சில மீட்டர்களுக்கு மேல் நம்மால் எதையும் பார்க்கமுடியாது என்ற அளவிற்கு மழை கொட்டிக் தீர்க்கிறது. அந்த கனமழையிலிருந்து பாதுகாப்பாக ஒதுக்க ஒரு நிழற்குடை கூட அங்கே இல்லை. கையில் யாரிடமும் குடையில்லை. மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் மழையில் நனைந்துகொண்டு நிற்கிறார்கள். எப்போது வேண்டுமானாலும் மின்னல் தாக்கலாம் என்ற மிக ஆபத்தான முறையில் மரத்தடியில் நிற்கிறார்கள். இந்த அவல நிகழ்வு கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம், விருதுநகர் மாவட்டத்தின் சிவலிங்கபுரம் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் தான் நடந்தது.

இந்த பள்ளியில் சுற்றுப்புற 10 கிராமங்களைச் சேர்ந்த 300-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் படித்துவருகிறார்கள். சிவலிங்கபுரம் கிராமத்தின் சாலையில் இருந்து சுமார் அரை கிலோமீட்டர் தொலைவில் இந்த அரசு மேல்நிலைப் பள்ளி உள்ளது. சாலையில் இருந்து பள்ளிக்கு செல்ல ஒழுங்கான சாலை வசதியும் இல்லை. மாணவர்கள் மழைக்காலத்தில் பாதுகாப்பாக நிற்க, வெயில் காலத்தில் இளைப்பாற நிழற்குடையும் இல்லை. அதனால் சாலையோரத்தில் ஒரு நிழற்குடை அமைத்துத்தரச் சொல்லி சுற்று வட்டார கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேலாக கோரிக்கை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த பள்ளி மாணவர்கள் பயன்படுத்தி வந்த பழைய நிழற்குடையை நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்பு என்று சொல்லி ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னால் இடித்துவிட்டார்கள். ஆனால் புதிய நிழற்குடையை கட்ட அருகில் உள்ள நிலத்தின் பட்டாதாரர்கள் சம்மதிக்கவில்லை. இந்த பிரச்சினையை தீர்க்கச் சொல்லி கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக வட்டார வளர்ச்சி அலுவலர், தாசில்தார், ஆட்சியர், சட்டமன்ற உறுப்பினர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், நீதிமன்றம் என அனைவரின் கதவுகளையும் தட்டிவிட்டார்கள், ஊர் மக்கள். ஆனால் இந்த அரசியல்வாதிகளுக்கும் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் கடைக்கோடி கிராமங்களில் தங்களது புத்தகப்பைகளில் கனவுகளை சுமந்துத் திரியும் மாணவர்களின் அவலநிலை புரிவதில்லை.

படிக்க: முனகுவது கூட இனி தேசத்துரோகம்!

2012-ஆம் ஆண்டு தாம்பரம் அருகே தனியார் பள்ளி பேருந்தில் இருந்த ஓட்டை வழியே விழுந்து 7 வயது சிறுமி ஒருவர் இறந்தார். இந்த விபத்திற்கு பிறகுதான் உயர்நீதிமன்றம் பள்ளி வாகனங்களை முறைப்படுத்த உரிய விதிமுறைகளை உருவாக்குமாறு தமிழக அரசிற்கு உத்தரவிட்டது. ஆனால், அது சம்பந்தமான வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட 8 பேரையும் இந்த ஆண்டு (2023) செங்கல்பட்டு நீதிமன்றம் விடுதலை செய்தது.

ஒரு உயிர் போனால்தான் இந்த அதிகார வர்க்கத்திற்கு உரைக்குமா? ஒரு குறிப்பிட்ட விசயத்தில் அதிகார வர்க்கத்தின் மனசாட்சியை உடைத்துப்பார்க்க ஒவ்வொரு முறையும் எளிய மக்களின் உயிர்கள் பலிகொடுக்கப்படவேண்டுமா?

ஒவ்வொரு அதிகாரியும் ஒருவரை மாற்றி ஒருவரை கைகாட்டுகிறார்கள். “அரசு அலுவலகங்களில் ஒரு கோப்பு ஒரு மேசையில் இருந்து மற்றொரு மேசைக்கு செல்லவே நீண்ட காலமாகும்” என்ற சொல்லாடல் இந்திய அதிகார வர்க்கத்தின் சிவப்பு நாடாத்தனத்தை (Red Tapism) சரியாகவே எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கிராமப்புற மாணவர்களின் கல்வி என்பது பள்ளிக்கூடத்தின் உள்கட்டமைப்பையும், ஆசிரியர்களின் திறனையும் மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை. கூடுதலாக, வெவ்வேறு கிராமங்களில் இருந்து பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்களின்‌ பயணத்திற்கான போக்குவரத்து வசதிகள், அவற்றின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றையும் சார்ந்து தான் இருக்கிறது. பள்ளிக்கு சென்று வர போதிய பேருந்து வசதி இல்லை, மாணவர்கள் நிற்பதற்கு பேருந்து நிழற்குடை இல்லை, நல்ல சாலை வசதி இல்லை என்பது போன்ற பிரச்சினைகள் கிராமப்புறங்களில் பொதுவான ஒன்றுதான் என்ற அலட்சியப்போக்கு இங்கே நிறைய நபர்களுக்கு உண்டு. ஆனால், எளிய மக்களின் ஒரு சிறு கோரிக்கையும் அவர்களின் மிக அடிப்படையான அவசியமான தேவைகளை பிரதிபலிக்கிறது என்பதை இந்த அதிகாரிகள் புரிந்துகொள்வதில்லை. ஏனெனில், இந்த அதிகாரிகள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. மக்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவர்கள்.

படிக்க: தலைவிரித்தாடும் கார்ப்பரேட் உலகம்! அழிந்து கொண்டிருக்கும் மானுடம்!

ஒரு சிறு நிழற்குடைக்காக கோரிக்கை மனுக்களோடு அதிகாரிகளால் அலைக்கழிக்கப்படும் மக்கள் தங்களது சொந்த அனுபவத்தில் இருந்து இந்த அதிகார வர்க்கம் தங்களுக்கு எத்தனை அந்நியமானது என்பதை புரிந்துகொள்கிறார்கள். தங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் வாக்குறுதிகளும் தங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத அதிகாரிகளின் சப்பைக்கட்டுகளும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தாமல் இருப்பதை புரிந்துகொள்கிறார்கள். இத்தனை மனுக்களுக்கு பிறகும் அலைச்சலுக்கு பிறகும் தங்களது பிள்ளைகள் படிக்கும் பள்ளிக்கு நிழற்குடை வரதாதது ஏன் என்ற மிகவும் எளிய கேள்வியை அந்த கிராமப்புற மக்கள் கேட்கிறார்கள்.

இந்திய ஆட்சியதிகாரம் மறந்தும்கூட ஜனநாயக இல்லாத ஒன்றாக இருக்கிறது என்பதுதான் இதற்கான பதில். ஜனநாயகம் என்பது தேர்தலுக்கு ஒருமுறை ஓட்டுப் போடுவது அல்ல. ஜனநாயகம் என்பது நம்மை நாமே ஒழுங்கமைத்துக் கொள்வதும், ஆட்சி செய்து கொள்வதும் தான் என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் மிக அடிப்படையான தேவைகளையும், சமூக முன்னேற்றத்திற்கான தேவைகளையும் அந்த மக்களே திட்டமிட்டுக்கொள்வதும், அதனை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் அதிகாரம் உடையதாக இருப்பதும் தான் ஜனநாயகம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியின் மக்கள் தங்களுக்கு தேவையான அடிப்படை வசதிகளை திட்டமிட்டு நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும், தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட், டெல்டாவில் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டம், பரந்தூர் விமான நிலையம் போன்ற தங்களுக்கு வேண்டாத நாசகர திட்டங்களை நிராகரிக்கவும் அதிகாரம் படைத்ததாக இருக்கவேண்டும். இந்த வேர்மட்ட ஜனநாயகம் இல்லாத வரையில் ஒரு சிறிய நிழற்குடைக்காவும் சாலை வசதிக்காவும் வருடக்கணக்காக மக்கள் அலைக்கழிக்கப்படுவதை எந்நாளும் மாற்ற முடியாது.

சீனிச்சாமி

அருந்ததிராய், சௌகத் உசேன் மீது வழக்குப்பதிவு!
இனி முனகுவது கூட தேசத்துரோகமாக கருதப்படலாம்!

எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்பதைப் போல யார் மீதெல்லாம் வழக்கு பதிந்தால் மாற்றுக் கருத்துக்களை ஒழிக்க முடியும் என்று வெறி கொண்டு அலைகிறது ஆர்.எஸ்.எஸ் – பா.ஜ.க பாசிச கும்பல்.

தேர்தல் நெருங்க நெருங்க இந்து ராஷ்டிர கனவின் மீது யாரெல்லாம் கல்லெறிவார்கள் என்று எதிர்பார்த்து, எதிர்பார்த்து அவர்களை எல்லாம் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாக அடக்கியும் ஒடுக்கியும் வருகிறது மோடி அரசு. அதற்கு கடந்த ஒன்பதரை ஆண்டு கால பாசிச மோடி அரசே சாட்சி.

2010-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம், சுதந்திரம்; அது மட்டுமே ஒரே வழி (AZADI ; the only way) என்ற தலைப்பிலான கருத்தரங்கம் டெல்லியில் நடைபெற்றது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசியதற்காக எழுத்தாளர் அருந்ததிராய் மற்றும் காஷ்மீர் மத்திய பல்கலைக்கழகத்தின் மேனாள் பேராசிரியர் சேக் சவுகத் உசேன் ஆகியோர் மீது ஏறத்தாழ 13 ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது வழக்கு பதிவு செய்ய டெல்லியின் துணைநிலை ஆளுநர் அனுமதி அளித்திருக்கிறார்.

குஜராத் கலவரத்தை முன் நின்று நடத்தியவர் பிரதமராகவும் பல்வேறு கொலை வழக்குகளில் தொடர்புடையவர் உள்துறை அமைச்சராக இருக்க கூடிய இந்த ஜனநாயக நாட்டில் தான் அருந்ததி ராய் மற்றும் சவுகத் உசேன் மீது இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 153 A வகுப்பு விரோதத் தூண்டுதல், 153 B தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எதிரான பேச்சு, 505 வகுப்பு அல்லது சமூகத்துக்கு எதிராக குற்றம் செய்யத் தூண்டும் உட்கருத்துடன் பேசுவது ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

படிக்க: பீமா கோரேகான் பொய் வழக்கின் ஐந்து ஆண்டுகள் நிறைவு!

இந்திய அரசியலமைப்பின் 19(1) பிரிவானது குடிமக்களுக்கு தங்களின் உணர்வுகளை பேசவும் வெளிப்படுத்தவும் உரிமையை வழங்குகிறது. பாசிச மோடியின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் – பா.ஜ.க; அம்பானி – அதானி பாசிஸ்டுகளுக்கு எதிராகப் பேசுவதற்கான அனைத்து உரிமைகளும் மறுக்கப்பட்டு எப்போது வேண்டுமானாலும் மரணமும் வழக்குகளும் வரலாம் என்ற நிலை வந்து விட்டதையே இச்சம்பவம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

13 ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஏன் இவர்கள் மீது வழக்குப்பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதே மையமான கேள்வியாகும்.

2024-இல் எப்படியாவது வென்று பாசிச கனவான இந்துராஷ்டிரம் அமைக்க வேண்டும், அதை எதிர்ப்போரை எல்லாம் இப்போதே ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும் என்பதே அதற்கான பதில்.

இது போலத்தான் பீமா கோரேகான் வழக்கில் மடிக்கணினி, செல்பேசியை ஹேக் செய்து தகவல்கள் பொய்யாக சொருகப்பட்டது கண்டறியப்பட்டு அம்பலமான பிறக்கும் கூட அவ் வழக்கில் பலர் இன்னும் சிறையில் இருக்கின்றார்கள். நடுக்குவாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டு உறிஞ்சி குழல் கேட்டு செத்துப் போனார் பாதிரியார் ஸ்டேன் சாமி.

சுதா பரத்வாஜ், ஆனந்த் தெல்தும்டே, வரவர ராவ் என சிலர் நீண்ட நெடிய ஒரு சட்டப் போராட்டத்திற்கு பிறகு பிணையில் வந்திருந்தாலும் நோய்த் தொற்று காரணமாக கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு சாகாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் மாற்றுக் கருத்துக்களை ஒழித்து விடலாம் என கனவு காண்கிறது மோடி – அமித்ஷா பாசிச கும்பல்.

பீமா கோரேகான் முதல் சுற்று என்றால் இப்போது இரண்டாவது சுற்று தொடங்கியிருக்கிறது. சுற்றுகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் ஆகலாம். கைதுகளின் எண்ணிக்கை ஒருபோதும் குறையப் போவதில்லை..

முன் தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் நீதிமன்றங்களும் அரசும் செயல்படுவது வழக்கம். பல் வந்த் சிங் எதிர் பஞ்சாப் மாநில அரசு என்ற வழக்கில் காலிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் என்று முழக்கமிட்ட ஒருவர் மீது தேசத்துரோக சட்டம் பதியப்பட்டது – இந்த வழக்கின் சாரம்சம். வன்முறை நடவடிக்கைகள் ஏதுமில்லாத முழக்கமிடுதல் என்பது ராஜ துரோக நடவடிக்கை அல்ல என்பதை தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

படிக்க: பீமா கொரேகான்: ஹேக்கிங் செய்யப்பட்ட ஸ்டான் சுவாமியின் கணினி!

மக்களுக்கு உரிமைகளை கொடுக்க வேண்டும் என்ற முன் தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் செயல்படுவதற்கு ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த அரசு அல்ல இது.

இந்து ராஷ்டிரத்தை அமைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அனைத்து அரசு கட்டுமானங்களையும் மலைப்பாம்பு போல இறுக்கி, அடக்கி, நொறுக்கி கொண்டிருக்கிற மோடி அமித்ஷா கும்பலின் பாசிச ஆட்சி இது. எந்த சாட்சியும் எந்த சான்றாவணங்களும் இல்லாமல் தான் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டது, அனைத்து வகை சாட்சிகளும் ஆவணங்களும் இருந்த போதும் மோடியும் அமித்ஷாவும் தப்பித்துக் கொண்டனர். சிறுநீரகங்கள் பாதிக்கப்பட்டது என்று பொய்யாகச் சொல்லி பிணையில் வெளிவந்த குண்டு வெடிப்பு குற்றவாளி பிரக்யாசிங் தாகூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகி இப்பொழுது நடனமாடிக் கொண்டிருக்கிறார். இப்படிப்பட்ட இந்து ராஷ்டிரத்துக்கான முன் தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் தான் அருந்ததிராயின் மீதும் இப்போது வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

இனி முனகுவதும் கூட தேசத்துரோகமாக கருதப்படலாம், எச்சரிக்கை!

மருது