கட்சியின் பங்கு:

புரட்சிக்கான புறநிலையை சரியாக கணக்கிட்டது, அடித்தட்டு மக்களின் அடிப்படை கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அவர்களை திரட்டியது, அவர்களை ஒழுங்கமைத்து செயலுக்கு வழிகாட்டியது, பரந்த கட்சி வலைப்பின்னலை உருவாக்கி அதை நிறுவன ரீதியாக திறம்பட இயக்கியது, ஊசலாட்டக்காரர்களை வென்றெடுத்தது, சீர்குலைவுவாதிகளை முறியடித்தது என அனைத்தையும் நிறைவேற்றி போல்ஷிவிக்குகள் புரட்சியை சாதித்தார்கள். இதை ஜான் ரீட் அவர்களின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், “போல்ஷிவிக்குகள் ஆட்சியதிகாரம் வென்றுகொண்டது, சொத்துடைத்த வர்க்கங்களுடன் அல்லது பிற அரசியல் தலைவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொண்டதன் மூலமல்ல. பழைய அரசாங்கப் பொறியமைவுடன் இணக்கம் கண்டதன் மூலமல்ல. குறுங்குழு ஒன்றின் ஒழுங்கமைந்த வன்முறையின் மூலமல்ல. மக்கள் பெருந்திரளினர் ரஷ்யா எங்கும் எழுச்சி நடத்தத் தயாராய் இருந்திராவிடில், அந்த எழுச்சி நிச்சயம் தோல்வியுற்றிருக்கும். போல்ஷிவிக்குகளது வெற்றிக்கு காரணம் ஒன்றே ஒன்றுதான். மக்களின் அனைத்துப் பிரிவினரையும் அறைகூவி அழைத்துப் பழையனவற்றை தவிர்த்து ஒழித்திடும் பணியில் ஈடுபடச் செய்ததும், பிறகு இந்தத் தகர்வின் புகையினிடையே புதியனவற்றின் கட்டுமானத்தை எழுப்புவதில் இம்மக்கள் திரளினருடன் சேர்ந்து பாடுபட்டும், இவர்களது மிகப்பரவலான எளிய விருப்பங்களை நிறைவேறச் செய்தனர் என்பதும்தான் காரணம்”.

ஒவ்வொரு முறையும் அவநம்பிக்கையாளர்களால் முட்டுக்கட்டைகள் போடப்படும்போதும் தளராமல் முன்முயற்சி எடுத்து புரட்சியை முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள் போல்ஷிவிக்குகள். கம்யூனிஸ்ட்கள் மக்களை சார்ந்து இருக்கவேண்டும். அதேவேளையில், மக்களைவிட முன்னோக்கி சிந்திக்கும் திறனுடையவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதை நடைமுறையில் நிரூபித்தார்கள்.

“மக்கள் அனைவரது அறிவுத்துறை வளர்ச்சி அனுமதிக்கையில் மட்டும்தான் சோஷலிஸத்தை கைகூடச் செய்யமுடியுமெனில் குறைந்தது 500 ஆண்டுகளுக்கு நம்மால் சோஷலிஸத்தை பார்க்க இயலாது என்றாகிவிடும்… கம்யூனிஸ்ட் கட்சியானது தொழிலாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப்படையாகும். மக்கள் பெருந்திரளின் சராசரிக் கல்வி நிலையின் பற்றாக்குறைக்கு தன்னைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கு இக்கட்சி இடந்தரலாகாது” என்றார் லெனின்.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 4

மிக முக்கியமாக முன்னேறிய வர்க்கமான தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் உள்ளாற்றலிலும், விவசாயி வர்க்கத்துடனான கூட்டணியிலும் லெனின் முழுமையான நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியின் உள்ளாற்றலிலும் அதன் வெற்றியின் சாத்தியப்பாட்டிலும் டிட்ராஸ்கி போன்ற சந்தர்ப்பவாதிகளுக்கு நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. புரட்சியின் யதார்த்த நிலைக்கு ஏற்ப இடைக்கால அரசாங்கத்தில் பங்கேற்காமல் புறக்கணிப்பது என்ற லெனினின் முடிவை சந்தர்ப்பவாதிகள் ஏற்கவில்லை. டிட்ராஸ்கி போன்ற சந்தர்ப்பவாதிகளை சோவியத்துகளின் காங்கிரஸிற்காக காத்திருப்பவர்களை, உடனடி எழுச்சியை எதிர்ப்பவர்களை லெனின் சாடினார். சில பிரச்சினைகளை வாக்கெடுப்பின் மூலமாக அல்லாமல், வன்முறையின் மூலம் தீர்மானிக்க மக்களுக்கு உரிமை உண்டு என்றார் லெனின்.

டிட்ராஸ்கி, ரஷ்ய பாட்டாளி வர்க்கம் மற்றும் பிற உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. ஐரோப்பாவின் பிற நாடுகளின் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் உதவியில்லாமல், ஆதரவில்லாமல் ரஷ்யாவில் புரட்சி சாத்தியமில்லை என்ற அவநம்பிக்கையை கொண்டிருந்தார். அதற்கேற்பத்தான் மார்க்ஸிய விரோத “நிரந்தரப் புரட்சி” என்ற தனது கோட்பாட்டை முன்மொழிந்தார். ஆனால் ரஷ்ய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த லெனின், ரஷ்ய தொழிற்துறை பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும், படையாட்களுக்கும் உள்ள அணி சேர்க்கையின் மூலமாக புரட்சியை வெல்லமுடியும் என்பதை நடைமுறையில் சாதித்துக்காட்டினார்.

இவையெல்லாம், நமக்கு விலைமதிப்பற்ற படிப்பினைகளை வழங்குவதாய் உள்ளது. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது தங்களது சொந்த சித்தாந்த பலத்திலும், புரட்சியாளர்களின்‌ உள்ளாற்றலை அடிப்படையாகக் கொண்டும் நிற்கவேண்டும். பிற கூட்டணிக் கட்சிகளின் செல்வாக்கை நம்பி இருக்கக்கூடாது. மேலும், நம்பிக்கையற்றவர்கள், ஊசலாட்டக்காரர்களின் செல்வாக்கிற்கு இரையாகக்கூடாது. ஆனால் இந்திய கம்யூனிஸத்தின் வரலாறு நெடுக ஊசலாட்டக்காரர்கள் மற்றும் சந்தர்ப்பவாதிகளின் கை ஓங்கியே இருந்திருக்கிறது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் தேர்தல் பங்கேற்பு என்பது மார்க்ஸிய-லெனினிய சித்தாந்தத்தின் பிரயோகமாக இல்லாமல் சந்தர்ப்பவாதமாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆளும் வர்க்க கட்சிகளிடம் தங்களது கட்சியையும் சித்தாந்தத்தையும் அடகு வைத்திருக்கின்றனர். எல்லாம் சில சட்டமன்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சீட்டுக்காகத்தான். தொழிற்சங்க என்பது வர்க்க ரீதியாக தொழிலாளர்களை திரட்டுவது என்பதை கைவிட்டு, வெறுமனே பொருளாதார கோரிக்கைகளை சாதித்துக் கொள்வது என்ற நிலையில் இருக்கிறது.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 5

கட்சியின் நிறுவன அமைப்புகளை கட்டுவது, அவற்றின் கொள்கைகளை வகுப்பது, மக்கள் போராட்டங்களில் தலையிடுவது, தேர்தலில் பங்கேற்பது என அனைத்து முனைகளிலும் வரலாறு நெடுக இந்திய கம்யூனிஸத்தின் சந்தர்பவதாம் நடந்தேறியிருக்கிறது.

இன்றைய தினத்திலும் கூட இந்த நம்பிக்கையற்ற ஊசலாட்டக்காரர்களை நாம் பார்க்கிறோம். அவர்கள் மக்களின் உள்ளாற்றலில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள். நாட்டையே நாசமாக்கி வரும் ஆர் எஸ் எஸ்-பாஜக கும்பலின் பாசிசத்தை தேர்தல் மூலமாக மட்டுமே வீழ்த்தமுடியும் என்றும் அப்போதுதான் மூச்சுவிட அவகாசம் கிடைக்குமென்றும் சொல்லி வருகிறார்கள். இவர்களைத்தான் லெனின் சாடுகிறார். இதற்கு மாறாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது தனது சொந்த சித்தாந்த பலத்தைக்கொண்டு, நிறுவன ஒழுங்கமைப்பைக் கொண்டு, மக்கள் அடித்தளத்தை கொண்டு திட்டங்களை செயல்படுத்த வேண்டும் என்று ரஷ்யப் புரட்சியின் வாயிலாக நமக்கு போல்ஷிவிக்குகள் கற்றுத்தந்திருக்கிறார்கள்.

(முற்றும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube

அரசதிகாரம் மேற்கொள்ளல்:

ஒரு அரசு என்பது வெறும் ஆணைகளை வெளியிடும் அதிகாரத்தை மட்டுமல்ல, அதை நடைமுறையில் நிறைவேற்றும் அதிகாரத்தையும் பெற்றிருக்கவேண்டும். போல்ஷிவிக் ஆட்சியின் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில், பழைய இடைக்கால அரசாங்கத்திற்கு விசுவாசமாக இருந்த, புரட்சியை வெறுத்த அரசு அலுவலக பணியாளர்கள் பல சிக்கல்களை உண்டாக்கினார்கள்.

இப்படிப்பட்ட குழுக்கப்பங்களுக்கு மத்தியிலும், எதிர்புரட்சியின் சதிச்செயல்களுக்கும் மத்தியிலும் சோவியத்து அரசாங்கம் வேலை செய்யவேண்டிய நிலை இருந்தது. மக்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றுவது பற்றியும் (உணவு, மருந்து வழங்கல்), அரசியல் மாற்றங்கள் (மக்கள் நீதிமன்றங்கள்) பற்றியும், சமூக மாற்றங்கள் (நிலத்தை பரிமுதல் செய்து மக்களுக்கு ஒப்படைப்பது, தொழிற்சாலைகள் மீது தொழிலாளர்கள் கண்காணிப்பை நிறுவுவது) போன்ற செயல்களுக்கான அரசாணைகளையும் நிறைவேற்றுவதற்கான முன்னெடுப்புகளையும் செய்து வந்தது.

ஆட்சியதிகாரப் பிரச்சினைகள் முடிந்ததும், நடைமுறை நிர்வாகப் பிரச்சினை காத்திருந்தது. எதிரிகளிடமிருந்து படைகலன்கள் பறிக்கப்பட்டுவிட்டாலும் கூட நாட்டின் பொருளாதார வாழ்வில் அவர்கள் தீர்மானகரமான பிடியை வைத்திருந்தார்கள். அவர்களால் இயன்ற அளவில் சீர்குலைவு வேலைகளைச் செய்தார்கள். அரசாங்க நிறுவனங்களை போல்ஷிவிக்குகள் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மக்களுக்கு தேவையான அடிப்படை வசதிகளை செய்ய முற்படும் ஒவ்வொரு முறையும் அரசாங்க ஊழியர்களின் ஒழுங்கமைப்பட்ட வேலை நிறுத்தத்தால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டார்கள். இதனால் மக்களுக்காக அடிப்படை தேவைகள் கிடைப்பதிலும், புரட்சியின் மையமான‌ கடமைகளை நிறைவேற்றுவதிலும் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 3

மக்களுக்கான பொது நலத்துறை, விவசாய அமைச்சகம், உணவு வழங்கல் துறை, நிதி அமைச்சகம் போன்றவற்றில் பணியாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்வதும், நிதிப் பெட்டியின் சாவியை ஒப்படைக்காமல் இருப்பதும் தொடர்ந்தது. அவர்களிடமிருந்து சாவியை கைப்பற்றி பெட்டியை திறந்தால் முன்னாள் அமைச்சர்கள் ஏற்கனவே நிதிகளை எடுத்துச் சென்றுவிட்டிருந்தனர். தனியார் வங்கிகள் ஊக வணிகர்களுக்காக மட்டுமே செயல்பட்டது.

மது விற்பனை ரகசியமாக நடத்தப்பட்டு சீர்குலைவுவேலைகள் செய்யப்பட்டது.

சேனைகளுக்கும், மக்களுக்கும் கிடைக்கவேண்டிய பொருட்கள் பதுக்கப்பட்டிருந்தது. இதனை தடுக்கும் படியும் பறிமுதல் செய்யும் படியும் வந்த வேண்டுகோளை ஏற்று பெருந்திரளான தொழிலாளர்களும் படையாட்களும் செயலில் இறங்கினர். ரஷ்யா எங்கும் தேடி பதுக்கல்களை பறிமுதல் செய்து விநியோகம் செய்தனர். மதுக்கிடங்குகள் சூறையாடப்பட்டு மது விற்பனை ஒழிக்கப்பட்டது.

விஷப் பிரச்சாரங்கள் செய்யும் முதலாளித்துவ பத்திரிகைகள் மீதான தடையை அகற்றச் சொல்லி போல்ஷிவிக்கு கட்சியில் உள்ள சிலரே கூச்சலிட்டார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு கட்சியின் தலைமை சரியான பதிலடி கொடுத்தது. ”முதலாளித்துவ பத்திரிகைகளை முடூவது எழுச்சியின் போது நடந்த முற்றிலும் இராணுவ ரீதியான காரணங்களால் மட்டுமல்ல. இந்த புதிய ஆட்சிமுறை பத்திரிகைகள் பற்றி கொண்டுள்ள அணுகுமுறைக்கும் இதில் பங்கிருக்கிறது. முதலாளித்துவ பத்திரிகை சுதந்திரம் பற்றிய பிரச்சினையில் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு தொழில் நடத்துவதற்கு உரிய சுதந்திரம் பற்றிய அதே பார்வைதான் இருக்கமுடியும். எப்படி தொழிற்துறையிலும், நிதித்துறையிலும் தனியார் சொத்துகள் ஒழிக்கப்படுகிறதோ அதேபோல் பத்திரிகைத்துறையிலும் தனியார் சொத்துகளின் ஆதிக்கம் ஒழிக்கப்படவேண்டும். ஜாரின் ஒடுக்குமுறை ஆட்சியை வீழ்த்தியபோது முடியரசுவாத பத்திரிகைகள் மூடப்பட்டது போலவே முதலாளித்துவம் வீழ்த்தப்பட்ட போது முதலாளித்துவ பத்திரிகைகள் மூடப்படும்” என்று போல்ஷிவிக் அரசாங்கம் அதன் பத்திரிகை சுதந்திரம் தொடர்பான தனது நிலைப்பாட்டை தெளிவாக முன்வைத்தது.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 4

காமனெவ், ரீக்கவ், ஸினோவியெவ் போன்ற ஓடுகாலிகள் மத்திய கமிட்டியில் இருந்து விலகி ஓடினார்கள். அதற்கு அவர்கள் சொன்ன காரணம், “ சோவியத்துகளில் உள்ள எல்லாக்கட்சிகளுடனும் சேர்ந்த ஒரு அரசாங்கம் அமைக்கவேண்டும். அப்போதுதான் போரை தவிர்க்க முடியும், பஞ்சம் வராமல் இருக்கும்” என்பது தான். ஆனால் லெனின் இதுபற்றி தெளிவாகவே குறிப்பிடுகிறார். “அரசாங்கத்தில் இடதுசாரி சோஷலிஸ்டு புரட்சியாளர்களை சேர்த்துக்கொள்ள எந்த நேரமும் தயாராக இருக்கிறோம். ஆனால், சோவியத்துகளின் இரண்டாவது அனைத்து ரஷ்ய காங்கிரஸ் போல்ஷிவிக்குகளுக்குதான் பெரும்பான்மை அளித்து ஆட்சியதிகாரத்தை கொடுத்திருக்கிறது. அதனால், அரசாங்கத்தை அமைக்கும் உரிமை போல்ஷிவிக்குகளுக்குதான் உண்டு”. போல்ஷிவிக்குகள் அரசாங்கத்தில் பெரும்பான்மை வகிக்க வேண்டும் என்பது பதவி ஆசையால் அல்ல. மாறாக, அனைத்து ரஷ்ய சோவியத்துகளின் காங்கிரஸ் அவர்களது கொள்கைகளை அங்கீகரித்து அவர்களுக்கு அதில் பெரும்பான்மை வழங்கியிருந்தது என்பதுதான் காரணம். இந்த கொள்கையை, அதன் வேலைத்திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத மற்ற கட்சிகளிடம் ஆட்சியை பகிர்ந்து கொள்ளது சோவியத்துகளுக்கு செய்யும் துரோகமாகும்.

இப்படி பிற சிக்கல்களையும் போல்ஷிவிக் கட்சிக்குள்ளேயே இருந்த ஊசலாட்டத்தையும் சித்தாந்த ரீதியாக எதிர்கொண்டு புரட்சியை வழிநடத்திச் சென்றனர் லெனின் தலைமையிலான போல்ஷிவிக் கட்சியினர்.

(தொடரும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube

புரட்சியை தக்கவைத்தல் :

புரட்சியை வெற்றி பெறச் செய்வதைவிட அதை தக்கவைப்பது மிகக் கடினமான ஒன்று என்பதை வரலாறு மீண்டும் நிரூபித்தது. புரட்சி வெற்றி பெற்றாலும், அதை தக்கவைத்துக் கொள்வதும், ஆட்சியதிகாரத்தை நடத்துவதும் போல்ஷிவிக்குகளுக்கு சவாலாக இருந்தது. ஏனெனில், நகராட்சி அலுவலர்கள் போன்ற அரசு இயந்திரத்தின் பணியாளர்கள், போல்ஷிவிக்கு அரசாங்கத்தின் மக்கள் கமிசார்களின் ஆணையை செயல்படுத்த மறுத்தார்கள். இந்த பணியாளர்கள் போல்ஷிவிக்கு அரசாங்கத்தின் செயல் மையமாக இருக்கும் ஸ்மோல்னிக்கு தபால், தந்தி போன்ற தகவல் தொடர்புகள் கிடைக்காமல் செய்தார்கள்.

(ஸ்மோல்னி என்பது 18 ஆம் நூற்றாண்டில் பெத்ரொகிராத் நகரில் கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டிடத்தின் பெயர். இது முதலில் உயர்குல மங்கையர்கள் கல்வி பயிலும் இடமாக இருந்தது. இந்த கட்டிடம் நவம்பர் புரட்சியின் போதும் அதைத் தொடர்ந்த நாட்களிலும் போல்ஷிவிக்குகளின் கூட்டங்கள் கூடுவதற்கும், நிர்வாக செயல்களுக்கும் மையமாக இருந்தது.)

ரயில்வே அமைப்பு அரசாங்கத்தின் ஆணைக்கு பணிந்து நடக்க மறுத்தது.

அரசு வங்கி ஊழியர்கள் போல்ஷிவிக் அரசாங்கத்தின் கமிசார்களுக்கு கீழ் வேலை செய்ய மறுத்தார்கள். தனியார் வங்கிகள் மூடப்பட்டன. தொலைப்பேசி இணைப்பகத்தின் பணியாளர்கள் தொலைப்பேசி இணைப்பை வழங்க மறுத்தார்கள். அயல்துறை அமைச்சக பணியாளர்கள் “போர் நிறுத்தத்திற்கான” சமாதான அரசாணையை பிற மொழிகளில் மொழி பெயர்க்க மறுத்தார்கள். உணவுப்பொருள் வழங்கீட்டுத் துறையின் பணியாளர்கள் வேலை செய்ய மறுத்தார்கள். அரசு வங்கி இடைக்கால அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதிகளுக்கு மட்டும் பணத்தை கொடுத்தது. பிற்போக்குவாதிகள் அரசு வங்கியை ஒரு அரசியல் ஆயுதமாக பயன்படுத்தி வந்தார்கள்.

எதிர்புரட்சி சக்தியான கேரென்ஸ்கி பெத்ரொகிராத் நகரை நோக்கி படையை திரட்டி வந்துகொண்டிருக்கிறார்.

(இந்த கேரென்ஸ்கி என்பவர் இடைக்கால அரசாங்கத்தின் முக்கிய தலைவராக இருந்தார். சோவியத்துகளை களைத்து முதலாளித்துவ பாராளுமன்ற ஆட்சியை நிறுவுவதற்காக முழுமூச்சுடன் செயல்பட்டார்.)

ஆக மொத்தத்தில் புரட்சிக்கு பகையாய் இருந்தது நிறுவன ஒழுங்கமைப்பு பெற்ற முதலாளித்துவம் மட்டுமல்ல, கிட்டத்தட்ட ஏனைய எல்லா சந்தர்ப்பவாத சோஷலிஸ்டு கட்சிகளும் புரட்சிக்கு பகையாய் இருந்தன.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் தாண்டி புரட்சியின் வெற்றிக்காக இரவு பகலாக தூக்கம் துறந்து போல்ஷிவிக் கட்சியினர் உழைத்தார்கள்.

போல்ஷிவிக்குகளிலும் ஊசலாட்டக்காரர்கள் இருந்தார்கள். இவர்கள் நிலைமை தீவிரமாகும் போதெல்லாம், நெஞ்சுரத்தோடு போராடுவதற்கு பதிலாக, “விட்டுக்கொடுக்க” நினைத்தார்கள். மற்ற கட்சியினர் கொடுக்கும் நெருக்கடிகளை கண்டு, தனிமைப்பட்டுவிடுவோம் என்று நினைத்து போல்ஷிக்குகளில் கணிசமானவர்கள் கூட சமரசவாதிகளின் வாதங்களை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுடன் கூட்டரசாங்கம் அமைக்கலாம் என்ற அளவுக்கு விட்டுக்கொடுக்க முன்வாந்தார்கள். ஆனால் லெனின் சிறிதும் அசைந்துகொடுக்கவில்லை. லெனின் சொன்னார், “சமரசவாதிகள் நமது வேலைத்திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். அவர்கள் அரசாங்கத்தில் இடம் பெறுவார்கள். நாம் ஓர் அக்குலங்கூட விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம். நாம் துணியும் அளவிற்கு துணிய நெஞ்சழுத்தமும் திடச் சித்தமும் இல்லாத தோழர்கள் இங்கு இருப்பார்களாயின் ஏனைய கோழைகளோடும் இணக்கவாதிகளோடும் சேர்ந்து அவர்களும் போய்ச் சேரட்டும்! தொழிலாளர்கள், படையாட்களது ஆதரவோடு நாம் தொடர்ந்து முன்செல்வோம்.”

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 2

பழைய இடைக்கால அரசாங்கம், அதாவது போல்ஷிவிக்கு நவம்பர் புரட்சியால் கீழிறக்கப்பட்ட அதிகாரத்துவ கோஷ்டி, சோவியத்து காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறிய மென்ஷ்விக்கு கட்சி, சோஷலிஸ்டு புரட்சியாளர் கட்சி, நரோத்னிய சோஷலிஸ்டு கட்சி போன்ற அமைப்புகள் சேர்ந்து எதிர்ப்புரட்சி அணியை ”இரட்சணிய கமிட்டி” என்ற பெயரில் அமைத்துக்கொண்டனர். ஆனால் இவர்களது கூட்ட அரங்குகளில் ஒரு பாட்டாளியைக்கூட காணமுடியவில்லை என்ற உண்மையில் இருந்து இவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? இவர்களது நோக்கம் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இப்படி பல சந்தர்பவாதிகளும், எதிர்ப்புரட்சி சக்திகளும் கூட்டிணைந்து நிறுவனமயமான செயல் மூலமாக புரட்சியை நசுக்க முயன்று கொண்டிருந்த நாட்களில், தொழிலாளர் வர்க்க சோஷலிசமா அல்லது முதலாளித்துவ எதிர்ப்புரட்சியா என்ற நிலையில் வர்க்கப் போராட்டம் அதன் உச்சத்தில் இருந்தபோது, சிலர் தொழிலாளர் படையாட்களின் சோவியத்துகளை “நடுநிலை வகிக்கும்படி” வேண்டிக் கொண்டார்கள். இதனை போல்ஷிவிக்கு தோழர்கள் தங்களது கடுமையான சித்தாந்த ரீதியான எதிர்ப்பின் மூலம் முறியடித்தார்கள்.

“நடுநிலை வகிக்கும்படி உங்களிடம் சொல்கிறார்கள். யூன்கெர்களும், சாவுப் பட்டாளங்களும் (இவை எதிர்ப்புரட்சி இடைக்கால அரசாங்கத்திற்காக சண்டையிட்டது) ஒருபோதும் நடுநிலை வகிப்பதில்லை. இவர்கள் வீதியிலே நம்மை சுட்டு வீழ்த்துகிறார்கள். இவர்கள் கேரென்ஸ்கியை அல்லது இந்த கும்பலைச் சேர்ந்த சேர்ந்தவர்களை பெத்ரொகிராதுக்கு திருப்பிக் கொண்டுவர எத்தனிக்கிறார்கள். இப்போது உள்நாட்டு யுத்தத்தை தடுத்து நிறுத்தும்படி உங்களுக்கு அறைகூவும் இந்த மென்ஷிவிக்குகளும் சோஷலிஸ்டு புரட்சியாளர்களும் உள்நாட்டு யுத்தத்தின் மூலமல்லாது வேறு எந்த வழியில் ஆட்சியதிகாரத்திற்கு வந்தார்கள்?” என்றார் தோழர்.குரிலேன்கோ.

இப்படி “சரணடைவது” என்ற சித்தாந்த பிரச்சாரமும், போல்ஷிவிக்குகளுக்கு விரோதமான பிரச்சாரங்களும், வதந்திகளும் முழு மூச்சில் பரப்பப்பட்டு வந்தது. இதையும் தாண்டிதான் அவர்கள் புரட்சிகர பணியை ஆற்றினார்கள். இவற்றையெல்லாம் தோழர்.குரிலேன்கோ போன்ற அர்ப்பணிப்பு மிக்க கட்சித் தோழர்கள், உணர்வுப்பூர்வமான முறையில் வர்க்க அரசியலையும் புரட்சியின் யதார்த்த நிலையையும் எளிய பாட்டாளிகளுக்கு படையாட்களுக்கும் எடுத்துச் சொல்லி அவர்களை போல்ஷிவிக்குகள் புரட்சியின் பக்கம் வென்றெடுத்தார்கள். இதுபோல், பல தோழர்கள், தூக்கமில்லாமல், படைப்பிரிவுகளின் விவகாரங்களை உன்னிப்பாய் கவனித்து வருவதையும், ஒவ்வொரு ஆலைகளுக்கும், படைப்பிரிவுகளுக்கும் விரைந்து ஓடி வாதாடுவதையும், அபாயங்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதையும், உடன்பாடு காண்பதையும் கடுமையான இடர்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும் செய்தார்கள்.

கேரென்ஸ்கி போன்ற எதிர்ப்புரட்சி கும்பலால் பாட்டாளி வர்க்க அரசின் மையமாக விளங்கும் பெத்ரொகிராதுக்கு ஆபத்து என்றதும், அந்த நகரத்தின் அனைத்து தரப்பு எளிய மக்களும் அவர்களது புரட்சிகர அரசாங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கு மதிப்பளித்து தன்னியல்பான முறையில் திரண்டெழுந்தார்கள். கிடைக்கக்கூடிய எல்லா ஆயுதங்களையும் அவை சிறு முட்கம்பிகளாக இருந்தாலும் அதை எடுத்துக்கொண்டு, இந்த புரட்சியை பாதுகாக்க புறப்பட்டார்கள்.

”இந்த ரஷ்யர்களை என்னவென்பது! மிகவும் அலாதியானவர்கள்! எப்படிப்பட்ட உள்நாட்டுப் போர் இது, பாருங்களேன்! போர் புரிவதைத் தவிர மற்றவை யாவற்றையும் செய்து கொண்டியிருக்கிறார்கள்.” – பிரெஞ்சுப் படையதிகாரி ஒருவர் ஆச்சரியமாக சொன்னார்.

நேசநாட்டு தூதரகங்களது அதிகாரப்பூர்வமான நிலை எப்படிப்பட்டதாக இருந்திருப்பினும், தனிப்பட்ட பிரெஞ்சு, பிரிட்டிஷ் படையதிகாரிகள் இந்த நாட்களின் போது முன்னின்று செயப்பட்வே செய்தார்கள். எதிர்புரட்சி இரட்சணிய கமிட்டியின் செயற்குழு அமர்வுகளில் வல்லுநர்களாய் ஆலோசனை அளித்திடும் அளவுக்குங்கூட சென்றனர்.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 3

ரயில்வேத் தொழிலாளர்களது தொழிற்சங்கத்தின் அனைத்து ரஷ்ய செயற்கமிட்டியான “விக்ழேல்” நவம்பர் புரட்சிக்கு பிற்பாடு சோவியத்து எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கான பிரதான மையமாக இருந்தது. “விக்ழேல்”ல் பிரதிநிதிகளாக இருந்தவர்கள் ரயில்வே தொழிலாளர்கள் அனைவரின் சித்தத்தை பிரதிபலிக்கவில்லை. ரயில்வே தொழிலாளர்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் மாபெரும் பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்தி தமது தலைவர்களது புரட்சிக்கு ஆதரவளிக்காமல் இருக்கும் போக்கை கண்டித்தார்கள்.

புரட்சியின் உக்கிரம் அதிகமாக கூட்டுறவு நிறுவனங்கள், விவசாயிகளின் பிரதிநிதிகள் செயற்கமிட்டி போன்ற அனைத்து ஜனநாயக நிறுவனங்களும் ஒவ்வொன்றாக பிளவுபட்டுக் கொண்டிருந்தது. இதுபோன்ற அத்தனை அமைப்புகளும், புரட்சிக்கு ஆதரவாக என்றும், பழைய அமைப்புக்கு ஆதரவாக என்றும் தீர்மானகரமான பிளவுகளை சந்தித்தது.

போல்ஷிவிக்குகளிடம் அறிவுத்துறையினர் யாரும் இல்லை. ரஷ்யா ஒரு நகரத்தைப் போன்றதல்ல. அது மிகப்பெரிய நாடு. அவர்களால் ஒரு சில நாட்களுக்கு மேல் நீடிக்கமுடியாது என்று சிலர் ஏளனம் செய்தனர். ஆனால் போல்ஷிவிக் கட்சி தொழிலாளர்கள், படையாட்கள் போன்ற அடித்தட்டு மக்களிடம் வெகுவான அடித்தளத்தை கொண்டிருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு படையதிகாரிகள் இல்லாமல், கட்டுப்பாடில்லாத ஒழுங்கமைப்பற்ற இந்த படையாட்கள் திரள், தானே தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட தலைமையின் கீழ் செயல்படும் சேனையாக உருமாறி வேலைகளை செய்ய வைக்கும் அளவிற்கு போல்ஷிவிக் கட்சியின் வலைப்பின்னல் இருந்தது.

மிதவாத அறிவுத்துறையினர் பெருமளவில் நடுநிலை வகித்தபோதும், குட்டி முதலாளித்துவ பணியாளர்கள் புரட்சிக்கு எதிரான இருந்தபோதும், போல்ஷிவிக் கட்சிக்கு உண்டான பரந்த மக்கள் அடித்தளமும், நிறுவன ஒழுங்கமைப்பும் இந்த குறைபாடுகளை கடந்த புரட்சியை சாதிக்கவும் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் உறுதுணையாக இருந்தது.

(தொடரும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube

புரட்சியின் தருணங்கள்:

நாளுக்கு நாள் இடைக்கால அரசாங்கம் அதன் பிற்போக்குதனமான கொள்கையால் மக்களை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கியது. உணவுப்பொருட்கள் பதுக்கல்காரர்களால் பதுக்கி வைக்கப்பட்டு கொள்ளை லாபத்திற்கு விற்கப்பட்டது. மற்றொருபுறம், மக்கள் உணவிற்காக நீண்ட வரிசையில் தெருக்களில் காத்திருக்கவேண்டிய நிலையிருந்தது. மக்கள் எதைப் பொறுத்துக்கொண்டாலும், நியாயமற்று இந்த யுத்தத்தில் (முதலாம் உலகப் போரில்)  இழுத்துவிடப்படுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. படையாட்களிடம் மட்டுமல்ல பொது மக்களிடையிலும் யுத்தத்திற்கு எதிரான மனப்பான்மை தான் இருந்தது. அதனால் தான், “சமாதானம் வேண்டும், நிலம் வேண்டும், ரொட்டி வேண்டும்” என்ற‌ முழக்கம் புரட்சியை ஆக்கிரமித்திருந்தது.

யுத்தத்தை நிறுத்தும்படி சமாதான தூதுக்கான வரையறைகளைக் கொண்ட “நக்காஸ்” என்ற ஆவணத்தை சோவியத்துகள் நேசநாட்டு மாநாட்டிற்கு அனுப்பிவைத்தனர். நேச நாடுகள் என்பது முதலாம் உலகப் போரில் ஜெர்மனியை எதிர்த்து ரஷ்யாவுடன் கூட்டணியில் இருந்த பிரிட்டன், பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளை குறிக்கும். அதை நிராகரித்து, “யுத்தத்தின் நோக்கங்கள் குறித்து விவாதிக்கப்போவதில்லை, யுத்தத்தை நடத்துவதற்கான வழிமுறைகள் பற்றி மட்டுமே விவாதிப்போம்” என்று திமிர்தனமாக பதில் அளித்தது நேச நாடுகளின் மாநாடு. ஏகாதிபத்திய நாடுபிடிக்கும் வெறிக்காக, நேச நாடுகளின் போர் இயந்திரத்தில் ரஷ்யா பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.

மசிடோனியப் போர்முனையைச் சேர்ந்த ரஷ்ய துருப்புகளிடமிருந்து  வந்திருந்த சோவியத்து பிரதிநிதி ஒருவர் கூறுகையில்,  “அங்கே நாங்கள் அவ்வளவாய் பகைவர்களினால் அல்ல, நமது நேச நாடுகளது நட்பினால்தான் அதிகமாய் துன்புறுகிறோம்” என்றார். இந்த கூற்று பிரிட்டன் பிரான்ஸ் ஆகிய ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் பிடியில் ரஷ்யாவின் வெளியுறவுத்துறை கொள்கை இருப்பதை தெளிவாக உணர்ந்துகிறது. ஆனால், இதனால் பட்டினி கிடக்கப்போவதும், செத்து மடியப்போவதும் அப்பாவி ரஷ்ய மக்கள்தான்.

நாம் போர் புரிவது எதற்காக? என்பதுதான் ஒவ்வொரு படையாளின் உள்ளக்குமுறலாக இருந்தது. இந்தப் போர்  புரட்சியின் பாதுகாப்பிற்காக என்றால், எந்த விதமான பலவந்தமும்  இல்லாமல்  படையாட்கள் தானே போய் போர் புரிவார்கள். ஆனால், இந்தப் போர் ஜனநாயகத்திற்காக அல்ல, முதலாளித்துவ கொள்ளைக்காகவே   நடத்தப்படுகிறது என்பதை பெரும்பாலான படையாட்கள் புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

புரட்சியின் போது தமக்கு கிடைக்கப்போவதாய்  வாக்களிக்கப்பட்ட நிலத்துக்காக காத்திருந்து சலிப்படைந்த விவசாயிகள் கலகம் புரியத் தொடங்கினர். அவர்கள் நிலப்பிரபுக்களின் பண்ணைகளை கைப்பற்றினார்கள்; அவர்களது பண்ணை வீடுகளுக்கு தீ வைத்தார்கள். கிராமப்புறங்களில் எழுச்சி இவ்விதமாய் நடந்திருந்தாலும், ஆட்சியதிகாரத்தை தீர்மானிக்கும் போக்கு பெத்ரொகிராத் நகரத்தையே பொருத்திருந்தது.

விவசாயிகளுக்கும் நிலப்பிரபுகளுக்கும், தொழிலாளர்களுக்கும் ஆலையதிபர்களுக்கும், படையாட்களுக்கும் இராணுவ அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான போராட்டம் முன்னெப்போதையும்விட கடுமையானதாக, இணக்கம் காண முடியாததாக மாறிவிட்டது. மக்கள் பெருந்திரளினரது ஒருமித்த செயலால்தான், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தால்தான் புரட்சியை நிறைவேற்ற முடியும் என்பதை வெகுமக்களுக்கு தெளிவாக எடுத்துரைத்தது போல்ஷிவிக் கட்சி.

இதையே வேறு வார்த்தைகளில், “ரஷ்யாவிலும் ஐரோப்பாவிலும் நிலவும் யதார்த்த அரசியல் சூழலானது மிகவும் தீர்மானகரமான, செயல் முனைப்பான கொள்கையை வலியுறுத்துகிறது. அந்த கொள்கை ஆயுதம் தாங்கிய எழுச்சியே அன்றி வேறு எதுவாகவும் இருக்கமுடியாது” என்றார் லெனின்.

இந்தப் புறநிலைமையை சரியாக மதிப்பீடு செய்து, போல்ஷிவிக்கு கட்சி ஆயுதமேந்திய எழுச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்யும் படியான தீர்மானத்தை அக்டோபர் 23 கட்சிக் கூட்டத்தில் ஏற்றது. ஸினோவியெ, காமெனவ் போன்ற சந்தர்ப்பவாதிகள் மட்டுமே இந்த தீர்மானத்தை எதிர்த்து வாக்களித்தார்கள். மீண்டும் அக்டோபர் 29 ஆம் அன்று போல்ஷிவிக்கு கட்சியின் பெத்ரொகிராத் நகரின் கட்சிக் கமிட்டி, இராணுவ கமிட்டி, பெத்ரொகிராத் சோவியத்து, ஆலைக் கமிட்டிகள் போன்றோரின் விரிவாக்கப்பட்ட கூட்டத்திலும் இந்த தீர்மானம் லெனினால் படித்துக்காட்டப்பட்டு ஏற்கப்பட்டது. காமனெவ், ஸினோவியெவ் பெத்ரொகிராதில் எழுச்சி குறித்த அக்டோபர் 23 மத்திய கமிட்டியின் கூட்டத்தில் எழுச்சியை எதிர்த்து வாக்களித்தார்கள். மேலும், மத்திய கமிட்டியால் தீர்மானம் நிரைவேற்றப்பட்ட பிறகும் தமது கருத்துக்களை கட்சிக்குள் பிரச்சாரம் செய்தனர். இது கட்சி அமைப்புமுறையை மீறிய செயலாகும்.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 1

புறநிலை பற்றிய சரியான மதிப்பீட்டையும், செயலுக்கான சரியான வேலைத்திட்டத்தையும் வகுப்பதில் மட்டுமல்ல, புரட்சியை தொடங்குவதற்காக நேரத்தை கணக்கிடுவதில் கூட போல்ஷிவிக் கட்சி மற்றும் லெனினின் மேதைமையைப் பார்க்கிறோம்.

“நவம்பர் 6-ஆம் நாள் மட்டுமீறி காலத்துக்கு முன்னதான நாளாகும். எழுச்சிக்கு நமக்கு அனைத்து ரஷ்ய அடிப்படை இருப்பது அவசியமாகும். நவம்பர் 6-இல் காங்கிரஸின் எல்லாப் பிரதிநிதிகளும் வந்து சேர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், மறுபுறத்தில் நவம்பர் 8-ஆம் நாள் மட்டுமீறி காலங்கடந்தாகிவிடும். அதற்குள் காங்கிரஸ் ஒழுங்கமைப்பு பெற்றுக்கொண்டுவிடும். ஒழுங்கமைப்பு பெற்ற ஒரு பெரும் கூட்டத்தார் சீக்கிரமாகவும், தீர்மானகரமாகவும் செயல்படுவது கடினம். காங்கிரஸ் ஆரம்பமாகும் நவம்பர் 7-ஆம் நாளன்றே நாம் செயலை மேற்கொண்டுவிட வேண்டும். அப்போதுதான் நாம், “இதோ இருக்கிறது ஆட்சியதிகாரம்! என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?” என்று அதனிடம் சொல்லலாம்” என்றார் லெனின்.

பரந்து விரிந்த ரஷ்ய நாட்டின் வர்க்கப் பிரிவுகள், அவற்றின் பாலபலன்கள், சமூக நிலைமைகள், பிற சமூக இயக்கங்கள், அவற்றின் மக்கள் திரள் அடிப்படை மற்றும் செயல்திறன், அவற்றின் வர்க்க சார்பு, ரஷ்யாவின் அரசதிகார அமைப்பின் தன்மை என இவையனைத்தின் மீதும் துல்லியமான மதிப்பீடுகளும் கருத்துக்களும் கொண்ட ஒரு கட்சியால் தான் இத்தனை தெளிவான ஒரு செயல்திட்டத்தை வகுத்து செயல்படுத்த முடியும். மார்க்ஸிய சித்தாந்தத்தை அடிப்படையாக கொண்ட போல்ஷிவிக் கட்சியால் மட்டுமே இதை சாதிக்க முடிந்தது.

புரட்சி என்பது எதிர்கருத்து கொண்டிருப்பவர்களை எல்லாம் சுட்டு வீழ்த்துவது என்ற பொய்யை முதலாளித்துவாதிகள் நீண்ட காலமாக சொல்லி வருகிறார்கள். ஆனால், உண்மையில் மேலே குறிப்பிட்டவாறு, ஒரு பரந்த நிலப்பரப்புள்ள நாட்டின் மொத்த யதார்த்த புறநிலையையும் கணக்கில் கொண்டு செயல்திட்டம் வகுத்து, அதை ஒழுங்கமைந்த முறையில் செயல்படுத்ததுதான் புரட்சி என்பதை போல்ஷிவிக்குகள் உலகிற்கு காட்டினார்கள்.

“திடுமென ஒருநாள் காலையில் போல்ஷிவிக்குகள் தெருக்களில் தோன்றி வெள்ளைக் காலர் உடுத்தியவர்களை சுட்டு வீழ்த்தப்போகிறார்கள் என்று எல்லோரும் நினைத்திருந்த ஒரு நேரத்தில், மெய்யான எழுச்சியானது முற்றிலும் இயற்கையான முறையில் ஒளிவுமறைவின்றி பகிரங்கமாய் ஆரம்பிக்கலாற்று” என்று எழுதுகிறார், ஜான் ரீட். இந்த ஒரு வாக்கியம் போதும் புரட்சி என்பது இரத்த வெறிபிடித்த ஒன்று முதலாளித்துவாதிகள் கட்டமைத்து வைத்திருக்கும் பொய்யை அம்பலமாக்க.

புரட்சியை நசுக்க இடைக்கால அரசாங்கத்தின் போர்வையில் ஒளிந்திருந்த முதலாளித்துவ வர்க்கம், பல்வேறு சதிச்செயல்களை புரிந்தது. பெத்ரோகிராத் நகர காவல்ப்படைதான் மார்ச் புரட்சி நாட்களின் போது தீர்மானகரமான திருப்பத்தை உண்டாக்கி, படையாட்களது சோவியத்துகளை நிறுவியது. எழுச்சி பெத்ரோகிராத் நகர காவல்ப் படையின் செயல்பாடுகளை பொறுத்துதான் இருக்கும் என்பதால், அவற்றை நகரை விட்டு வெளியெற்றவும், தலைநகரை பெத்ரொகிராதில் இருந்து மாற்றவும் திட்டமிடப்பட்டது இடைக்கால அரசாங்கம். இது புரட்சியை நேசிப்பவர்கள் மத்தியில் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது.

”வானுயர உயர்ந்துவிட்டார்கள் இந்தப் போல்ஷிவிக்குகள்! நான்குமாதங்களுக்கு முன்பு விலக்கி ஒதுக்கப்பட்டு வேட்டையாட்ப்பட்ட சிறு குழுவாய் இருந்தவர்கள், எழுச்சியின் உச்ச அலையால் உயர்த்தப்பட்டு இந்த உன்னத நிலைக்கு மாபெரும் ரஷ்யாவின் தலைமை நிலைக்கு அல்லவா உயர்ந்துவிட்டார்கள்!” என்று மற்றவர்கள் சொல்லும் அளவுக்கு போல்ஷிவிக் கட்சியின் புரட்சிப்பணி இருந்தது.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 2

மக்கள் திரளின் இந்த கொந்தளிப்பு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வடிவில் போல்ஷிவிக்குகளால் புரட்சியாக மாற்றப்பட்டது. தொழிலாளர்கள் மற்றும் படையாட்களின் சோவியத்துகள் இதில் முன்னணியில் இருந்தன. நாடு முழுவதும் உள்ள விவசாய சோவியத்துகளின் பிரதிநிதிகளை பெத்ரொகிராத் நகருக்கு அழைத்து காங்கிரஸை நடத்த இன்னும் நாட்கள் பிடித்தது.

விவசாயிகள் ஆதரவு மிக அவசியமான ஒன்று. விவசாயிகள் காங்கிரஸை உடனே கூட்டுமாறு முடிவுசெய்யப்பட்டது. காங்கிரஸை நடத்துவதற்கு ஐந்து பேர் கொண்ட கமிட்டி அமைக்கப்பட்டது.

விவசாயிகள் அரசியல் நிலையில் பிற்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள். 1917 புரட்சியின் போது ரஷ்யாவின் 80 சதவிகித மக்கள்தொகையினராக இருந்தார்கள். விவசாயிகளின் காங்கிரஸை கூட்ட புரட்சி அரசாங்கம் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை விவசாயிகளது நடப்பு செயற் கமிட்டி தடுத்து நிறுத்த முயன்றது. ஆனால் நவம்பர் மாத இறுதி நாட்களில் விவசாய சோவியத்துகளின் பிரதிநிதிகள் பெத்ரொகிராதுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

விவசாயிகள் சோவியத்துகளின் முக்கிய கோரிக்கையாக இருந்தது “உழுபவனுக்கே நிலம்” என்பதுதான். லெனின் இதுபற்றி குறிப்பிடுகையில், “இத்தருணத்தில் நாம் தீர்வு காண முயல்வது நிலப்பிரச்சினை மட்டுமல்ல, சமுதாய புரட்சி பிரச்சினைக்கும் தீர்வு காண முயல்கிறோம். நிலப்பிரபுக்களுடைய பண்ணைகள் பறிமுதல் செய்யப்படுகையில், அது ரஷ்ய நிலப்பிரபுக்களுடைய எதிர்ப்பை மட்டுமல்லாமல், வெளிநாட்டு மூலதனத்தின் எதிர்ப்பையும் மூளச்செய்யும். பெரிய நிலவுடைமைகள் வங்கிகள் மூலமாக வெளிநாட்டு மூலதனத்துடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன…போல்ஷிவிக்குகளாகிய நாங்கள் எமது நிலத்துறை வேலைத்திட்டதை மாற்றிக்கொண்டுவிடவில்லை. நிலத்தில் தனியார் உடைமையை ஒழிக்க வேண்டுமென்ற எமது திட்டத்தை நாங்கள் கைவிட்டிவிடவில்லை” என்றார்.

உழுபவர்களுக்கு நிலம் பகிர்ந்து தரப்படவேண்டும். ஆனால், பண்ணை நிலங்களை விவசாய மக்கள் திரளினர் பலவந்தமாக கைப்பற்றிக்கொள்வது அராஜகமே ஆகும் என்று இடதுசாரி சோஷலிஸ்டு புரட்சியாளர் கட்சியின் பிரதிநிதி வாதிட்டார். ஆனால், போல்ஷிவிக்குகள் மக்கள் கோரிக்கைகளை மக்கள் சித்தப்படியே நடத்திட வழிவிட்டார்கள். நிலவுடைமை என்பது புரட்சிகர மக்களின் அதிகாரத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு,  விவசாயிகளுக்கு தரப்பட்டது.

போர்முனைகளில் எல்லாம் நல்லபடியாக நடந்துவிடவில்லை. பயற்சி பெறாத செங்காவலர்கள் இருந்த படைகளுக்கு பயற்சி அளிக்க அதிகாரிகள் இல்லாத நிலை இருந்தது. யார் படைத்தலைவராக இருப்பது என்ற குழப்பம் சில ரெஜிமெண்டுகளிடம் இருந்தது. அவை பல நாட்கள் செயல்படாமல் இருந்தன.  ஆனால் இது போன்ற நிலையை சமாளிக்கும் அளவு கட்சிக்கு ஆற்றல் இருந்தது. போல்ஷிவிக் கட்சியின் பரந்த வலைப்பின்னலும், நிறுவன ஒழுங்கமைப்பும், சித்தாந்தப் புரிதல் கொண்ட செயல்திறனும் இந்த நிலமையை வெகு விரைவில் மாற்றியமைக்க முடிந்தது. வெகுமக்களை ஒழுங்கமைப்பு செய்யும் புரட்சிகர கட்சி இல்லாமல் புரட்சி சாத்தியமில்லை என்பதை ரஷ்ய புரட்சி நிரூபித்துக் காட்டியது.

(தொடரும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube

புரட்சிகர புறநிலை:

ரஷ்யப் புரட்சி என்பது 1917ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் தொடங்குகிறது என்றே சொல்லவேண்டும். இந்த புரட்சியின் மூலம் இரண்டாம் ஜார் நிக்கோலஸ் என்ற கொடுங்கோல் அரசன் பதவி விலகினான். அதைத்தொடர்ந்து, பெரும்பாலான சோவியத்துகளை மென்ஷிவிக்குகள் மற்றும் சோசலிசப் புரட்சியாளர்கள் ஆகியோரின் செல்வாக்கில் இருந்ததால், அவர்கள் ஒரு இடைக்கால அரசாங்கத்தை அமைத்தனர். மென்ஷிவிக்குகள், சோசலிசப் புரட்சியாளர்கள் போன்ற சில சந்தர்ப்பவாத அமைப்புக்கள் ரஷ்ய உழைக்கும் மக்களை நிராயுதபாணியாக மாற்றி, புரட்சியால் வென்ற அதிகாரத்தை – சோவியத்துகளை – முதலாளித்துவாதிகளுக்கு சரணடைய செய்யும் கொள்கைகளை பின்பற்றி வந்தன.

மென்ஷிவிக்குகள் மற்றும் சோஷலிஸ்ட் புரட்சியாளர்கள் தங்களது கோழைத்தனம் காரணமாக அரசதிகாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள மறுத்தனர். அதனால் அந்த அதிகாரம் தவிர்க்க முடியாமல் பிற்போக்கு சக்திகளுக்குச் சென்றது. மார்ச் புரட்சியின் போது ஜார் அரசனின் ஆட்சி தீர்க்கமாக தோற்கடிக்கப்படவில்லை. இடைக்கால அரசாங்கத்தின் மூடுதிரைக்கு பின்னால், ஆளும் வர்க்கம் தன்னை மீண்டும் ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டு புரட்சியை ஒழிக்க காத்துக்கொண்டிருந்தது.  இதன் விளைவாக “ஜூலை நாட்கள்” என்ற ஜூலைப் புரட்சி இருந்தது.

இந்த அரசாங்கம் மக்கள் சித்தத்திற்கு விரோதமாக முதல் உலகப் போரில் ரஷ்யாவை தொடர்ந்து ஈடுபடுத்தியது, அரசியலமைப்புச் சபை கூடும் வரை விவசாயிகளுக்கு நிலத்தை கொடுப்பதில் தாமதப்படுத்தியது. ஆனால் இந்த அரசியலமைப்பு சபை என்பது இடைக்கால அரசாங்கத்தால் நீண்டகாலம் ஒத்திப்போடப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

ஜூலை மாதத்தில், பெட்ரோகிராட் படையாட்கள், மாலுமிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரை போர்முனைக்கு அனுப்பும் இந்த இடைக்கால அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளால் கோபமடைந்து, அனைவரும் தலைநகரின் தெருக்களில் திரண்டனர்.

படிக்க: மாபெரும் ரசிய சோசலிசப் புரட்சியின் வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் | பாகம் 1

ஜூலை ஆர்ப்பாட்டத்திற்கான முன்முயற்சி கீழிருந்து – பெட்ரோகிராட்டின் தொழிலாளர்கள் மற்றும் படையாட்களிடமிருந்து – வந்தது. இப்போது இந்த எழுச்சி நடந்தால் பெட்ரோகிராட் ரஷ்யாவின் மற்ற பகுதிகளிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டுவிடும் என்று லெனின் தலைமையிலான போல்ஷிவிக் கட்சி எச்சரிக்கை செய்தது. இதன் பின்னணியில் வரப்போகும் ஆபத்தை போல்ஷிவிக்குகள் சரியாகவே ஊகித்திருந்தனர்.
(ரஷ்ய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தான் இங்கே “போல்ஷிவிக் கட்சி” என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.)

ஆனால் மக்கள் இந்த எழுச்சியை நடத்துவதில் தீர்மானகரமாக இருந்ததால், இந்த எழுச்சியில் போல்ஷிவிக்குகள் கலந்துகொண்டு அதை ஒழுங்கமைப்பு செய்வது என முடிவெடுத்தனர்.

கசாக்களும் காவல்துறையினரும் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் மீது கூரையிலிருந்து துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். எழுச்சி நசுக்கப்பட்டது. இடைக்கால அரசாங்கத்தின் அமைச்சர் பி.என். பெரெவர்ஸேவ், “லெனின் ஒரு ஜெர்மன் ஏஜென்ட்” என்று பொய் பிரச்சாரம் செய்தார். போல்ஷிவிக்குகளின் பத்திரிகையான “பிரவ்தா”வின் அலுவலகங்கள் அரசாங்கப் படைகளால் அழிக்கப்பட்டன. கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட படைப்பிரிவுகள் படுகொலை செய்யப்படுவதற்காக போர்முனைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டன.

ஆனால் போல்ஷிவிக்குகள், ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மற்றும் அமைதியான தன்மையைக் கொடுக்கும் வகையில் தங்களது தலைமையை அமைத்துக் கொள்ளவில்லை என்றால், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி விளைவு இதைவிட மோசமானதாக இருந்திருக்கும்.

இதற்கு பிறகு போல்ஷிவிக்குகள் எதிர்ப்புரட்சி அரசாங்கத்தால் வேட்டையாடப்பட்டார்கள். லெனின் தலைமறைவு வாழ்க்கைக்குச் சென்றார். ஆனால் சில வாரங்களில் போல்ஷிவிக்கு கட்சி தனது செல்வாக்கை பெருக்கிக்கொள்ளும் வகையில் வேலைகளில் ஈடுபட்டது. அதற்கான காரணம் மிக எளிமையானது; இடைக்கால அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள் அனைத்தும் மக்கள் விரோதமானவையாக இருந்தது. அதை போல்ஷிவிக்குகள் அம்பலப்படுத்தினர்.

ஒரு நெருக்கடி காலத்தின் போது ஒரு அமைப்பு அல்லது நபர் தன்னுடைய உண்மையான பண்பை காட்டுவார்கள் என்பது இயக்கவியல் பூர்வமான உண்மை. அதன்படி, ஜூலை எழுச்சி நசுக்கப்பட்ட பிறகு, இடைக்கால அரசாங்கம் தனது பிற்போக்குத்தன்மையை இன்னும் அப்பட்டமாக காட்டத் தொடங்கியது.

(மார்ச் புரட்சியின் மூலமாக உழைக்கும் மக்கள் சோவியத்துகள் அமைக்கப்பட்டது. சோவியத்துகள் என்பதை தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் தங்களது பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களிடம் தங்களது துறை சார்ந்த நிர்வாக அதிகாரங்களை ஒப்படைக்கும் நிறுவன அமைப்பாகும். இந்த சோவியத்து பிரதிநிதிகள், மக்களுக்கு  பதில்சொல்ல கடமைப்பட்டவர்கள். இவர்கள் தவறு செய்தால், இவர்களை பதவியில் இருந்து கீழிறங்கும் உரிமை சோவியத் உறுப்பினர்களுக்கு உண்டு. இவைகளே தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் சோவியத்துகள் என்றும் சேனை வீரர்களுக்கான சோவியத்துகள், படையாட்கள் கமிட்டி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.)

படிக்க: நவம்பர் – 7 ரசியப் புரட்சி நாள்! உலக உழைக்கும் மக்கள் விடுதலைக்கு வழிகாட்டிய நாள்!

இடைக்கால அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளால் நாட்டின் எல்லா அரங்குகளிலும் முரண்பாடுகள் முற்றியது. போர் முனையில் படையாட்கள் கமிட்டிகள் இராணுவ அதிகாரிகளுடன் மோதின. இந்த இராணுவ அதிகாரிகள் ஜார் ஆட்சியில் பதவிக்கு வந்தவர்கள். அவர்கள் படைவீரர்களை மனிதப்பிறவியாய்க் கூட மதித்து நடத்தவில்லை. விவசாயிகள் தேர்ந்தெடுத்த நிலக்கமிட்டிகள், நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்களிடம் இருந்து நிலங்களைப் பறித்து விவசாயம் செய்ய முயன்றதற்காக சிறை பிடிக்கப்பட்டன. ஆலைகளில் தொழிலாளர்கள் கருப்பு பட்டியலில் வைக்கப்பட்டார்கள். முதலாளிகள் ஆலைகளை கதவடைப்புகள் செய்தார்கள். இதனால் தொழிலாளர்கள் வேலையிழந்து பட்டினி கிடக்க நேரிட்டது. தங்களது புரட்சிகர செயல்களுக்காக, நாடு கடத்தப்பட்டவர்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்து திரும்பி வந்த போது, விரும்பத்தகாத முறையில் நடத்தப்பட்டார்கள். சிலர் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டு, 1905-ஆம் ஆண்டில் செய்த புரட்சிகர செயல்களுக்காக சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள்.

இடைக்கால அரசாங்கத்தின் கொள்கை பயனளிக்காத சீர்திருத்தங்களுக்கும் அடக்குமுறை நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையில் ஊசலாடிற்று. இடைக்கால அரசாங்கத்தின் கையாலாகாத்தனமும், தீர்மானமின்மையும் பட்டவர்த்தனமாகியது. தொழிலாளர் கமிட்டிகள் வேலை நேரங்களுக்கு பிறகு மட்டுமே கூடலாம் என்றும், போர்முனைகளில் எதிர்க்கட்சிக்காரர்கள் கைது செய்யப்படுவதும், அவர்களது பத்திரிகைகள் தடைசெய்யப்படுவதும் நடந்தது. செங்காவலர்களிடம் இருந்து ஆயுதங்களைப் பறிக்கும் முயற்சிகள் நடந்தன.

ஜெனரல் கர்னீலவ், தான் ரஷ்யாவின் இராணுவ சர்வாதிகாரியாக உருவாகலாம் என்ற எண்ணத்தோடு படைபலம் கொண்டு புரட்சியை நசுக்க முயன்றான். ஆனால் படையாட்களது கமிட்டியால் கைது செய்யப்பட்டான். கர்னீலவ் கலகத்திற்கு பின்னால் முதலாளித்துவத்தின் வலுவான கரம் இருந்தது. சந்தர்ப்பவாத சோஷலிஸ்டுகளின் பங்கும் இருந்தது.

இடைக்கால அரசாங்கத்தில் இருந்தவர்கள், அரசியல் நிர்ணய சபை கூடியதும் சோவியத்துகள் தானாக களைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று சாடையாய் கூறினர். அப்போது முதலாம் உலகப் போர் நடைபெற்று வந்தது. ஜெர்மனி ரஷ்யாவின் மீது போர் தொடுத்து வந்தது. இராணுவ அதிகாரிகள் படையாட்களது கமிட்டிகளுக்கு ஒத்துழைப்பதைவிட ஜெர்மனியுடனான இராணுவத் தோல்வியே மேல் என்று நினைத்தனர்.

இந்த இடைக்கால அரசாங்கம் புரட்சியின் பலன்களை மக்களுக்கு கிடைக்காமல் செய்து வந்தது. அதனால் அதன் அதிகாரம் பறிக்கப்பட்டு, உழைக்கும் மக்களால் படையாட்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சோவியத்துகளே நேரடியாக ஆட்சியதிகாரத்தை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்ற கொள்கையை முன்வைத்து, “அனைத்து ஆட்சியதிகாரமும் சோவியத்துகளுக்கே” என்று போல்ஷ்விக்குகள் தீவிரமாக பிரச்சாரம் செய்தார்கள். இப்படி போல்ஷிவிக்குகள் பிரச்சாரம் செய்தபோது, பெரும்பாலான சோவியத்துகள் அவரது கைகளில் இல்லை. இருப்பினும் ரஷ்ய நாட்டிற்கு எது நல்லதோ அதைச் செய்தார்கள்.

போல்ஷிவிக்குகள் மக்களின் அடிப்படை கோரிக்கைகளை மிக எளிமையான முறையில் பிரதிபலித்தார்கள். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்களின் வேலைத்திட்டத்தை வகுத்துக் கொண்டார்கள். அதனால் தான் அவர்களால் மக்களை தங்கள் பக்கம் திரட்டிக்கொள்ள முடிந்தது.

மென்ஷ்விக்குகள், சோஷலிஸ்டு புரட்சியாளர்கள் போன்ற சமரசவாதிகளின் கைகளில் இருந்த சில தொழிற்சங்கங்களின் மத்திய கமிட்டிகள், குறிப்பாக தபால், தந்தி, ரயில்வே தொழிலாளர்களது மத்திய கமிட்டிகள், போல்ஷ்விக்குகளை எதிர்த்தன.

புரட்சியை ஒழிக்க நாட்டின் பொருளாதார வாழ்வு சீர்குலைக்கப்பட்டது. நிலக்கரி சுரங்கங்களுக்கு தீ வைப்பது, ஆலைகளின் இயந்திரங்களை சீர்குலைப்பது, ரயில் இஞ்சின்களை முடமாக்கியது போன்ற காரியங்களை சீர்குலைவுவாதிகள் செய்தனர்.

இடைக்கால அரசாங்கம், இப்போது உண்மையில் மக்கள் திரளின் நோக்கத்தை பிரதிபலிக்கவில்லை. செப்டம்பர் மாதம் கூட்டப்படவேண்டிய அனைத்து ரஷ்ய காங்கிரஸை கூட்டாமல் இருந்தது. சோவியத்துகளை ”பொறுப்பற்ற நிறுவனங்கள்” என்றும் அவை களைக்கப்படும் என்றும் கூறி வந்தது.

ஆனால் மக்களின் சித்தத்தை பிரதிபலிக்கக் கூடிய உண்மையான பிரதிநிதிகளை கொண்ட சோவியத்துகள் ஆட்சி அதிகாரத்தை மேற்கொள்ள நவம்பரில் பெத்ரொகிராதில் சோவியத்துகளின் இரண்டாம் அனைத்து ரஷ்ய காங்கிரஸை கூட்ட போல்ஷிவிக்குகள் அழைப்பு விடுத்தார்கள். இது நவம்பர் புரட்சிக்கான தொடக்கமாக இருந்தது.

(தொடரும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube

இன்றைய தினத்தில் பிரச்சினை இல்லாத மக்கள் பிரிவினர் என்று யாருமே இந்த நாட்டில் இருக்கமுடியாது. ஆர்.எஸ்.எஸ் – பா.ஜ.க-வால் மதவெறி ஊட்டப்பட்ட கும்பல் சிறுபான்மையினரை படுகொலை செய்கிறார்கள். முஸ்லிம்களும், தலித்துகளும் இந்த குடிமை சமூகத்தின் எல்லா அரங்கங்களிலும் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள். நாட்டின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் அரைப்பட்டினி கிடக்கிறார்கள். மக்கள் கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் லாபத்திற்காக தங்களது வாழ்விடங்களில் இருந்து விரட்டியடிக்கப் படுகிறார்கள். அரசை எதிர்த்து கேள்வி கேட்கும் செயல்பாட்டாளர்களும், அறிவுத்துறையினரும் அரசு நிறுவனங்களின் மூலமாக வேட்டையாடப்படுகிறார்கள்.

புதிய கல்விக் கொள்கை என்ற பெயரில் ஏழை எளிய  மாணவர்கள் கல்விச் சூழலில் இருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார்கள். வேலையின்மை வரலாறு காணாத அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளது. தொழிலாளர்கள் வரலாறு நெடுக போராடிப் பெற்ற உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன. விலைவாசி உயர்வால் தங்களது ஊதியத்தைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தமுடியாத நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டு வருகிறார்கள். பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமை அதிகரித்து வருகிறது. பாலியல் குற்றவாளிகள் எந்தவித பயமுமின்றி நாடாளுமன்றத்தில் சுற்றித் திரிகிறார்கள்.

இவற்றிற்கு எதிராக மக்கள் தன்னெழுச்சியாகப் போராடி வருகின்றனர். இந்த வெவ்வேறு போராட்டங்களை ஒருங்கிணைத்து இந்திய அளவில் பாசிசத்திற்கு எதிரான மக்கள் திரள் போராட்டமாக வளர்த்தெடுக்கும் கட்சி ஏதுமில்லை. எல்லா கட்சிகளும் தேர்தல் என்ற வரம்பை ஒட்டிய செயல்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களுக்கு மேற்சொன்ன எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்கமுடியாது. ஆனால் இதை எப்படி சாதிப்பது?

படிக்க: நவம்பர் – 7 ரசியப் புரட்சி நாள்! உலக உழைக்கும் மக்கள் விடுதலைக்கு வழிகாட்டிய நாள்!

வரலாறு காலத்திற்கேற்ப நம்மிடம் மாறுபட்ட கேள்விகளைக் கேட்கிறது. “மாற்றம் வேண்டுமா?” என்ற கேள்விக்கு நாம் எல்லோரும் “ஆம்” என்று பதில் சொல்லிவிட்டோம். ஆனால் “அந்த மாற்றத்தை எப்படி சாதிப்பது?” என்ற கேள்விதான் வரலாற்றில் நமது இடத்தை தீர்மானகரமாக நிர்ணயிப்பதாக இருக்கிறது. இந்த கேள்விக்கு இந்தியா முழுவதும் எத்தனை விதமான கட்சிகள், இயக்கங்கள் இருக்கின்றதோ, அத்தனை விதமான பதில்கள் இருக்கும். ஆனால், புறநிலை யதார்த்தமானது ஒன்றுதான்; தீர்வுக்கான இயக்கவியல் பூர்வமான வழி என்பதும் ஒன்று தான் இருக்க முடியும்.

அந்த வழியென்பது, “இந்த தேர்தல் முறையும் அரசியலமைப்பும் தான்  ஆர்.எஸ்.எஸ் – பா.ஜ.க கும்பலின் பாசிசம் வேர்விட்டு வளர வாய்ப்பளித்தது. இந்த ஜனநாயகமற்ற அரசமைப்பு தான் அதைப் பாதுகாக்கிறது. இதற்கு மாற்றாக ஜனநாயக சக்திகள் ஒன்றிணைந்து  பாசிச எதிர்ப்பு ஜனநாயகக் குடியரசை நிறுவும் வகையில் பலதரப்பட்ட போராட்டங்களை ஒருங்கிணைந்து நடத்தவேண்டும்” என்பதுதான்.

இந்த தீர்வினை மக்களுக்கு பல்வேறு வகையான பிரச்சாரங்கள் மூலமாக விளக்கி,  தேர்தல் அமைப்பிற்கு வெளியே மக்கள் திரளை அமைப்பு ரீதியாக திரட்டி, நிறுவன ஒழுங்கமைப்புடன் போராட்டங்களை மேற்கொள்ளல் என்பது பெரும் இயக்கப்பணியாகும். இப்படியொரு மக்கள் இயக்கத்தை கட்டியமைக்க சித்தாந்த ரீதியாக வலுவான அமைப்பு என்பது எத்தனை அவசியமானது என்று வரலாற்றில் இதுவரை நடத்தப்பட்ட புரட்சிகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. குறிப்பாக ரஷ்யப் புரட்சியின் போல்ஷிவிக் கட்சியின் பாத்திரம், அதன் சித்தாந்த‌ வலிமை, லெனினின் மேதமை போன்றவை பற்றிய தெளிவான புரிதல்,  நடப்பு காலத்தில் நமது நாட்டின் நிலையை செழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்; தேர்தலுக்கு வெளியிலான ஒரு இயக்கம் சாத்தியம் என்பதை உணர்ந்தும்.

அதற்காகத் தான் ரஷ்யப் புரட்சியின் வரலாற்றை பற்றிய இந்த தொடரை கொண்டுவருகிறோம்.

இந்த தொடரை எழுதுவதற்கான பெரும்பாலான விவரங்கள் ஜான் ரீட் எழுதிய “உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள்” என்ற புத்தகத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவையாகும்.

(தொடரும்..)

சீனிச்சாமி

சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube