தமிழ் மண்ணில் பகிரங்கமாக பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள முடியாத வருணாசிரமத்தை மட்டுமே தனது வரலாறாகக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியம், திருக்குறளையும் திருவள்ளுவரையும் விழுங்க எத்தனிக்கிறது. வர்ணாசிரம தர்மத்தை எதிர்த்துச் சமர் புரிந்த திருக்குறள் கீதையின் சாரத்தைப் பேசுகிறது என்று வண்ண வண்ணக் கதைகளை அள்ளி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது சங்க பரிவாரக் கும்பல்.
இந்த வெட்டிக் கதைகளை ‘இந்துத்துவ’வாதிகளின் நூல்களில் இருந்து சான்றாதாரங்களை எடுத்து வைத்து விவாதிக்கின்றனர் பேராசிரியர் சுப.வீரபாண்டியன், அருள்மொழி ஆகிய இருவரும். இந்த விவாதத்தின் போக்கில் சங்க பரிவாரத்தின் ஒவ்வொரு பொய்யையும் ஆதாரப் பூர்வமாக முறியடிக்கின்றனர்..
கடந்த 14.12.2019 அன்று சென்னை தேனாம்பேட்டையில் உள்ள அன்பகம் அரங்கத்தில் நடைபெற்ற “குறளும் கீதையும்” – கருத்துரையாடல் நிகழ்வில் பேராசிரியர் சுப.வீ மற்றும் அருள்மொழி பங்கேற்ற கருத்துரையாடலின் காணொளி – பாகம் 1
பாருங்கள் ! பகிருங்கள் !
இந்தத் தீர்ப்பின் மூலம் ”பாபர் மசூதியை வீழ்த்தி விட்டோம், அடுத்தது எங்கள் இலக்கு மதுரா, காசி” என்று சூளுரைத்த சங்க பரிவாரத்தினரின் கடப்பாரையை கூர்தீட்டிக் கொடுத்திருக்கிறது, உச்ச நீதிமன்றம். 
“ஐயர் உண்டு தீர்ப்பார்; கர்ணன் கொடுத்து அழிப்பான்.” என்ற பழமொழியைப் போல ஐஐடியில ஐயர் படிச்சா நல்ல வேலை! ஐஐடியில மற்றவர் படிக்கப் போனா படிப்பே காலி !
இன்று கல்வி, வேலை தேடி மக்கள் நாடெங்கும் செல்கின்றனர். நகரங்களில் எந்த சாதியும் தனித்து வாழ முடியாத படி (பார்ப்பனர்கள் மட்டும் கொஞ்சம் விதிவிலக்கு) நகரக் கட்டுமானம் செயல்படுகிறது. ஐ.டி துறையிலோ, உயர் கல்வித் துறையிலோ அப்படி வரும் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் பழகுவதும், காதலிப்பதும் இப்போது சுலபமாகி விட்டது. இதற்கு மேல் சமூகவலைத்தளங்கள் இவர்களை பார்க்காமலே இணைப்பதற்கும் பின்னர் பார்த்து விட்டு காதலிப்பதற்கும் எண்ணிறந்த வாய்ப்புகளை திறந்து விட்டிருக்கின்றன.
வர்க்கப் போராட்டங்கள் சாதியை ஒழித்து விடாது. ஆனால் சாதி ஒழிப்பிற்கான அடித்தளத்தை நிச்சயம் கட்டியமைக்கும். அந்த அடித்தளமில்லாமல் சாதி ஒழிப்பு சாத்தியமே இல்லை. மறுபுறம் சாதி ரீதியான அணிதிரட்டல்கள், அதாவது தாழ்த்தப்பட்டோர் மட்டும் சேர்ந்து நடத்தும் போராட்டங்கள் சாதி ஒழிப்பிற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்க இயலாது.
மாட்டு வளைய மாநிலங்கள் என வருணிக்கப்படும் இந்தி பேசும் வட மாநிலங்களில் இவ்வாறு பிழைக்க வழியற்ற நிலையில் நிர்கதியாக்கப்பட்ட ஏழைகளுக்கு பசு பயங்கரவாதப் படைகள் வேலை வாய்ப்பு வழங்கப்படுகின்றது. பாகிஸ்தான் வெறுப்பு, இசுலாமிய வெறுப்பு என அந்த மாநிலங்களில் உதிரிகளாக்கப்படும் மக்கள் தொடர்ந்து ஏதாவது ஒரு “அரசியல்” நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். தமிழ் நாட்டில் பாரதிய ஜனதாவுக்கும் இந்துத்துவத்துக்கும் செல்வாக்கு இல்லை என்பதால் அவர்களின் அடிமைகளான எடப்பாடி பன்னீர் ஜோடியின் அடிமையரசு இது போன்ற சட்ட விரோத லாட்டரிகள் மூலம் தொழில் இழந்த வேலை இழந்த வாழ்க்கை இழந்த மக்களை “கவனித்து” கொள்ளும் பணியை ஆற்றி வருகின்றனர்.
எனவே தான் தமிழை மக்களின் மொழி என்று இங்கே சொல்கிறோம். அதே போல மிக முக்கியமாக மீண்டும் மீண்டும் சமஸ்கிருதம், எந்தக் காலத்திலும் மக்களின் புழங்கு மொழியாக இருந்ததில்லை.
பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஊர் ஊராய் சுற்றி வந்து பேசியதில் ஒன்றையும் பிடுங்க முடியவில்லை எனும் போது உள்ளாட்சி தேர்தலுக்காக கிராமம் கிராமமாக சுற்ற ஒரு ‘கேரவன் சொகுசு’ நடிகர் தயாராக இருப்பாரா? அவரைப் பொறுத்தவரை ஜெயா போல நோகாமல் நொங்கெடுப்பதற்கு மட்டுமே தயார்.
என்ன, ரஜினி, கமல் போன்று ஊடக ஆதரவோ, பார்ப்பனிய அறிஞர்களின் ஆசியோ சீமானுக்கு இல்லை. அதே நேரம் முற்றிலும் இல்லை என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. திராவிட இயக்கத்தை கொச்சைப்படுத்த குறிப்பாக தி.மு.க.விற்கு எதிராக சீமானை கொம்பு சீவி விட இவர்கள் ஆதரிக்கின்றனர். நாம் தமிழர் தம்பிகளோ தமிழனம் ஆண்ட இனமாக ஆட்சியில் இல்லை என்பதே அனைத்து பிரச்சினைகளுக்கும் ஒரே காரணம் என்று நம்புகின்றனர். அவர்களில் பலர் சீமானைப் போலவே பேசுகின்றனர். உடல் மொழியிலும் காட்டுகின்றனர்.
அதிகாரப் பரவலாக்கல், வேர்மட்ட ஜனநாயகம், பஞ்சாயத்து ராஜ் என்று பல அலங்காரச் சொற்களால் மறைக்கப்படும் இந்த உள்ளாட்சி மன்றத் தேர்தலில் வெற்றி என்பது சாதி பலம், பண பலம், குண்டர் பலம் ஆகியவைதான் தீர்மானிக்கின்றன. பல கட்சிகள் இந்த உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் போது, அது ஏதோ ஜனநாயகத் திருவிழா என்ற ஒரு பொய்யை தொடர்ந்து நிலைநாட்ட முடிகிறது. ஆனால், ஜம்மு காஷ்மீர் போன்ற இந்திய அரசின் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள இராணுவ ஆட்சி நடக்கும் பகுதிகளில் இந்த உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல் என்பது ஜனநாயகத் திருவிழா என்று யாரும் சொல்வதில்லை. மாறாக, இவற்றை மக்கள் புறக்கணித்தே வந்துள்ளனர். இதுதான் வரலாறு.
இந்தச் சட்டம் மதரீதியில் மக்களைப் பிளவுபடுத்துகிறது, பிற அண்டை நாடுகளான இலங்கை, பர்மா ஆகியவற்றில் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளானவர்களைப் பற்றி சட்டம் ஏதும் சொல்லவில்லை என்ற காரணத்தை முன்வைத்து எதிர்க்கட்சிகள் இந்தச் சட்டத்தை எதிர்க்கின்றன.
ஆனால், கடந்த எழுபதாண்டுகளில், இந்திய ஜனநாயகம் விட்டுக் கொடுக்கும் தன்மையுடன் செயல்படவில்லை. 1970 -களில், இந்திரா காந்தி அரசாங்கம் அவசரநிலையை அறிவித்து மக்களின் சிவில் உரிமைகளை நசுக்கியது. மாநிலங்கள் மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகளை பறிப்பதற்கு இது வழிவகுத்ததாக அரசியல் – வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதினர். இத்தகைய அதிகாரங்கள் இதற்கு முந்தி இருந்த அரசாங்கங்களால் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.