு கைக்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளை கட்சிக்குள் இருக்கும் தோழர்களை நடத்துவதில் உபயோகப்படுத்துகின்றனர். எல்லாவித ஆத்திரமூட்டல், பகை, சதி அனைத்தையும் அனுஷ்டிக்கின்றனர். கண்காணித்தல், கைது செய்தல், விசாரணை நடத்துவது, சிறைப்படுத்துவது முதலான சகலவித நிர்வாக நடவடிக்கைகளையும் உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் அவர்கள் பிரயோகிக்கின்றனர். உதாரணமாக, துரோகிகளை வேட்டையாடுவதென்னும் “இடதுசாரி”த் தவறை இழைத்த தோழர்கள் அத்தவறு செய்வதற்குக் காரணம், கட்சிக்குள் நடக்கும் போராட்டத்திற்கும் கட்சிக்கு வெளியே நடக்கும் போராட்டத்திற்கும் இடையில் தெளிவான வரையறுப்பு வைத்துக் கொள்ளாததுதான். கட்சிக்குள் நிகழ்த்தும் சித்தாந்தப் போராட்டத்தையும் துரோகிகளை வேட்டையாடும் இயக்கத்தையும் போட்டுக் குழப்புகின்றனர். பெரும்பாலும் இவர்கள் கட்சிக்குள் பதுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒற்றர்களாக இருக்கின்றனர். ஆனால் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஒற்றர்களை எதிர்த்து நடத்தும் போராட்டத்திற்கு விசயங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு நிற்க வேண்டும்; அவர்களை தோலுரித்துக் காட்டி, கட்சியிலிருந்து நீக்க வேண்டும்; தவறு செய்த கட்சி அங்கத்தினர்கள் கற்றுக்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் நடத்தும் போராட்டத்திலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது; இவையிரண்டுக்கும் இடையில் தெளிவான வரையறுப்பு செய்யப்பட வேண்டும். கட்சிக்குள் நடத்தும் போராட்டமும், கட்சிக்கு வெளியே நடத்தும் போராட்டமும், ஒன்றோடு ஒன்று நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவைதான், ஆனாலும் அவற்றின் போராட்ட முறையும் வடிவமும் வேறுபட்டதாகத்தானிருக்க வேண்டும்.

இன்னும் சில தோழர்கள் இருக்கின்றனர் (உண்மையில் இவர்களை இதற்கு மேலும் தோழர்கள் என்று அழைக்க முடியாது). இவர்கள் உட்கட்சிப் போராட்டம் நடத்துவதற்கும், கட்சியை பயமுறுத்துவதற்கும், கட்சிக்கு வெளியிலுள்ள சக்திகளை உபயோகப்படுத்தவும், பகிரங்கமாகவே அச்சக்திகளைச் சார்ந்து நிற்கவும் செய்கின்றனர். உதாரணமாக, அவர்களுடைய அரைகுறை சாதனைகளையும், துருப்புக்களையும், துப்பாக்கிகளையும், பொதுமக்கள் மத்தியில் கொண்டுள்ள செல்வாக்கையும் ஐக்கிய முன்னணியைச் சேர்ந்த சில பகுதிகளுடன் தங்களுக்குள்ள உறவையும் வைத்துக் கொண்டு சிலர் கட்சியையும், மேல் கமிட்டிகளையும் எதிர்த்துப் போராட்டம் நடத்துகின்றனர்.

மேல் கமிட்டிகளையும், கட்சியையும் தங்கள் கோரிக்கைகளையும் அபிப்பிராயங்களையும் ஒப்புக் கொள்ளும்படி நிர்ப்பந்திக்கின்றனர்; கட்சியின்பால் சுயேச்சை மனோபாவம் காட்டுகின்றனர்; கட்சியிலிருந்து விடுபட்டுள்ள தங்கள் சுயேச்சை நிலையை பிரகடனப்படுத்துகின்றனர்; அல்லது கட்சிக்கு வெளியிலுள்ள பத்திரிக்கைகள் சஞ்சிகைகள் பல்வேறு மகாநாடுகள், முதலியனவற்றை பூர்ஷ்வாவுக்கும் விரோதிக்கும் சொந்தமானவற்றைக்கூட, மேல் கமிட்டியின் மீதும் சில தோழர்கள், ஊழியர்கள் மீதும் போராட்டம் நடத்துவதற்கு பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இது தவறு என்று சொல்லத் தேவையில்லை; இன்னொரு கோஷ்டி நபர்கள் கட்சியின் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பொதுமக்களை பலவந்தப்படுத்தி அடக்கி ஒடுக்கி ஆதிக்கஞ் செலுத்தவும், கட்சிக்கு வெளியிலுள்ள நபர்களை பயமுறுத்தி, தண்டவரி வசூலிப்பதும் எவ்வளவு கடுமையான தவறோ அதேபோல் இதுவும் கடுமையான தவறாகும். இந்தப் பேர்வழிகள் கட்சிக்கு எதிராக கட்சிக்கு சம்பந்தப்படாத கண்ணோட்டத்துடன் போராடுகின்றனர். ஆதலின் அவர்கள் பெயரளவில் கம்யூனிஸ்டுகளாக இருந்து வந்தபோதிலும், கட்சிக் கண்ணோட்டத்தில் அறவே வேறுபட்டு போய்விட்டனர்; கட்சியின் விரோதிகள் ஆகிவிட்டனர்.

ஐந்தாவதாக, நமது கட்சியில் பல பிரச்சினைகள் கூட்டங்களில் அல்லது கூட்டங்கள் மூலம் முடிவாகின்றன. இது நல்லது. ஆனால் பல அமைப்புகளில், தயாரிப்பின்றி, முன் பரிசீலனையோ ஆராய்ச்சியோ ஏதுமின்றி பல கூட்டங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. இவ்வாறு பலவேறுபாடான அபிப்பிராயங்கள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. கூட்டத்தில் அடிக்கடி சச்சரவுகளும் நிகழுகின்றன. எல்லாக் கூட்டங்களிலும், ஒவ்வொரு முறையும் முன்னணிப் பங்கு வகிப்பவர்களினாலேயே முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டு வருவதினால், அத்தகைய கூட்டங்களில் செய்யப்படும் முடிவுகள் கட்சியை கட்டுப்படுத்தும் தீர்மானங்களுக்கு சமமாவதினால், பெரும்பாலும் பல தவறுகள் நேர்கின்றன. சில கூட்டங்களில் வாக்குவாதம் இறுதியாக போதனாசிரியர், கட்சி கிளையின் காரியதரிசி அல்லது வேறு ஏதாவது பொறுப்புள்ள, தோழரின் முடிவை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன்; ஆனால் பொறுப்பு வாய்ந்த தோழருக்கே அவ்விசயத்தில் ஒன்றுமே நிச்சயமில்லை; அந்த பிரச்சினை பற்றி அவரே முற்றிலும் குழம்பிப் போயிருப்பார். அந்த பிரச்சினையின் அவசர அவசியமான காரணத்தினால் எப்படியும் அவர் ஒரு முடிவு எடுத்தாக வேண்டியிருக்கிறது! இல்லையெனில் இனி மேற்கொண்டு அவர் பொறுப்பு வகிக்கும் தோழராக இருக்க முடியாது. இந்த பொறுப்புள்ள தோழர் ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டியிருந்தது; சில விசயங்களில் மிகவும் தத்தளிக்க வேண்டியிருந்தது. உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டிற்று. அவர் அவசரத்தில் முடிவு எடுத்தார்; அவர் முடிவு கட்டுப்படுத்தும் தீர்மானத்திற்கு சமானம்.

இந்த முடிவுப்படி விசயங்கள் தீர்மானிக்கப்பட்டன; ஆனால் பல தவறுகள் நிச்சயம் நேரும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. சில தோழர்கள் ஒரு பிரச்சினையைப் பற்றி முடிவு எடுப்பதற்கு தெரியவில்லையென்றால், தங்களுக்குத் தெரியாது என்றும், பிரச்சினையைப் பற்றி ஆலோசிப்பதற்கும், கற்றுக்கொள்வதற்கும், அல்லது பிரச்சினையை மேல் கமிட்டியின் ஆலோசனைக்கு அனுப்புவதற்கும் அவகாசம் வேண்டும் என்றும் சொல்லத் தயாராயில்லை. ஆயினும் வறட்டு கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கும்; தங்கள் பதவிகளைக் காத்துக் கொள்ளவும், ஏற்கனவே  தங்களுக்கே எல்லாம் தெரிந்தது போல இவர்கள் பாசாங்கு செய்கின்றனர். போகிற போக்கில் ஒரு முடிவு செய்கிறார்கள்; பெரும்பாலும் அது தவறாக இருக்கிறது; இம்மாதிரி விசயங்களும் திருத்தப்பட வேண்டும்.

சகல பிரச்சினைகளையும் அணுகும் பொழுது எல்லா தோழருக்கும், கீழ்க்கண்ட மனோபாவம் இருத்தல் வேண்டும். ‘உனக்கு ஒருவிசயம் தெரிந்தால், எனக்குத் தெரியும் என்று சொல்; உனக்குத் தெரியவில்லையென்றால் தெரியாது என்று சொல்; “அதைவிட்டு ” உண்மையிலேயே தெரியாத விசயத்தை தெரிந்ததாகச் சொல்லிக் கொள்ளுதல் கூடாது. கட்சிக்குள் இருக்கும் பிரச்சினைகளை இஷ்டப்படி தீர்க்க முடியாது. எல்லா கூட்டங்களும் முடிவுகளுக்கு வரவேண்டும். ஆனால் முடிவு  செய்ய முடியாத விசயங்கள் அல்லது இன்னும் சந்தேகமாயிருக்கும் பிரச்சினைகள், அல்லது இனியும் தெளிவுபடுத்தப்படாத விசயங்கள் பற்றி அலட்சியமாக முடிவு எடுக்கப்படக் கூடாது. ஒருவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்த விசயங்களைப் பற்றியே முடிவு எடுக்கப்படவேண்டும். ஒருவருக்குத் தெரியாத விசயத்தை மேலும் ஆலோசிப்பதற்கு என்று தள்ளி வைத்துக் கொள்ளலாம்; அல்லது மேல் கமிட்டியின் ஆலோசனைக்கு அனுப்பப்படலாம். ஒரு கூட்டத்தில் உருவாகும் முடிவு, அவசியம் அந்தக் கூட்டத்திற்கு ஆஜரான மிகவும் பொறுப்பு வாய்ந்த தோழரால்தான் செய்யப்பட வேண்டுமென்று இல்லை; அறிக்கை வாசிப்பவர், விவாதத்திற்கு பின்னர் முடிவுகளை வகுக்கலாம்; இந்தத் தோழர் செய்யும் முடிவு கட்டுப்படுத்தும் தீர்மானத்திற்கு சமானமாக இருக்க வேண்டுமென்பது அவசியமில்லை; கூட்டத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவு இந்தத் தோழர் வந்த முடிவுக்கு மாறாக இருக்க முடியும்; இதுதான் சோவியத் யூனியன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (போல்ஷ்விக்)யிலும் காணப்படும் வேலை முறை.

மேலே குறிப்பிட்டவை , இயக்க மறுப்பியல் வகைப்பட்ட, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் முக்கியமான சிலபிரதிபலிப்புகளாகும்.

மேலே நான் கூறியுள்ளவை சில, படு மோசமான பிரதிபலிப்புகளில் ஒரு சில உதாரணங்களே. அதனால் கடந்தகால உட்கட்சிப் போராட்டமும், நிகழ்கால உட்கட்சிப் போராட்டமும் எங்கும் இதே மாதிரியிருக்கிறது என்று அர்த்தமில்லை. ஆனால் அத்தகைய உட்கட்சி போராட்ட வடிவங்கள் எதார்த்தத்தில் இருந்து வருகின்றன; சில காலகட்டங்களில் கட்சியில் மேலோங்கி பிரதான உட்கட்சி போராட்ட வடிவமாகவும் ஆயிற்று.

இந்த தவறான, பொருத்தமற்ற உட்கட்சி போராட்ட வடிவங்கள் கட்சிக்குள் எத்தகைய விளைவுகளை உண்டாக்கியுள்ளன? அவை கீழ்க்காணும் மோசமான விளைவுகளை உண்டாக்கியுள்ளன.

முதலாவதாக, அவை கட்சிக்குள் “குடும்பத் தலைவன் தோரணை” ஆதிக்கத்திற்கு ஊக்கமளிக்கிறது. இத்தகைய உட்கட்சிப் போராட்டங்களினால், தனிப்பட்ட தலைவர்களும், தலைமை கமிட்டிகளும், கட்சி அங்கத்தினர்கள் பேசுவதற்கும், விமர்சனம் செய்வதற்கும்கூட அஞ்சும்படியான அளவிற்கு அவர்களை அடக்கி வருகின்றனர். இவ்வாறு கட்சிக்குள் ஒரு தனிநபர் அல்லது ஒரு சில நபர்கள் இஷ்டப்படி நடந்து கொள்ளும் தோரணையை வளர்க்கிறது.

இரண்டாவதாக, இதற்கு நேர்மாறாக, கட்சிக்குள் அதீத ஜனநாயகவாதப்போக்கும், தாராளவாதமும் வளர்வதற்கு, உதவியுள்ளன. சாதாரண காலத்தில் பல கட்சி அங்கத்தினர்கள் மனம் விட்டு பேசவோ, அல்லது விமர்சிக்கவோ மாட்டார்கள்; மேலெழுந்தவாரியாக கட்சியில் சமாதானமும், ஐக்கியமும் நிலவும். ஆனால் முரண்பாடுகளை மறைக்கமுடியாத நிலைமை வரும்பொழுது நிலைமை நெருக்கடியாகும் பொழுது, குற்றங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும் பொழுது இவர்கள் கடுமையான விமர்சனம் செய்யவும் போராடவும் இறங்கி விடுவார்கள்; இது கட்சிக்குள் பகை, பிளவு அமைப்பு சீர்குலைவு முதலியவற்றிற்குக் கொண்டு விடுகிறது; இவற்றை குணப்படுத்துவதென்பது துர்பலம்; கட்சிக்குள் இது “குடும்பத் தலைவன் தோரணையின்” மறுபக்கமாகும்.

மூன்றாவதாக, ஜனநாயக மத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்சி வாழ்க்கையை முறைப்படி அமைப்பதை அவை தடுத்து விட்டன. இதன் விளைவாக கட்சிக்குள் ஜனநாயக வாழ்க்கை ஒழுங்கற்றும், அசாதாரணமாகவும், அறவே இல்லாமலும் இருந்து வருகிறது.

படிக்க :
♦ அருந்ததிராய் நூல் நீக்கம் : கருத்துக்களைக் கண்டு அஞ்சும் சங்க பரிவாரம் !
♦ கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் தவறை மறைப்பது நோயை மறைப்பதற்குச் சமம் ! | லியூ ஷோசி

நான்காவதாக, அவை கட்சி அங்கத்தினர்களின் ஊக்கம், முன்கை எடுக்கும் குணம், ஆக்கல் சக்தி வளர்வதைத் தடுத்து, கட்சியின்பாலும், அவர்கள் வேலையின்பாலும் காட்டும் பொறுப்புணர்ச்சியைக் குறைத்துள்ளது ; இதனால் சில தோழர்கள் உற்சாகத்துடன் பொறுப்புகளை மேற்கொள்ளவோ, அல்லது சுதந்திரமான கரங்களுடன் வேலை செய்யவோ, சிருஷ்டிக்கவோ துணிவதில்லை. இது தோழர்கள் நிலைமைகளையும், பிரச்சினைகளையும் கவனமாக ஆலோசிக்கவோ, ஆராயவோ கவலைப்பட்டுக் கொள்ளாத நிலைமையில் கொண்டுவிட்டிருக்கிறது; தங்கள் வேலையை சிரத்தையின்றி அலட்சியமாக செய்து வரும், மற்றவர்கள் கூறும் வார்த்தைகளை வெறுமனே எதிரொலிக்கும் வேலை முறையை வளர்ப்பதில் கொண்டு விட்டிருக்கிறது.

ஐந்தாவதாக, அவை கட்சிக்குள் குறுங்குழுவாதத்தையும் கோட்பாடற்ற கோஷ்டிச் சண்டைகளையும் வளர்ப்பதற்கு உதவியுள்ளது . கட்சிக்குள் விமர்சனத்தையும், போராட்டத்தையும் கண்டு அஞ்சும் மனப்பாங்கை உண்டாக்கியுள்ளது; சில தோழர்களிடத்தில் “தானுண்டு தன்வேலையுண்டு” என்ற வைதீக மனப்போக்கையும் “எந்த அளவுக்கு குறைந்த வேலையோ அந்த அளவுக்கு விசேஷம்”  என்ற மனப்பான்மையையும் வளர்க்கிறது.

ஆறாவதாக, அவை ட்ராட்ஸ்கீய ஒற்றர்களுக்கும், எதிர்புரட்சிக்காரர்களுக்கும் கட்சியை சீர்குலைப்பதற்கு அரிய வாய்ப்பை அளித்திருக்கிறது; நமது கட்சியைத் தாக்குவதற்கு எதிர்ப்புரட்சிக்கு அதிக சாக்குகளைக் கொடுத்திருக்கிறது. ட்ராட்ஸ்கீய ஒற்றர்கள் கட்சியை சீர் குலைப்பது, தாக்குண்டு கட்சி மீது அதிருப்திப்பட்ட நபர்களை தன்பக்கம் இழுத்துக் கொள்வது முதலான நடவடிக்கைகளை நடத்திக்கொண்டு செல்வதற்கு கட்சிக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகளையும், முறை நழுவிய எந்தவிதமான உட்கட்சிப் போராட்டத்தையும் குறிப்பாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். சந்தர்ப்பவாதத்தை எதிர்த்து நடத்தும் போராட்டத்தை, பிரச்சாரம் செய்வதற்கும் ஆத்திரமூட்டுதலுக்கும், கட்சிக்கு வெளியிலுள்ள அனுதாபிகளையும் கட்சிக்குள் உள்ள உறுதியற்ற நபர்களையும், பகை வளர்க்கும் கொள்கையை நிறைவேற்றுமாறும், கட்சிக்குள் ஒருமைப்பாட்டையும் ஒற்றுமையையும் சீர்குலைக்குமாறும் கவர்வதற்கும் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது.

இந்த மேலே கூறியுள்ள தீய விளைவுகள் கட்சிக்குள் நேர்ந்துள்ளன; சில இன்னும் அகற்றப்படவில்லை.

இத்தகைய இயந்திரரீதியான, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சிப் போராட்ட வடிவங்கள் நீண்ட காலத்திற்கு கட்சி வாழ்க்கையில் அசாதாரண நிலையை சிருஷ்டித்துள்ளது. கட்சிக்குப் பெருஞ் சேதமும் விளைவித்துள்ளது. நமது கட்சியின் தலைமை தாங்கும் மேல் கமிட்டிகளில் இது திருத்தப்பட்டிருந்த போதிலும், கட்சி முழுவதையும் எடுத்துக் கொண்டால் இன்று அது பிரதான போராட்ட வடிவமாக இல்லாதிருந்த போதிலும், நடுத்தர, கீழ்த்தர மட்டங்களிலுள்ள சில அமைப்புகளிலும், சில தனிப்பட்ட அமைப்புகளிலும் இந்த போராட்ட வடிவங்கள் இன்னமும் திருத்தப்படவில்லை. பல்வேறு அளவில் பரந்து இருந்து வருகிறது. இதன் விளைவாக இந்த அமைப்புகளில் வாழ்க்கை அசாதாரணமாக இருக்கிறது. அதனால் இந்த திரிபு விசயத்தில் கவனம் செலுத்தும்படி அறைகூவ வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நமது அமைப்பிலிருந்து இவற்றை அறவே அகற்றலாம்; நமது தோழர்கள் திரும்பவும் அதே தவறுகளை செய்யாதிருப்பார்கள்; சரியாகவும், ஒரே நிதானமாகவும் கட்சிக்குள் சித்தாந்தப் போராட்டத்தை நடத்தி, கட்சியை முன்னுக்குக் கொண்டு செல்லுவார்கள்.

(தொடரும்)

உட்கட்சிப் போராட்டம் || பாகம் – 6

பாகம் – 5

இயந்திரகதியான, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் வடிவங்கள் என்ன? அவை பின்வருமாறு:

முதலாவதாக, ஸ்தல கட்சி அமைப்புகளிலும் இராணுவத்திலுள்ள கட்சி அமைப்புகளிலும் “போராட்டக் கூட்டங்கள்” என்று சொல்லப்படும் கூட்டங்கள் ஒழுங்காக நடந்தேறுகின்றன. அரசாங்க அமைப்புகள், பொதுஜன அமைப்புகள் போன்ற கட்சி சார்பற்ற அமைப்புகளிலும் “போராட்டக் கூட்டங்கள்” ஒழுங்காக நடத்தப்படுகின்றன. முன்கூட்டியே அந்த போராட்டக் கூட்டங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. செய்த வேலையை சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் பிரதான நோக்கத்துடன் அவை நடத்தப்படுவதில்லை. சில தனிப்பட்ட நபர்களைத் தாக்கும் நோக்கத்துடன் அவை நடத்தப்படுகின்றன.

“விவாதத்திற்குரிய விசயத்தை”க் குறித்து போராட்டத்தை நிகழ்த்துவதற்கு பதிலாக, போராட்டம் “ஆளுக்கு விரோதமாக”த் திருப்பப்படுகிறது; வேறு வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்த போராட்டம் பிரதானமாக சில தவறான சித்தாந்தத்தையோ, கோட்பாட்டையோ எதிர்த்து நடத்தப்படவில்லை. குறிப்பிட்ட தனி நபரை எதிர்த்து நடத்தப்படுகிறது.. “ஒரு சாங்கை எதிர்த்தோ அல்லது லீயை எதிர்த்தோ நடத்தப்படும் போராட்டம்” என்று சொல்லப்படும் போராட்டம் தவறு செய்த குறிப்பிட்ட ஒரு தோழரைத் தாக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டதாகும்.

சாராம்சத்தில் “போராட்டக் கூட்டம்” ஒரு குறிப்பிட்ட தோழருக்கு எதிரான விசாரணைக் கூட்டம். இது பிரச்சினைகளை சித்தாந்த பூர்வமாக தீர்க்கும் இலட்சியத்தை பிரதானமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை; சில பிரச்சினைகளை அமைப்புபூர்வமாகத் தீர்ப்பதை இலட்சியமாகக் கொண்டிருக்கிறது; தொந்தரவு கொடுப்பவர்களை, மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை (அம்மாதிரியான அபிப்பிராயங்கள் அவசியம் தவறாகத்தானிருக்க வேண்டுமென்றில்லை) விரட்டி ஒடுக்குவதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. மேலும், ஒவ்வொரு “போராட்டக் கூட்டத்திலும்”, தவறாமல் எந்தத் தனிநபர்கள் மீது போராட்டம் நடத்தப்பட்டதோ அவர்களில் பெருவாரியானவர் பற்றி அமைப்பு ரீதியான முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய போராட்ட முறைகள் தவறானவை என்று சொல்லாமலே விளங்கும். அது ஏன் சரியானதில்லை?

முதலாவதாக, “போராட்டக் கூட்டம்” என்ற பதமே தவறானது. அதற்கு அர்த்தமேயில்லை ; “போராட்டக் கூட்டங்கள்” என்று சொல்லப்படுபவை இருப்பதினால், “போராட்டமில்லாத கூட்டங்களும்” இருக்கின்றனவா? சில கூட்டங்கள் குறிப்பாக போராட்டம் நடத்துவதற்காக இருக்கின்றனவென்றும் போராட்டம் நடத்தப்படாத வேறு கூட்டங்கள் இருக்கின்றன என்றும் நாம் கருதுவோமானால் அது சித்தாந்த ரீதியாக பெருங்குழப்பத்தை விளைவிக்கும். பல தோழர்கள் போராட்டத்தின் பரிபூரண தன்மையையும், அனைத்தையும் அணைத்து நிற்கும் குணத்தையும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதைத்தான் இது இங்கு நிரூபிக்கிறது. இயக்க மறுப்பியல் முறையில் கல்வியையும், போராட்டத்தையும் பிரித்துப் பார்க்கின்றனர்.

உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் நோக்கம் கட்சியையும் பிழைகள் செய்த தோழர்களையும் போதிப்பதாகும். ஆதலின் கட்சிப் போராட்டம் என்பதுவே கட்சிக்குள் ஒருவிதமான இன்றியமையாத போதனையாகும்; கட்சிக்குள் கல்வி என்பதும் ஒரு உட்கட்சிப் போராட்டமாகும். மற்றதுடன் ஒப்பிடுங்கால், மிக நிதானமான போராட்டமாகும். அதனால் கல்வியும் போராட்டமும் தனித் தனியாக பார்க்கக் கூடியவையன்று; போராட்டம் என்பது ஒருவிதக் கல்வி; கல்வி என்பது ஒருவிதப் போராட்டம்; அவ்விரண்டையும் இயக்க மறுப்பியல் ரீதியாக பிரிப்பது என்பது தவறு.

மேலும் அத்தகைய “போராட்டக் கூட்டங்கள்” கட்சிக்குள் உள்ள குறுங்குழுவாதத்தின் மிக வெளிப்படையான பிரதிபலிப்பாகும். ஊழியர்களையும், தோழர்களையும் தாக்கும் தவறான கொள்கையின் பிரதிபலிப்புமாகும். தவறு செய்த தோழர்களுக்கு உதவி செய்து, போதித்து, பாதுகாப்பதற்கு பதிலாக, எந்த தோழர்களைக் குறித்து போராட்டம் நடத்தப்படுகிறதோ அந்த தோழர்களைத் தாக்குவதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. பிரதானமாக தனிநபரை எதிர்த்துப் போராடும் நோக்கங் கொண்டது. அதே சமயத்தில் சித்தாந்தத் துறையிலுள்ள முரண்பாடுகளும், வேற்றுமைகளும் அலட்சியப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஆகவே இத்தகைய “போராட்டக் கூட்டங்கள்” கட்சிக்குள் சித்தாந்த ரீதியிலும், அரசியல் ரீதியிலும், அமைப்பு ரீதியிலும், நடைமுறையிலும் ஐக்கியத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கு பெரும்பாலும் தவறுகின்றன. அதற்கு நேர்மாறாக, சித்தாந்தம், அரசியல், அமைப்பு சம்பந்தமான விசயங்களிலும், நடைமுறையிலும் உள்ள வேறுபாடுகளை பெரும்பாலும் அதிகரிக்கின்றது; கட்சிக்குள் வேற்றுமையையும் கோட்பாடற்ற தகராறுகளையும் அதிகப் படுத்துகிறது; இத்தகைய “போராட்டக் கூட்டங்களை” கட்சியல்லாத மற்ற அமைப்புகளில் நடத்துவது என்பது இதிலும் தவறானது.

இரண்டாவதாக, இயக்கமறுப்பியல் வகைப்பட்ட, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சி போராட்டம் கீழ்க்கண்ட வழிகளிலும் பிரதிபலிக்கின்றது. உட்கட்சிப் போராட்டம் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு கடுமையாக இருக்கிறதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அது மேலானது என்று சில தோழர்கள் அபிப்பிராயங் கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினை எவ்வளவு கடுமையாகக் கிளப்பப்படுகிறதோ அவ்வளவுக்கு அது சிறப்பானது, எவ்வளவுக்கு அதிகமாக குற்றங்குறை கூறுகிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அது சிறப்பானது; எவ்வளவு தடபுடலான பதங்களை உபயோகிக்கிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அது சிறப்பானது; விமர்சனம் எவ்வளவு ஏசுகிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அது சிறப்பானது; எவ்வளவுக்கு கடுமையாக இருக்கிறதோ அவ்வளவுக்கு அது சிறப்பானது; எவ்வளவுக்கு முகம் தொங்கவிட்டுக் கொள்கிறோமோ அவ்வளவுக்கு நல்லது; எவ்வளவுக்கு பற்களை கடகடவென்று நெரிக்கின்றோமோ அவ்வளவுக்கு சிறந்தது. இந்தமாதிரி நடந்து கொண்டால், “புரட்சிக்காரர்கள் எவ்வளவு புரட்சிகரமாக இருக்கவேண்டுமோ அவ்வளவுக்கு புரட்சிகரமாக இருப்பதாக” தங்களைப்பற்றி கருதிக் கொள்கின்றனர். உட்கட்சிப் பற்றியோ, நிதானம் பற்றியோ கவலைப்படுவதில்லை; பொருத்தமான எல்லையுடன் நிற்பதில்லை. எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுமில்லாமல் போராட்டத்தை நடத்துகின்றனர். இது முற்றிலும் தவறானது என்பது வெள்ளிடைமலை.

மூன்றாவதாக, உட்கட்சிப் போராட்டம் சாராம்சத்தில் சித்தாந்தப் போராட்டம் என்பதை இன்னும் சில தோழர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. சித்தாந்த ஐக்கியத்தை சாதிப்பதின் மூலம்தான் கட்சிக்குள் ஐக்கியத்தை நிலை நாட்டவும், அரசியல் ரீதியிலும், அமைப்பு ரீதியிலும், நடைமுறையிலும் பலப்படுத்தவும் முடியும் என்றும், பிரச்சினைகளை அமைப்பு, நடைமுறை சம்பந்தமான கோணத்திலிருந்து தீர்ப்பதற்கு முன்பு, சித்தாந்தம், கோட்பாடு ஆகிய கோணங்களிலிருந்து தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை.

ஆயினும் ஒற்றுமையை உருவாக்குவதும், பிரச்சினைகளை சித்தாந்த ரீதியிலும் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலும் தீர்ப்பதும், மற்றவர்களின் சித்தாந்தத்தை சீர்திருத்துவதும், நெடுநாளாக மற்றவர்கள் கொண்டுள்ள கோட்பாடுகள், கண்ணோட்டம் தவறான அபிப்ராயங்கள் முதலியவற்றை திருத்துவதும் சுலபமான காரியமல்ல. சும்மா சில வார்த்தைகளில் இதைச் செய்துவிட முடியாது; வெறும் “போராட்டக் கூட்டத்தின்” மூலமும் செய்துவிட முடியாது. தான்தோன்றித் தனமான வழிகளினாலோ அல்லது கட்டாய நடவடிக்கைகளினாலோ மட்டும் அதை சாதித்துவிட முடியாது; பொறுமை மிக்க போதனைகளின் மூலமும், கல்வியின் வாயிலாகவும், பல்வேறு விதமான சிக்கல் நிறைந்த போராட்டங்கள் மூலமாகவும், புரட்சியில் நீண்டகால கல்வி, போராட்டம், செயல்முறை மூலமாகவும்தான் இது கைகூடும், உட்கட்சிப் போராட்டத்தின் இந்த சாராம்சத்தை இந்த ஒளியில் சில தோழர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. ஆனால் அதற்கு பதிலாக உட்கட்சிப் போராட்டத்தை சிறுமைப்படுத்தவும், யாந்திரீகப்படுத்தவும், கொச்சைப்படுத்தவும் செய்கின்றனர்.

உட்கட்சிப் போராட்டம் என்றால் இது அமைப்பு அல்லது அமைப்பு சம்பந்தப்பட்ட விசயத்திலுள்ள ஒரு முரண்பாடாகக் கருதுகின்றனர்; அல்லது அதை சண்டையிடுவதாக, ஏசுவதாக, சச்சரவிடுவதாக அல்லது குஸ்திபோடுவதாக எண்ணுகின்றனர். உண்மையான ஒற்றுமைக்காக அவர்கள் முயலுவதில்லை. பிரச்சினைகளை கோட்பாடுகள் சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் தீர்ப்பதில்லை. கட்சிக்குள் சித்தாந்தம், கோட்பாடு சம்பந்தமான வேறுபாடுகளை அவ்வளவு எளிய இயந்திரகதியான, கொச்சையான வழிகளில் தீர்க்க முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணுகின்றனர். இது முற்றிலும் தவறானது என்று சொல்லத் தேவையில்லை.

இந்தத் தோழர்கள் சித்தாந்தம், கோட்பாடு சம்பந்தப்பட்ட வேறுபாடுகளை கட்சிக்குள் நிவர்த்திப்பதின் மூலமாகவும் சில தவறான போக்குகளையும் வளர்ச்சிகளையும் திருத்துவதின் மூலமும் கட்சிக்குள் ஒற்றுமையை உருவாக்குவதோ அல்லது பாதுகாப்பதோ இல்லை. அதற்கு நேர்மாறாக கட்சிக்குள் வெறும் அமைப்பு வழிகளில் மட்டும், அல்லது தான்தோன்றித்தனமான நடவடிக்கைகள், தாக்குதல் கொள்கை, கட்சி அங்கத்தினர்கள் சம்பந்தப்பட்ட மட்டில் தண்டனை முறை முதலியன மூலம் ஒற்றுமையை உருவாக்கவும், பாதுகாக்கவும் முயலுகின்றனர். இதன் விளைவாக பல்வேறு தவறான, மிதமிஞ்சிய உட்கட்சிப் போராட்டங்கள் எழுகின்றன. ஆதலால் கோட்பாடு, சித்தாந்தம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தோழர்களை ஜாக்கிரதையாகவும் கருணையுடனும் போதிப்பதற்குப்பதிலாக, தோழர்களை சாதாரண அமைப்பு வழிகளை கைக்கொள்வதின் மூலம், எதிரான முறைகள், நிர்வாக நடவடிக்கைகள் முதலியவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதின் மூலம் தோழர்களை ஒடுக்கவும், மிரட்டவும் செய்கின்றனர்.

இவர்கள் தோழர்களைப்  பற்றி தாறுமாறான அமைப்பு முடிவுகளுக்கு வருகின்றனர். அமைப்பு ரீதியான தண்டனைகளையும் தோழர்களுக்கு வழங்குகின்றனர். மேலும் சட்டத்திற்கு முன்பு எல்லோரும் சமம் என்னும் பூர்ஷ்வா கண்ணோட்டத்தை வைத்துக் கொண்டு கட்சிக்குள் தோழர்களை நிர்தாட்சண்யமாக தண்டிக்கின்றனர்; அதாவது குற்றம் செய்தவர்கள் எத்தகைய கட்சி அங்கத்தினர்கள், இவர்கள் தங்கள் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டோ அல்லது திருத்திக் கொண்டோ இருக்கிறார்களா என்பதை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் கட்சி அமைப்பு விதிகளில் வரையறுத்துள்ள மிகக் கடுமையான தண்டனையை வழங்குகின்றனர். இந்த வழியில் கட்சிக்குள் தண்டனைமுறை நுழைக்கப்படுகிறது. வேலையை துவக்குவதற்கும், முன்கொண்டு செல்வதற்கும் போராட்டங்கள் நடத்தும் வழியை அவர்கள் அடிக்கடி கையாளுகின்றனர். “போராட்ட இலக்குகளை” (கட்சிக்குள் உள்ள தோழர்களை) வேண்டுமென்றே தேடுகின்றனர். அவர்களை சந்தர்ப்பவாதத்தின் பிரதிநிதிகள் என்று எதிர்த்துப் போராட்டம் நடத்துகின்றனர். இந்த ஒரு தோழரையோ அல்லது அந்த ஒரு சில தோழர்களையோ “நாயை பயமுறுத்துவதற்காக வான்கோழியைக் கொன்ற கதை” என்று வழங்கும் சீனப்பழமொழியைப் போன்று மற்ற கட்சி ஊழியர்கள் கடுமையாகப் பாடுபடவும், பணியை பூர்த்தி செய்யும் பொருட்டும் அவர்கள் தியாகம் செய்கின்றனர்; அல்லது தாக்குகின்றனர், போராட்ட இலக்குகளின் குறைபாடுகள் குற்றங்கள் பற்றி அவர்கள் வேண்டுமென்றே தகவல் சேகரித்து, இயக்க மறுப்பியல் வகையிலும், துண்டு துக்காணியாகவும், அவ்வளவு பொருட்படுத்தக் கூடாத வார்த்தைகளையும் செயல்களையும் குறித்துக் கொள்கின்றனர்.

அத்தகைய குறைபாடுகளையும் தவறுகளையும், பொருட்படுத்தத்தகாத அவரது மொழிகளையும், செயல்களையும் தனிமையில் பார்த்து, இவையனைத்தும் அத்தோழரின் முழுத்தன்மையையும் பிரதி நிதித்துவப் படுத்துவதாகக் கருதுகின்றனர். இந்தத் தோழரின் தனிப்பட்ட குறைகளையும், குற்றங்களையும் பெரிதுபடுத்தி, கட்சித் தோழர்களிடையில் இத்தோழரைப் பற்றி மிகவும் மோசமான அபிப்ராயத்தை உண்டாக்கி, இந்தத் தோழரை எதிர்த்துப் போராடுவதில் சந்தர்ப்பவாதமுறையில் வெறுப்பு ஊட்டுகிறார்கள். பிறகு யார் வேண்டுமானாலும் “செத்த புலியை அடிக்கலாம்”. சில தோழர்கள் மீது வஞ்சம் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்னும் மனோபாவம் வளரத் தொடங்குகிறது. இந்தத் தோழரின் சகல குறைகளையும், பிழைகளையும் அவர்கள் அம்பலப்படுத்துகின்றனர்; இந்தக் குறைகளையும், குற்றங்களையும் தன்னிஷ்டப்படி கோட்பாடு மட்டத்திற்கு உயர்த்துகின்றனர்.

அவர்கள் சில கட்டுக்கதைகளையுங்கூட புனைந்து விடுகின்றனர்; தன் மன சந்தேகத்தையும், முற்றிலும் ஆதாரமற்ற வதந்திகளையும் ஆதாரமாகக் கொண்டு அத்தோழர் மீது பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்துகின்றனர். அவர் மூளை குழம்பும் வரை விட மாட்டார்கள். இவ்வளவும் செய்துவிட்டு, தாக்கப்பட்ட தோழர் தன் நிலையை எடுத்து வாதிப்பதற்கு அனுமதிப்பதென்றால் அப்பொழுதும் கூட மனம் வருவதில்லை. அவர் வாதிட்டால் தனது குற்றங்களை வேண்டு மென்றே நியாயப் படுத்துவதாகவோ அல்லது பல நிபந்தனைகளுடன் ஒப்புக்கொள்வதாகவோ அவர் மீது குற்றஞ்சாட்டுவார்கள். பிறகு அவர் மீது மேலும் பாணம் எய்துவர். தாக்கப்படும் தோழர் பணிந்து நடக்கும் நிபந்தனையின் பேரில் தனது சொந்த அபிப்ராயத்தை வைத்துக் கொள்ள அனுமதிப்பதில்லை. மேல்கமிட்டிகளுக்கு விண்ணப்பித்துக் கொள்வதற்கும் அனுமதிப்பதில்லை. அங்கேயே அவர் தனது தவறுகளை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கிறார்கள்.

தாக்கப்படும் தோழர் தனது தவறுகளை பூராவும் ஒப்புக் கொண்டுவிட்டால், சித்தாந்தம், கோட்பாடு சம்பந்தமான பிரச்சினை தீர்க்கப்பட்டதா என்பதைப் பற்றி கவலைப்பட்டுக் கொள்வதில்லை. ஆகவேதான் கட்சிக்குள் போராட்டத்தில் சில தோழர்கள் அவர்கள் செய்த குற்றங்களைக் காட்டிலும் அதிக குற்றங்களை ஒப்புக்கொள்ளும் சம்பவங்களும் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. தாக்குதலைத் தவிர்ப்பதற்காக எல்லா குற்றச்சாட்டுகளையுமே  ஒப்புக்கொண்டுவிடுவது மேல் என்று அவர்கள் எண்ணினர். எல்லாப்  பிழைகளையும் அவர்கள் ஒப்புக் கொண்டு விட்டபோதிலும், இன்னும் அவர்களுக்கு அது என்னதான் சமாசாரம் என்றே தெரியாது. இத்தகைய போராட்ட முறைகள் உண்மைக்காக நிமிர்ந்து நிற்கும் கம்யூனிஸ்டு உறுதியை  வளர்க்காது என்று இங்கு நிரூபணமாகிறது.

(தொடரும்)