இந்தியாவில் அமல்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஊரடங்கின் நிழலுக்கு மத்தியில் மத்திய அரசால் கட்டுப்படுத்தப்படும் டில்லி போலீசு, கோவிட்-19 பெருந்தொற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் பணிகளுக்கு துளியும் சம்பந்தமில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட்டு வருகிறது. வீடுகள் மற்றும் அலுவலகங்களில் தேடுதல் நடத்துவது, தொலைபேசிகள், ஆவணங்களையும் பறிமுதல் செய்வது, தடுப்புக்காவலில் அடைப்பது, விசாரணை செய்வது, பெருவாரியான நபர்களைக் கைது செய்வது போன்ற நடவடிக்கைகளே அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில் நிரம்பியுள்ளன.
கொரோனா வைரஸ் பரவலைத் தடுக்க சிறைச்சாலைகளில் நெரிசலைக் குறைக்குமாறு உச்சநீதிமன்றம் அனைத்து அரசாங்கங்களுக்கும் வழிகாட்டுதல் கொடுத்துவரும் வேளையில், இந்தக் கைதுகள் நடந்து வருவதுதான் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது.
கைது செய்யப்பட்டவர்களின் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும், இந்தியாவின் குடியுரிமைச் சட்டத்தில் கொண்டுவரப்படும் பாகுபாடுமிக்க திருத்தங்கள், தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு மற்றும் தேசிய மக்கள்தொகைப் பதிவேடு ஆகியவற்றிற்கு எதிரான போராட்டங்களை ஏற்பாடு செய்ததோடு தொடர்புடையவை. மேலும் கடந்த பிப்ரவரி மாதம் வடகிழக்கு டில்லியில் இருக்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்தினரின் குடியிருப்புகளைச் சுற்றி வன்முறைமிக்க மதவெறிப் படுகொலைகளைத் தூண்டிவிட்டு, அதில் பங்கேற்றதாகவும் அவர்கள் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளனர்.
1947-ம் ஆண்டு பிரிவினை சமயத்தில் தலைநகர் டில்லியில் ஏற்பட்ட கலவரத்திற்குப் பிறகு நடந்த மிகப்பெரிய இந்து – முஸ்லீம் கலவரம் இதுதான்.
நாடுதழுவிய ஊரடங்கு அமல்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பின்னர், கடந்த மார்ச் மாத இறுதியில் உள்துறை அமைச்சகம் குற்றப் பிரிவு போலீசுக்குக் கொடுத்த வழிகாட்டுதல்களுக்குப் பிறகுதான், இந்த தடுப்புக் காவல் மற்றும் கைது நடவடிக்கைகள் அதிகரித்துள்ளன.
வடகிழக்கு டில்லியில் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட இசுலாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிகளில் கடந்த மார்ச் 22 முதல் ஏப்ரல் மாத நடுப்பகுதி வரை மட்டும் 25 முதல் 30 கைதுகள் வரை நடந்துள்ளன என்று ‘தி இந்து’ நாளேடு தெரிவிக்கிறது. ‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ பத்திரிகை செய்தியின்படி ஊரடங்கின்போது மட்டும் சுமார் 50 கைதுகளும், மொத்தத்தில் 802 கைதுகளும் நடந்துள்ளன. மேலும் சில தரப்புகளிலிருந்து வரும் தகவல்கள் கைது எண்ணிக்கை மேலும் அதிகமாக இருக்கும் என்கின்றன. ஒவ்வொருநாளும் சுமார் ஆறு முதல் ஏழு கைதுகள் நடைபெறுவதாக அத்தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.
ஊரடங்கின் கீழ், ஊடகங்கள் மற்றும் சட்ட சேவைகளின் மீதான கடுமையான கட்டுப்பாடுகளின் காரணமாக சரியான எண்ணிக்கையை உறுதி செய்வதென்பது கடினமானது. டில்லி படுகொலை நிகழ்வுகளைத் தொடர்ந்த வாரங்களில் அப்பகுதி மக்களோடு நெருங்கிப் பணியாற்றிய எனது வழக்கறிஞர் நண்பர்களால் இந்த மதிப்பீடு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.
அப்பகுதி முசுலீம் மக்கள் குறிவைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து உமர் காலித், ஜாமியா மிலியா இசுலாமியா பல்கலைக்கழகத்தின் மாணவர் அமைப்பு தலைவர்களான மீரான் ஹைதர், சஃபூரா சர்கார் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய இளம் இசுலாமிய செயற்பாட்டாளர்களுக்கு எதிராக கடுமையான குற்றவியல் வழக்குகள் தொடுக்கப்பட்டன. இதில் சஃபூரா சர்கார் கர்ப்பிணிப் பெண் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இவர்கள் அனைவரின் மீதும் கருப்புச்சட்டமான ஊபா சட்டத்தைப் பாய்ச்சியுள்ளது மோடி அரசு. பின்னர் இந்த தேடுதல்வலை இடதுசாரி மாணவர் தலைவர்களுக்கும் விரிவாக்கப்பட்டது. அனைத்திந்திய மாணவர் கழகத்தின் மாணவர் தலைவர் கன்வால்ஜித் கவுர் வீட்டில் தேடுதலை மேற்கொண்ட போலீசு அவரது அலைபேசியை பறிமுதல் செய்தது.
டில்லி போலீசின் இந்த “தொடர்பற்ற கைதுகள்” குறித்து கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்ட டில்லி சிறுபான்மையினர் கமிசனின் தலைவர், டில்லி போலீசு கமிசனருக்கு நோட்டீஸ் அனுப்பினார். ஊரடங்கு காலத்திலும் “ஒவ்வொரு நாளும் டஜன்கணக்கான முசுலீம் இளைஞர்களை போலீசு கைது செய்வதாக” அதில் குறிப்பிட்டிருந்தார். பெருந்தொற்றுச் சூழலை வகுப்புவாதமாக்குவதாக விமர்சனம் செய்ததற்காக சிறுபான்மையினர் கமிசன் தலைவர் மீது தேச விரோத வழக்கைப் பதிவு செய்துள்ளது டில்லி போலீசு.
படிக்க:
♦ உங்கள் முறை வருவதற்கு முன் நீங்கள் பேசிவிடுங்கள் ! – ஆனந்த் தெல்தும்டேவின் திறந்த மடல் !
♦ பாஜக கரு.நாகராஜனின் காலித்தனத்தை கண்டிக்கிறோம் ! நியுஸ் 7 தொலைக்காட்சியே மன்னிப்பு கேள் !
கைதுகளையும், தடுப்புக் காவல் நடவடிக்கைகளையும் போலீசு இரட்டிப்பாக்கிக் கொண்டிருக்கையில், சட்ட உதவிகள் ஊரடங்கின் கீழ் அனுமதிக்கப்பட்ட “அவசிய சேவைகள்” பட்டியலில் சேர்க்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மொத்தத்தில் குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபர்களின் அடிப்படை உரிமைகளை இடைநீக்குவது என்பதே இதன் பொருள்.
சட்டப்பூர்வ நெறிமுறைகளுக்கு மதிப்பேதுமில்லை. போலீசின் பிடிக்குள் கொண்டுவரப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு முதல் தகவல் அறிக்கையின் நகல் கூட கொடுக்கப்படவில்லை. பெரும்பாலும் அவர்கள் இந்தக் கைதுகளின் முகாந்திரத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாதவர்களாகவும், சட்ட உதவிக்கு ஏற்பாடு செய்ய போதுமான சமூக தொடர்பும் நிதியாதாரமும் இல்லாதவர்களாகவும், பயமடைந்த குழப்பமடைந்த சூழலில் இருந்ததாகவும் தெரிவித்தனர்.
அவர்கள் அனைவரும் பெரும்பாலும் ஊரடங்கு மற்றும் டில்லி படுகொலையால் தங்களது வாழ்வாதாரங்களை இழந்த குறு வணிகர்களாகவும் அல்லது தினக்கூலிகளாகவும் இருப்பதன் காரணமாக அவர்களின் கையறுநிலை தீவிரமாகியுள்ளது.
கைது செய்த 24 மணிநேரத்திற்குள் நீதிபதி முன்பு குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபர் நேர்நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற சட்டப்பூர்வ தேவை வெறும் கண் துடைப்புக்கானதாக சுருக்கப்பட்டது. திறந்த நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தப்படாமல், சிறைகளிலேயே அது நடைபெற்றது. சிறை வளாகத்திலேயே குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபர்கள் நீதிபதிகளின் முன்னர் நேர்நிறுத்தப்பட்டதோடு, தங்களுக்காக வாதிடுவதற்கான வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டனர். ஊரடங்கு மற்றும் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளுதல் விதிமுறைகளைக் காரணம் காட்டி, இந்த வழக்கு கேட்பிற்கு வழக்கறிஞர்கள் கூட அனுமதிக்கப்படவில்லை. கீழ் நீதிமன்றங்களில் வீடியோ கான்பெரன்சிங் வழக்குக் கேட்பு வசதியும் கிடையாது.
பத்திரிகையாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், மனித உரிமைப் போராளிகளுக்கு, போலீசு நடவடிக்கைகளால் குறிவைக்கப்பட்டவர்களை நெருங்கும் வாய்ப்பு மிக மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. பயம் மற்றும் இரகசியத்தின் திரைமறைவுகளை சில ஊடக அறிக்கைகள் மட்டுமே ஊடுருவின. இந்த சுகாதார அவசரநிலையில், நீதி என்பது அவசியத் தேவையில்லை. சட்டத்திற்கு முன்னர் அனைவரும் சமம் என்ற கொள்கையும் தன்னளவில் ஊரடங்கிக் கொண்டது.
பெருந்தொற்று காலகட்டம் என்பதைக் காரணமாக வைத்துக் கொண்டு உலகெங்குமுள்ள வலதுசாரி சர்வாதிகார ஆட்சியாளர்கள் ஜனநாயக உரிமைகளை நசுக்குதல், குடிமக்கள் இயக்கங்களின் மீது முன்னெப்போதுமில்லாத பெரும் அதிகாரத்தை செலுத்துவது குறித்து பல செய்திகள் இருக்கின்றன. ஆளும் இந்திய அரசு நிறுவனம் அந்த நெறிமுறைகளைக் கடன் வாங்கியிருக்கின்றன என்பது கண்கூடாகத் தெரிகிறது.
தீவிரமான நம்பிக்கை மற்றும் அமைதி நிறைந்த ஜனநாயக உறுதிப்பாட்டைக் கொண்ட நிலைமைகளை இந்தியா காணுறுவது என்பது ஏற்கெனவே பழங்கால நினைவுகளாகி வருகின்றன. குடிமக்களுக்கான உரிமைகளை மதத்தின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டும் அரசாங்கத்தின் முயற்சியிலிருந்து, இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற அரசியலமைப்புச் சட்ட அறங்களைக் காக்க பல்வெறு மத அடையாளங்கள், வர்க்கம், சாதி, பாலினம் மற்றும் மொழியைக் கொண்ட குடிமக்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து எழுந்து நிற்க வேண்டும்.
சுதந்திரப் போராட்டத்திற்குப் பின்னர், முன்னெப்போதுமில்லாத வகையிலான அளவும் அறமுனைப்பும் கொண்ட இந்த இயக்கத்தின் வெற்றி ஆளும் அரசை மோசமாக கலகலக்கச் செய்துள்ளது. ஏனெனில் இது ஆளும் அரசின் பெரும்பான்மைவாத திட்டத்தின் ஆன்மாவில் அறைந்துள்ளது.
இந்தியாவின் குடியுரிமைச் சட்டத் திருத்தங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் அனைத்தும் வன்முறையானவை மற்றும் தேசவிரோதமானவை என்ற புனைகதையை உருவாக்குவது மற்றும் பெருந்தொற்றுப் பிரச்சினையைக் காரணம் காட்டி அனைத்து மாற்றுக் கருத்துக்களையும் இழிவான வகையில் அழித்தொழிப்பது என்ற வகையிலேயே ஆளும் அரசு இந்த மக்கள் எழுச்சிக்கு எதிராகக் கடுமையாகப் போரிடுகிறது என்பது கண்கூடு.
அரசின் இந்தப் போர், அதன் போக்கில் தடுத்து நிறுத்தப்படவில்லை எனில் ஜனநாயகம் மற்றும் பெருந்தொற்றுக்கு எதிரான போராட்டமும் தீவிரமாக பலவீனமடையும்.
கட்டுரையாளர் : ஹர்ஸ் மந்தேர், அமிதான்ஷு வர்மா
தமிழாக்கம் : – நந்தன்
நன்றி : ஸ்க்ரால்.
பத்திரிக்கை செய்தி
தூத்துக்குடி மக்களின் எதிர்ப்பினையும் மீறி நலத்திட்ட உதவிகள் எனும் நயவஞ்சகத் திட்டத்தின் கீழ் ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் தொடர்ந்து வட்டாரப் பகுதியில் செயல்பட அனுமதிப்பது. அதை எதிர்க்கும் மக்களை முன்னணியாளர்களை பொய் வழக்கில் கைது செய்வது ஆகியவை தமிழக அரசின் இரட்டை நிலைப்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகிறது. எனவே மூடப்பட்ட ஸ்டெர்லைட் ஆலை முழுமையாக தமிழகத்திலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டும்.
நாம் எப்போதும் ஏழைகளுக்கு ஒரு தரத்தையும் மற்றவர்களுக்கு ஒரு தரத்தையும் வைத்திருக்கிறோம். இருப்பினும், நீங்கள் அத்தியாவசிய சேவைகளை பட்டியலிடும்போது, மருத்துவர்களைத் தவிர, ஏழை மக்கள் மட்டுமே அத்தியாவசியம் என்பதை நீங்கள் கண்டுபிடித்துள்ளீர்கள். பல செவிலியர்கள் நல்ல நிலைமையில் இல்லை. அவர்களைத் தவிர, தூய்மை தொழிலாளர்கள், ஆஷா தொழிலாளர்கள், அங்கன்வாடி தொழிலாளர்கள், மின்சாரத் தொழிலாளர்கள், மின் துறை தொழிலாளர்கள் மற்றும் தொழிற்சாலை தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். திடீரென்று இந்த நாட்டிற்கு உயரடுக்கு எவ்வளவு இன்றியமையாதவர்கள் அல்லர் என்பதை நீங்கள் கண்டுபிடித்துள்ளீர்கள்.
இதுவொரு கற்பனாவாத மாயக்கதையாகத் தோன்றலாம். ஆனால், கடந்த 50 ஆண்டுகளில் ஃபுளூ காய்ச்சலுக்கான தடுப்பு மருந்து எவ்வாறு தயாரிக்கப்பட்டது என்பதற்கான உண்மையான விளக்கம்தான் இது.
உதாரணமாக, 3M (த்ரீ எம்) என்ற அமெரிக்க ஏகபோக நிறுவனம், கொரோனா நோய்த்தொற்றுத் தடுப்பு முகக் கவசங்களை “சுவாசக் கருவி” அல்லது “N95” என்று குறிப்பிடுகிறது. இது, 441 காப்புரிமைகளைக் கொண்டுள்ளது. இதனால், புதிய தயாரிப்பாளர்கள் மருத்துவத் தரத்திலான இத்தகைய முகக் கவசங்களை உற்பத்தி செய்வது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது. (குறிப்பாக, சுகாதார தொழிலாளர்கள், மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், போலீசார் ஆகியோருக்கு கொரோனா தொற்றிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள N95 முகக் கவசங்கள் மிக அவசியமானவை. இந்நிலையில் காப்புரிமை என்ற பெயரில் இந்நிறுவனம் N95 முகக் கவசங்கள் தயாரிப்பதை ஏகபோகமாக்கிக் கொண்டுள்ளது. இம்முகக்கவசங்கள் தயாரிக்கும் முதல் 10 சர்வதேச நிறுவனங்களில் எட்டு நிறுவனங்கள் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்தவை. இந்தியாவில் கூட ரூ.150-க்கு விற்கப்பட்ட N95 முகக் கவசங்கள் தற்பொழுது ரூ.500 வரை விற்கப்படுவதாக எக்கானாமிக் டைம்ஸ் நாளேடு தெரிவிக்கிறது.)
இந்தியாவில், ஆண்டுதோறும் நிமோனியா காய்ச்சலால் 1,00,000-க்கும் அதிகமான குழந்தைகள் மரணமடைகின்றன. மருந்துகள் இலவசமாகவோ, அல்லது மலிவாகவோ கிடைத்தால் இந்த அவலத்தைத் தடுக்க முடியும். ஆனால், இந்தத் தடுப்பூசி மருந்தானது ஃபைசர் (Pfizer) நிறுவனத்துக்கு 500 கோடி டாலர் வருவாயைத் தந்து கொண்டிருக்கும்போது, அதை அப்பன்னாட்டு ஏகபோக நிறுவனம் இழக்க முன்வருமா?
கொரோனா வைரஸ் பீதியை முன்னிறுத்தி திடீரென எந்த அவகாசமும் முன்னறிவிப்பும் இன்றி சில மணிநேர இடைவெளியில் அறிவிக்கப்பட்டு முடிவின்றி தொடரும் ஊரடங்கினால் மக்கள் பெரிதும் துன்பத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றனர். இச்சூழலிலும் இசுலாமியர்களுக்கு எதிராக ஆர்.எஸ்.எஸ்.-பா.ஜ.க. கும்பல் நடத்திவரும் வெறுப்புப் பிரச்சாரங்கள், தாக்குதல்களை ஜனநாயக உணர்வும் சமத்துவ உணர்வும் கொண்ட அனைவரும் எதிர்த்து முறியடிக்க வேண்டியது நமது அவசியக் கடமைகளில் ஒன்றாகும்.
அதனைத் தொடர்ந்து இசுலாமிய மக்கள் மீது நடந்த தாக்குதல்களின் வேகமும் வடிவங்களும் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு கொடியதாக அமைந்திருந்தன. இது காங்கிரசு – பா.ஜக. ஆளும் மாநிலங்கள் என்ற வேறுபாடு இன்றி இசுலாமிய வெறுப்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து மாநிலங்களிலும் காட்டுத்தீ போல பரவியது.
நாடு முழுவதும் மசூதிகளுக்குள் தப்லிக் மாநாட்டில் கலந்து கொண்ட இசுலாமியர்களை மறைத்து வைத்துள்ளதாக பரப்பப்பட்ட புரளியை முகாந்திரமாக்கி பல நூற்றுக்கணக்கான மசூதிகளில் அடைக்கலம் புகுந்திருந்த ஏழை முசுலீம் மக்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். ஏப்ரல் 5-ம் தேதி விளக்குகளை அணைக்கவில்லை என்பதற்காக கர்நாடகா மற்றும் பல வடமாநிலங்களில் இசுலாமிய மக்கள் மீது தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டுள்ளன.
அடுத்து, கங்கை நதியின் கரையில் 48 சிறிய நகரங்களும், ஒரு லட்சம் பேருக்கு அதிகமாக வசிக்கும் 100-க்கும் மேற்பட்ட பெரிய நகரங்களும் அமைந்துள்ளன. இந்த நகரங்களில் இருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவுகள் அனைத்தும் கங்கையில்தான் கலக்கின்றன.
இதன் பின்னர் 2014-ம் ஆண்டு ஆட்சியைப் பிடித்த பா.ஜ.க.-மோடி அரசாங்கம் இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு ரூ.28,970 கோடி ரூபாய் நிதியை கங்கை தூய்மைப்படுத்துவதற்கு ஒதுக்கியது. கங்கை நதியைத் தூய்மைப்படுத்த ஒதுக்கப்பட்ட இவ்வளவு பெரிய தொகையும் மக்கள் வரிப்பணத்தில் இருந்து ஒதுக்கப்பட்டது தானே தவிர, கங்கைக் கரையிலுள்ள ஆலை முதலாளிகளிடம் இருந்து திரட்டப்பட்ட நிதி அல்ல.
சுமார் கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அரசாலும் அதிகார வர்க்கத்தாலும் பக்தியின் பெயரில் மக்களைக் கொள்ளையடித்த கும்பல்களாலும் செய்ய முடியாததை, கொரோனா நோய்த்தொற்றை ஒட்டி அமலாக்கப்பட்ட நாடுதழுவிய ஊரடங்கு உத்தரவு செய்துள்ளது என்றால், இதனை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?
