வெயில் மழை பாராது தலைச்சுமையாகவும், ரோட்டோரமாகவும் வியாபாரம் செய்யும் தள்ளுவண்டி மற்றும் தரைக்கடை வியாபாரிகளிடம் உள்ளூர் கட்டப் பஞ்சாயத்து ரவுடிகளும் போலீசு ரவுடிகளும் அன்றாட மாமூல் என்ற பெயரில் வழிப்பறி செய்வதென்பது தமிழகம் அறிந்த ஒன்று. போலீசு சீருடையில், போலீசின் ரோந்து வாகனத்தில் வந்து கடைக்கு எதிரே நிறுத்தி நிர்ணயித்துள்ள மாமூலை வாங்கிச்செல்லும் காட்சிகள் சினிமாவில் மட்டுமல்ல; அன்றாடம் நாம் கடந்துபோகும் கடைவீதியில் காணக் கிடைக்கும் காட்சிகளுள் ஒன்றுதான்.
இந்தக் காட்சிகளை கண்டிராதவர்கள் எவரேனும் இருந்தால், இரவு பத்து மணிக்கு மேல் ஏதேனும் ஒரு தள்ளுவண்டி கடையருகில் நின்று பாருங்கள். “பத்து பொட்டலம் இட்லியக் கட்டு! இல்லேன்னா கடையக் கட்டு!” என்று சிங்கம் பட ரேஞ்சுக்கு மிரட்டும் போலீசின் அலப்பறைகளை காணும் பாக்கியம் கிட்டும்.
இந்த வரிசையில் இது வேலூர் போலீசின் கதை. அச்சு பிசகாமல் மேலே சொன்ன அத்தனை கொடுமைகளையும் அனுபவித்து வந்தனர் வேலூர் நகரிலுள்ள தரைக்கடை வியாபாரிகள். போலீசின் தொடர் அட்டூழியங்களால் கொதித்திருந்த அவ்வியாபாரிகள், அப்பகுதியில் செயல்படும் புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணியின் வழிகாட்டுதலில், “வேலூர் மாநகர் மாவட்ட சாலையோர வணிகர்கள் மற்றும் சிற்றுண்டி வணிகர்கள் சங்கம்” என்ற பெயரில் சங்கமாக ஒன்று திரண்டனர். சங்கம் தொடங்கிய குறுகிய காலத்திலேயே, மீன் மார்க்கெட், அண்ணா கலையரங்கம் மற்றும் அடுக்கம்பாறை என வேலூர் நகரின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் சங்கக்கிளைகள் விரிவடைந்தன.
சங்கம் தொடங்கி தமது மாமூல் வேட்டைக்கு வேட்டு வைத்ததோடு, தமது அத்துமீறல்களையும் சங்கம் தட்டிக்கேட்டதால், ஆத்திரமுற்ற போலீசு அவ்வியாபாரிகளை பழிவாங்கும் சந்தர்ப்பத்திற்காக வன்மத்தோடு காத்திருந்தது.
இந்தச் சூழலில், குடியரசுத் தலைவர் வேலூருக்கு வருவதை வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. கடந்த 03.05.2018 அன்று அடுக்கம்பாறையில் செயல்படும் சாலையோரக் கடைகளை உடனடியாக அகற்ற வேண்டும் என்று திடீரென்று வந்து மிரட்டியது, கணியம்பாடி போலீசு. சிறிது நேரம்கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் வியாபாரிகளை விரட்டியது. முதல்நாளே சொல்லியிருந்தால் கடை போடாமலிருந்திருக்கலாம் என்று வியாபாரிகள் தங்களுக்குத் தாங்களே புலம்பிக்கொண்டு கடைவிரித்திருந்த பொருட்களை எடுத்துவைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது, ”என்ன நான் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கிறேன். நீ இன்னும் கடையை எடுக்கல…” என்று கெட்டவார்த்தைகளால் திட்டியபடியே சங்கத்தின் கிளைச் செயலர் தோழர் முருகனை குறிவைத்துத் தாக்கினார் கணியம்பாடி போலீசு ஆய்வாளர் பாண்டியன்.
”கடையை அகற்றிக் கொண்டிருக்கும் போதே அடிக்கிறீயே! நீ என்ன போலீசா? ரவுடியா?” என நேருக்கு நேர் எதிர்த்துக் கேட்டனர், சக வியாபாரிகள். எதிர்த்துக் கேட்டவர்களையும் பெண்கள் என்றும் பாராமல் தாக்கத் தொடங்கினார் இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன். பரபரப்பான நகரின் மையப்பகுதியில் போலீசின் இந்த அத்துமீறலை கண்ட பொதுமக்களும் குவியத் தொடங்கினர். போலீசின் அடாவடித்தனத்தை அங்கேயே கண்டித்தனர். தர்ம அடி வாங்க நேரிடும் என்ற பயத்தில், அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன். தாக்கப்பட்ட முருகனை அருகிலுள்ள அரசு மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர், அங்கு திரண்ட மக்கள்.
இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியனை கைது செய்யக்கோரி, ”பாண்டியன் போலீசா? ரவுடியா?” எனக் கேள்வியெழுப்பும் சுவரொட்டிகளை வேலூர் நகர் முழுவதும் ஒட்டியது, பு.ஜ.தொ.மு. அச்சுவரொட்டிகளைத் தேடித் தேடி கிழித்த இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன், ”என்னைக் கண்டித்தே போஸ்டர் போடுறீங்களா! உங்கள பாக்குற வகையில பாத்துக்குறேன்!” என்று சங்க முன்னணியாளர்களை மிரட்டியிருக்கிறார்.
இந்த சம்பவத்தை செய்தியாக வெளியிட்ட தினகரன் நாளிதழ், “இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன், தனது போலீஸ் நிலையத்திற்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் மணல் கடத்தல், சாராயம் விற்பனை, காட்டன் சூதாட்ட கும்பல்களுடன் கைகோர்த்துக் கொண்டு மாமூல் வசூலித்து வருவதாக அப்பகுதி மக்கள் குற்றம் சாட்டி வருகின்றனர்” என்றும் அம்பலப்படுத்தியிருந்தது.
இந்த செய்தி ஆதாரங்களோடு, தோழர் முருகனையும், பெண்களையும் தாக்கிய இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன் மீது உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி வேலூர் போலீசு துணை கண்காணிப்பாளர் ஸ்ரீதரன் அவர்களிடம் மனு அளித்தனர் வியாபாரிகள்.
”தரைக்கடை வியாபாரிகள்தானே” என்றத் திமிரில் ஆட்டம் போட்ட பாண்டியன், அவ்வியாபாரிகளின் விடாப்பிடியானப் போராட்டத்தை கண்டு பதற வேண்டியதாயிற்று. நிலைமை கை மீறிப் போவதை உணர்ந்து, சேதாரத்தின் அளவை குறைத்துக்கொள்ளும் பொருட்டு அ.தி.மு.க., பா.ம.க.வைச் சேர்ந்த பிரமுகர்களின் மூலமாக முருகனிடம் பேரம் பேச தூது விட்டார். முகத்திலறைந்தாற் போல பதிலளித்து திருப்பியனுப்பினார் தோழர் முருகன்.
போலீசின் தொடர் அட்டூழியத்துக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும். குறைந்தபட்சம், உடனடியாக பாண்டியனை பணியிடை நீக்கம் செய்யவேண்டும் என்ற கோரிக்கையில் உறுதியாக நிற்கின்றனர், அவ்வியாபாரிகள்.
இது வேலூர் நகரத்தோடு முடிந்துவிட்ட பிரச்சினையுமில்லை; சம்பந்தபட்ட இன்ஸ்பெக்டர் பாண்டியன் கொஞ்சம் எல்லை மீறிவிட்டார் என்றளவில் சுருக்கிவிடக்கூடியதுமில்லை; தமிழகம் முழுவதும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பிரச்சினை இது.
தெருவோரம் கடை விரிக்கும் இவர்கள் யார்? இதற்கு முன்னர் இவர்கள் எங்கிருந்தார்கள்? நீரின்றி வெடித்துக் கிடக்கும் நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரர்கள். வேலூர் தோல்பட்டறை ஆலைக்கழிவுகளால் மலடாகிப்போன மண்ணைக் கைவிட்டு ஓடி வந்தவர்கள். நம்பியிருந்த நெசவும் கைத்தொழிலும் கைவிட்டதால் கால்வயிற்றுக் கஞ்சிக்காக நகரத்திற்குத் துரத்தப்பட்டவர்கள்.
தெருவோரம் கடை போடுவது ஆக்கிரமிப்பு; சட்டவிரோதம் என்று பீதியூட்டுவதன் மூலம் வியாபாரிகளை பணியவைக்கிறது போலீசு. வியாபாரிகளும், ரோட்ல கடை போடுவது தப்புதானே என்று தார்மீகரீதியில் குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளாகின்றனர். இதிலிருந்துதான், இவர்களை பகைத்துக்கொண்டால் கால் வயித்துக் கஞ்சிக்கும் வழியில்லாமல் போய்விடும் என்று அஞ்சி, போலீசு – ரவுடிகளுக்கு மாமூல் கொடுக்கின்றனர்.
வியாபாரிகளின் இத்தகையக் குற்றவுணர்ச்சியைத்தான் தான் அதிகாரம் செலுத்துவதற்கான நல்வாய்ப்பாக பயன்படுத்திக்கொள்கிறது, போலீசு. முதலில், ரோட்டில் கடை போடுவது சட்டவிரோதம் என்ற குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்து வியாபாரிகள் விடுபட வேண்டும். உண்மையில், தள்ளுவண்டி வியாபாரி தொடங்கி குட்கா வியாபாரி வரையில் கைநீட்டும் போலீசின் நடவடிக்கைகளல்லவா சட்டவிரோமானவை.
ரோட்டில் கடை போடுவதென்பது, வியாபாரிகளின் வாழ்வுரிமை. அவர்களை நடுத்தெருவுக்கு இழுத்துவந்து விட்டதே இந்த அரசுதான். சொந்த மண்ணில் வாழவும் விடாமல், பிழைப்பு தேடி வந்த இடத்தில் பிழைக்கவும் விடாமல் விரட்டும் இந்த அரசையும் அதன் அடியாளான போலீசையும் இனியும் சகித்து வாழ்வதில் அர்த்தமில்லை.
போலீசின் அத்துமீறல்களையும் அட்டூழியங்களையும் காணும் இடத்திலேயே, அந்தக் கணத்திலேயே கணக்குத் தீர்த்துக்கொள்வதைத் தவிர, காரிய சாத்தியமான வழியேதுமில்லை.
வேலூர் தரைக்கடை வியாபாரிகளின் போராட்டம் உணர்த்தும் செய்தி இதுவொன்றுதான்.
தகவல் :
புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி
வேலூர்.
பிரதாப் சிங் இப்படி என்றால், காஷ்மீரை விலைக்கு வாங்கிய அவருடைய பாட்டனார் குலாப் சிங் பணவெறி பிடித்தவர். குலாப் சிங்கை யார் வேண்டுமானாலும் சுலபமாகப் பார்த்து விடலாம். மக்கள் யாராவது அவரிடம் மனுக் கொடுக்க விரும்பினால், ஒரு கையில் மனுவையும் இன்னொரு கையில் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தையும் வைத்துக் கொண்டு “மகாராஜா… மனு” என்று உரக்கக் கத்த வேண்டும். பசித்த கழுகைப் போல் கையிலிருந்து பணத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டுதான் என்ன விசயம் என்றே கேட்பார் குலாப் சிங். இப்படி ஒருமுறை பணத்தைப் பறிக்க குலாப் சிங் பாய்ந்தபோது மனுவுடன் வந்தவர் சட்டென்று கையை மூடிக் கொண்டிருக்கிறார். தனது பிரச்சினையைக் கேட்டால்தான் காசு கொடுப்பேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதன் பின் அந்த ஒற்றை ரூபாய்க்காக பொறுமையாக உட்கார்ந்து அவரது பிரச்சினைக்கு காது கொடுத்திருக்கிறார் குலாப் சிங்.
இந்நிலையின் வெளிப்பாடுதான் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகள் கொண்டுவந்திருக்கும் ‘‘இம்பீச்மென்ட் மோஷன்” எனப்படும் பதவி நீக்கத் தீர்மானம்.
நீதிபதி லோயாவின் மர்ம மரணம் தொடர்பான வழக்கு அருண் மிஸ்ராவுக்கு ஒதுக்கப்பட்டதை நான்கு நீதிபதிகள் வெளிப்படையாகவே விமரிசித்ததால், அந்த வழக்கை தனது தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகள் அமர்வுக்கு மாற்றிக்கொண்டார் தலைமை நீதிபதி.
இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளாகாதவரும், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி பதவிக்கு கொலீஜியத்தால் ஒருமனதாகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவருமான உத்தர்கண்ட் தலைமை நீதிபதி மாத்யூ ஜோசப்பின் பெயரை நிராகரித்திருக்கிறது மோடி அரசு. ஏனெனில், அவர் உத்தர்கண்டில் மோடி அரசுத்தலைவர் ஆட்சி பிரகடனம் செய்ததைத் தனது தீர்ப்பின் மூலம் ரத்து செய்தவர்.
குட்கா தயாரிக்கப் பயன்படும் பொருட்களைத் தனித்தனியாக எடுத்துப் பார்த்தால், அவை குறைவான தீமை கொண்டவை, தவிர்க்க வேண்டியவை, புற்றுநோயை ஏற்படுத்தக் கூடியவை எனப் பல்வேறு விதமாக உள்ளன. ஆனால், அவையெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து குட்காவாக உருவெடுக்கும்போது, அபாயகரமான போதைப் பொருளாக மாறிவிடுகிறது.
அ.தி.மு.க. அரசு ஊழலற்ற அரசு என நற்சான்றிதழ் வழங்குகிறார், ஆளுநர் பன்வாரிலால் புரோகித். மறுபுறம், அ.தி.மு.க. அரசோ நிர்மலா தேவி விவகாரத்தை விசாரித்துவரும் சி.பி.சி.ஐ.டி. பிரிவின் ஏ.டி.ஜி.பி. ஜெயந்த் முரளியை மாற்றிவிட்டு, அந்த இடத்தில் குற்றப்பிரிவு ஏ.டி.ஜி.பி.யாக இருந்த அம்ரேஷ் பூஜாரியை நியமித்து, மோடிக்கும் புரோகித்துக்கும் நன்றிக்கடனைச் செலுத்தியிருக்கிறது.
மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் செல்லத்துரை, பதிவாளர் சின்னையா, மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறை இயக்குநர் கலைச்செல்வன் தொடங்கி கவர்னர் பன்வாரிலால் புரோஹித், அவரின் தனிச் செயலர் ராஜகோபால் வரை பல பெரிய மனிதர்களின் பெயர்கள் நிர்மலா தேவி விவகாரத்தில் அடிபடுகின்றன.
எடப்பாடி அரசிற்கு நற்சான்றிதழ் வழங்குகிறார், ஆளுநர். எடப்பாடி அரசோ ஆளுநரின் களிவெறியாட்ட லீலைகள் அம்பலமாகிவிடாமல் காப்பாற்றுகிறது. இந்த பாண்டவர்களைக் காப்பாற்றும் கிருஷ்ணா பரமாத்மா பாத்திரத்தை மோடி அரசு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
அதாவது நாட்டுமக்களின் பணத்தை பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம் தனது நலனுக்கு பயன்படுத்துவதாகவும் இதைச் சொல்லலாம். ஒரு படத்தில் ஆபாசம் இருக்கிறதா, உண்மையா – பொய்யா, கலைப்பூர்வமான வெளிப்பாடு… இவையெல்லாம் இராணுவத்தின் அக்கறைக்குரியவை அல்ல. அமெரிக்க மக்கள் தேசவெறி பிடித்து இராணுவத்தை ஆதரிக்க வேண்டும். இது மட்டுமே பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம் விரும்புகிற விசயம்.
பிரம்மாண்டமான பொழுதுபோக்கு ரசனையை திறமையுடன் உருவாக்கும் ஹாலிவுட், அமெரிக்க அரசின் ஆக்கிரமிப்பு போர்களுக்கு ஆதரவான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. “அயர்ன் மேன், எக்ஸ்-மென், டிரான்ஸ்பார்மர்ஸ், ஜுராசிக் பார்க்” (Iron Man,’ ‘X-Men,’ ‘Transformers’ or ‘Jurassic Park III’) போன்ற படங்களில் ஏதோ வேடிக்கை காட்டுவதற்காக அமெரிக்க இராணுவம் பங்கேற்பதில்லை. அமெரிக்க மக்களை குறிப்பாக இளைஞர்களிடம் உளவியல் ரீதியாக இராணுவத்தை வழிபடும் மனநிலையை உருவாக்குகிறார்கள். இத்தகைய அப்பட்டமான வெறி யதார்த்த உலகில் பெரும் அழிவுகளையும் ஏற்படுத்துகிறது.
பாதுகாப்பு அமைச்சகம் தனது கொள்கை பிரச்சாரத்திற்காக டாம் கூரூஸின் பெருவெற்றி படமான “டாப் கன் (1986)”-ஐ (Top Gun ) ஆதரித்தது மற்றுமொரு சான்று. ப்ரூக் ஹைமரை தயாரிப்பாளராகக் கொண்ட இப்படம்தான் ஹாலிவுட் – அமெரிக்க இராணுவக் கூட்டணிக்கு ஒரு மைல் கல் எனலாம். அதே நேரம் போர் எதிர்ப்பு படங்களான “அப்போகலிப்ஸ் நவ், பிளாட்டூன், ஃபுல் மெட்டல் ஜாக்கெட்” (‘Apocalypse Now,’ ‘Platoon’ and ‘Full Metal Jacket,’) போன்றவை வியட்நாம் போரில் சிக்கிய அமெரிக்காவின் நெருக்கடியை சித்தரித்ததால் இராணுவம் இப்படங்களை கடுமையாக எதிர்த்தது. வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை கொடியசைத்து கொண்டாடும் ரீகனுடைய அரசியலின் திரை வடிவம்தான் டாப் கன் திரைப்படம். பனிப்போர் காலகட்டத்தில், வியத்நாம் தோல்வியால் துவண்டிருந்த அமெரிக்க மனத்துக்கு போடப்பட்ட முறிவு மருந்துதான் டாப் கன் திரைப்படம்.
அமெரிக்க இராணுவத்தின் பெரிய அளவிலான உதவி இல்லாமல் “டாப் கன்” திரைப்படத்தை தயாரித்திருக்கவே முடியாது. அதனால்தான் இரண்டு மணிநேரம் ஓடக்கூடிய இத்திரைப்படம் இராணுவம் குறித்த மக்களின் ஆதரவை பெருமளவு உயர்த்தியது. அதன் விளைவாகவே 1991 வளைகுடா ஆக்கிரமிப்பு போரின் போது 85 சதவீத மக்கள் இராணுவத்தை ஆதரித்தார்கள்.
சான்றாக, பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அமெரிக்கா ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டபோது சார்லி வில்சனின் போர் (charlie wilson’s war, 2007) என்ற பொய்களால் நிரம்பிய திரைப்படத்தைப் பயன்படுத்தி, ஆப்கான் முஜாகிதீன்களுடன் தான் கொண்டிருந்த கடந்த கால உறவை மறைத்துக் கொண்டு, மாவீரர்களாகத் அமெரிக்காவை சித்தரித்துக் கொண்டது சிஐஏ.
அமெரிக்காதான் இந்த உலகின் மிக உயர்ந்த ஜனநாயக நாடு என்றால், அதன் இராணுவமும், உளவுத் துறையும் எதன் பொருட்டு தனது குடிமக்களை திசை திருப்ப வேண்டும்? கலையின் பெயரால் உண்மைகளை ஏன் திரிக்க வேண்டும்? இதற்கான விடை தெரிந்ததுதான். அமெரிக்காதான் இந்த உலகின் மிக உயரிய ஜனநாயகம் என்று அமெரிக்க மக்களை நம்ப வைக்க வேண்டுமானால், இந்த பொய் பித்தலாட்டம் கலை கிராபிக்ஸ் எல்லாம் இருந்தால் மட்டும்தான் முடியும்!
வியட்நாம் போரில் அமெரிக்கா தோல்வி அடைந்ததைத் தொடர்ந்து வெளிவந்த பல படங்கள் சங்கடமான பல உண்மைகளைப் புலனாய்வு செய்து வெளியே கொண்டு வந்தன. “அப்போகலிப்ஸ் நவ், கமிங் ஹோம், தி டீர் ஹன்டர், பிளாட்டூன், ஃபுல் மெட்டல் ஜாக்கெட், மற்றும் பார்ன் ஆன் தி ஃபோர்த் ஜூலை (‘Apocalypse Now,’ ‘Coming Home,’ ‘The Deer Hunter,’ ‘Platoon,’ ‘Full Metal Jacket’ and ‘Born on the Fourth of July,’) போன்ற ஆஸ்கர் விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட திரைப்படங்கள் அனைத்துமே அமெரிக்க பாதுகாப்புத்துறையின் உதவியின்றி தயாரிக்கப்பட்டவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
